Pagina:Francisci Xaverii Alegre Homeri Ilias Latina.pdf/340

Deucalidem curru stantem; sed devia cuspis
Merionis procul armigerum de curribus altís
Coeranon exturbat, Lyctus qui ad litora puppeis
Linquens ipse virum fuerat pedes usque sequutus,
 510Trojugenasque etiam magno cumulasset honore
Merione extincto, celeres nisi flecteret ipse
Caranus æripedes, comiti sic ille salutem.
Fata sibi peperit, malam namque inter & aurem
Hasta subit, denteisque omnes, linguamque revulsam
 515Exspuit ille cadens, pictasque effundit habenas.
Meriones rapit has subito, sicque ore profatur:
Idomeneu, Graium ad naveis age verbere bigas.
Ab Danais namque ad Teucros victoria transit.
Sic infit, paretque heros, biiugesque fatigat.
 520Namque animo timor inciderat; conversaque fata
Pugnarumque vicem flavus cognovit Atrides
Cognorunt gemini Ajaces, tum talibus heros
Adfatur Telamoniades: Jam Jupiter armis
Dardanidum favet, o socii, notissima cuique
 525Eloquor: ignavi, aut fortis vix ulla sine ictu
Tela volant, tenueisque regit pater ipse per auras;
Irrita nostra cadunt, agite, atque huc vertite mentem,
Ut Patroclum ab Teucris Argivum in castra feramus,
Dilectosque ipsi reduces solemur amicos,
 530Namque oculos in nos conversi ingentibus ipsi
Jactantur curis, nec jam subsistere Teucros
Posse putant contra, bellique hic mole premendos.
Pelide o quisquam charum cecidisse sodalem
Nuntiet, haud etenim Danaum narraverit ullus.
 535At circum obductos nebula currusque, virosque
Cernere non licet. Ogenitor Divumque, hominumque,
Redde diem saltem miseris, caeloque sereno
Perde, Pater, lubet Argolicam si perdere gentem.
Sic infit, gemitusque Jovem tetigere precantis.
 540Illicet emota Phoebus caligine fulsit,
Atque acies, campique procul, currusque patescunt,