Unquam alias, dilecta mihi: quidnam anxia poscis?
390Ingredere, & mensam hospitio, ac dignare penateis
Hæc ait, atque interna Deam in penetralia ducit.
Aurataque in sede locat, scamnumque locandis
Admovit pedibus, claudam ac festina maritum
Voce vocans, ades huc, inquit, te nam indiga poscit
395Alma Thetis. Cui Vulcanus mihi nulla Dearum
Suspicienda magis, cæli quæ ab limine pulsum
Consilium imprudens propter, matrisque timorem
Tentantis claudum adspectu celare paterno,
Servavit complexa sinu. Thetis hæc pia quondam,
400Oceanoque sata Eurynome, vitreisque sub antris,
(Hinc, atque hinc spumante salo fremebunda sonabat
Unda fluens) torqueis, & pulchra monilia flavo
Fingebam, armillasque auro, dum Phoebus Olympum
Percurrit novies, Divosque, hominesque latebam,
405Eurynomen præter, Thetidemque: huic debita possem
Pro tantis utinam persolvere præmia curis.
Excipe tu dapibus, positis fabrilibus armis
Mox adero. Hæc fatur, vastoque ab stipite surgens
Incudis validæ haud paribus se passibus effert.
410Adproperant famula limphas, atque ora, manusque,
Cervices validas, hirsutaque pectora tergit,
Induit ac tunicam, & crasso extra limina sceptro
Prodiit accepto: ancillæ comitantur cuntem
Fictæ auro[1] vivis similes, queis pectore mens est
415Docta operum, Divum munus, visque indita, voxque.
Inque hærent lateri, vestigiaque ægra trahentem
Sustentant. Solio tandem consedit eburno,
Adfaturque Deam: Quidnam te insueta coegit
Tecta diu, nostrasque Thetis contendere in ædeis?
420Eloquere, o mihi cunctarum veneranda Dearum.
- ↑ V. 414. Fictae auro. Statuas Vulcano elaboratas innuit, quæ miro artificio movebantur αὐτόματα Græci vocant, & quibus Dii vocem, ac mentem indiderint, ut statuae Pygmalioneae Venus.
