Tale virum Patroclo super, & certamen equorum
Jupiter excierat. Nec Peleo gnatus Achilles
Audierat quicquam, nam longe ab navibus illi
Moenia pugnabant circum, Patroclumque putabat
335Teucrorum agminibus pulsis sua jussa sequutum
Inde reversurum, sine se nec Pergama credit
Expugnanda duci, neque secum, sic Dea namque
Sæpe dolens gnato genitrix prædixerat olim;
Sed non Diva parens dilecti funus amici
340Scire virum, aut tantum voluit perferre dolorem.
Interea certantque hastis, perimuntque, caduntque
Sorte pari, atque aliquis socios adfatur Achivos:
O pudeat, juvenes, naveis repedare sub altas,
Pugnanteis sed enim subter nigra terra dehiscat.
345Id satius, quam Troiugenis hanc cedere laudem
Ereptum ut Patrocli ducant in tecta cadaver.
At contra Troum & quisquam moriamur, amici,
Hic omnes licet, ab pugna discedite nunquam.
Sic dictis acuuntque animos, Martemque fatigant.
350Ferreus at strepitus cœli se attollit in auras.
Hinc procul acidæ biiuges in parte reposta.
Amissum aurigam fiebant[1] cruda Hectoris hasta .
Jamque minis Diore satus, jam flectere blandis
Tentabat precibus frustra, teretique flagello.
355Illi nec retro ad naveis, & littora cursu
Tendere, nec ruere in pugnam; sed more columnæ,
Antiquum propter tumulum quæ mole sua stat,
Sic pronum caput immoti, ac defixa tenebant
Lumina guttisque humectabant grandibus ora,
360Foedatæque juba amborum. Miseratus ab alto est
Jupiter adspectans, tacitusque hæc mente revolvit.
- ↑ V. 352. Amissum aurigam flebant. Similis fletus equorum apud Maronem in 12.
Positis insignibus Æthon
It lacrimans guttisque humectat grandibus ora.
