Annuerant, Priami ac sceleratam exscindere gentem.
Nunc post tot cladeis, & funera acerba meorum
85Tellurem in propriam, patriumque inglorius Argos
Incassum cogor remeare, ac cedere fatis.
Namque Jovi id placitum summo, qui moenia nutu,
Regnorumque viceis servat, vertitque, ruitque
Ut lubet. Hæc virtus, magnique potentia cæli.
90Atque equidem nil turpe magis, miserumque fatebor
Quam tot florentum juvenum lecta agmina, nonum
Post annum, post tot cladeis, atque irrita post tot
Prælia, paucorum longe virtute, manuque
Defensam haud potuisse urbem, atque evertere gentem.
95Nec tamen affulget sortis spes ulla secundae.
At certo nobis coeant si foedere Teucri,
Atque illinc capita, atque isthinc numerare liceret,
Tumque decem Danaum miscentem pocula quemque
Seligerent Troum, multis, ut opinor, Achivis
100Pocillatores deerint: adeo agmina magno
Dardanidum numero præcedit Achaica pubes .
At Phrygio ingenteis animos, vircisque superbas
Dant populo socii numero, ac virtute potentes,
Qui Danaum quanquam tortissima pectora bello
105Hic retinent, Trojæque minantia fata morantur.
Et jam Sol magnum novies percurrit Olympum
Ingenteisque trabeis ratium, putrisque rudenteis
Est situs, ac turpi squallent tabulata veterno.
Dulceis interea gnatos, charosque parenteis,
110Uxoresque animi mæror, spesque ægra fatigat.
Ergo agite, infandum litus, nec debita fatis
Moenia linquentes patrias redeamus ad oras.
Hæc ait, & memores animos, pugnamque perosos
Accendit dictis, strepit omnis murmure cœtus,
115Quam multum[1] Icario resonant in marmore fluctus,
- ↑ V. 115. Quam multum. Hanc duplicem Homericam comparationem adhibuit etiam Virgilius in 7.
