Pagina:Francisci Xaverii Alegre Homeri Ilias Latina.pdf/348

Inviti licet, & fatis parere coacti.
 320Hectora nunc quæsitum ibo: dabis improbe pœnas
Dilecti occisor capitis. Saturnius inde
Quum volet, ac Divum reliqui mihi fata paranto.
Namque nec ipse Jovis gnatus charissimus olim
Effugit mortem infandam Tirinthius heros
 125Junonis domitus furiis; sic ipse jacebo
Quum me fata prement; fruar hoc sed vivus honore.
Iliadumque aliquam cinctarum ad pectora matrum
Ambabus roseasque genas, oculosque decoros.
Tergentem manibus crebra in suspiria cogam,
 130Pelidemque diu ab pugna cessasse cruenta
Noverit hunc oro sine me furere ipsa furorem,
Indecorem neque chara velis torpescere gnatum.
Sic ait, atque pedem Thetis hæc argentea contra:
Vera canis pulchrum est miseris afferre salutem,
 135Haud equidem inficior; verum fulgentia Teucri
Arma tenent, humerisque gerens Priameius Hector
Gestit ovans; non ille diu tamen usque superbus
Gestiet, atque extrema viro nent fila sorores.
At non tu Martem indomitum, & fera proelia tenta
 140Ipsa redux donec, simul ac Sol fulserit ortus
Vulcano ab Rege immortalia, splendidaque arma
Attulero. Hæc gnato. Nymphas dein voce sorores
Adloquitur tali liquidi vos æquoris antra
Hinc petite, atque audita seni narrate parenti.
 145Sidereas festina domos ego visere pergam,
Mulciberumque Patrem, charo ut pulcherrima gnatos
Arma feram, nostra audierit si vota libenter.
Dixerat & fluctus Divae subiere marinos,
Stellanteisque Deum sedeis, & culmen Olympi
 150Illa petit. Magno interea clamore per agros,
Graiugenas retro ad litus, pictasque carinas
Dardanidumque acies, homicidaque verterat Hector
Nec Patroclum procul ab telis, turmaque ruente
Fas portare viris, celeri namque agmina cursu