Pagina:Francisci Xaverii Alegre Homeri Ilias Latina.pdf/347

Occiderit Patroclus? Patroclus fidissimus unus
Graiugenum mihi Priamidæ jacet Hectoris hasta.
 85Aureaque arma sibi, ab Divis data munera Peleo,
Quum te Mortalis primum junxere hymenæis
Hector habet. Pelagi tenuisses marmora semper
Aequoreas inter Divas, Peleoque parenti
Fæmina nupsisset mortalis, non tibi luctus
 90Hic foret, æternusque dolor de funere gnati,
Quem non tu reducem Pelei in penetralibus altis
Excipies complexa sinu. Nec vivere dulce est
Jam mihi, nec jucunda hominum commercia donec
Hac indignam animam moriens efflaverit hasta
 95Hector, & extincti Patrocli det sanguine pænas.
Hæc ille at Thetis ingenti correpta dolore:
Heu nimium vicina tibi jam fata minantur.
Gnate, ait, hic animum furor, o, si invaserit ægrum.
Te quoniam post extinctum manet Hectora fatum.
 100Hæc Dea, cui gemitum gnatus de pectore fundens.
Confestim moriar, quando mihi fata negarunt
Auxilium misero, & morienti afferre sodali.
Ille quidem procul ab patria, tectisque paternis
Occidit, & charum frustra imploravit Achillem.
 105At me quandoquidem reducem patria alta videre
Fata vetant, nec opem Patroclo conferre cadenti,
Nec sociis potui quos tot ferro abstulit Hector,
Quid sedeam jam pondus iners, & inutile terris
Æternum ad naveis, longe quum robore præstem
 110Graiugenas inter reliquos, namque ore diserto,
Consilioque gravi forsan me vicerit alter.
O Diis, atque hominum generi malesuada periret
Ira gravis, rixa atque omnis: quæ pectora sæpe
Prudentum insano cogit servire furori,
 115Dulcius inque animos mellis stilante liquore
Insinuat sensim sese, atque increscit eundo
Ceu fumus, mentem ut misero mihi nuper Atridæ
Eripuit scelus. Hæc autem transacta sinamus