Tantum effatus abit, sociosque ad moenia missos
Assequitur cursu, & strepitu procul, atque tumultu,
Ille quidem sua Trojugenis dedit inde ferenda,
160Armisque acide immortalibus induit actus,
Inclyta que Peleo dederant Dii dona parenti,
At gnato senior Peleus; non ille paternis
Sed tamen optatum ad senium venturus in armis:
Talia despiciens ab cœlo Jupiter. alto
165Quassavit caput, & tacito hæc sub pectore fatur.
Infelix menti haud quaquam mors dura recursat
Heu nimium vicina tibi: immortalia demens
Induis arma viri, quo non præstantior alter,.
Ex capite, atque humeris Patrocli detracta perempti.
170Nunc tamen hoc saltem lætabere victor honore,
Nam neque te Andromache reducem de Marte cruento
Excipiet, trahet aut humeris arma inclyta Achillis
Hæc ait, atque supercilio annuit ille nigranti.
Armaturque Hector[1], totus tum pectora Mavors
175Irruit, insolitusque viro perque ossa, per artus
It vigor, acide visusque simillimus ipsi
Ingenti clypeo, galeaque coruscus Achillis.
Tum socios adit, atque ardens in prælia cogit
Mesthlenque, Glaucumque, Medontaque, Thersilochumque.
180Et magnum Hippothoum, præstantemque Asteropæum
Phorcinque, & Chromium, & Disinora, & Ennomon augurem,
Hortaturque viros, acuitque his pectora dictis.
Audite, o socii, vestræ haud opis indigus ipse,
Agminis aut tanti, vos hæc in bella vocavi
185Urbibus ex patriis, victuque, opibusque juvavi,
Et dictis, donisque animos ingentibus auxi,
- ↑ V. 174. Armaturque Hector. Quasi cum armis ipsos Acbillis animos, ac virtutem induisset, armaque ipsa velut ex contactu Achillaei corporis, divina virtute prædita forent, & fortitudinem supra humanam largiri viderentur.
