Densa cadunt glomera, & Boreae vis maxima saevit.
Sic crebrae ab ratibus galeae, cristaeque comantes,
Thoracesque cavi, clypeique umbone corusci,
370Fraxineacque hasta totis densantur in agris.
Nubilaque, & cœlum immensum, tellusque renidet
Alma procul, pulsuque pedum tremefacta remugit.
Ipse inter medios rutilis accingitur armis
Pelides, frendentque gravi cum murmure dentes
375Ardescuntque oculi flammis, praecordiaque intus
Ira agitat, mixtusque dolor, tum dona parentis
Vulcani suris ocreas primum aptat ahenas,
Plurima quas mordens argentea fibula nectit.
Pectora dein circum squammis auroque rigentem
380Loricam, & clavis distinctum accingitur ensem
Fulmineumque, gravemque humeris dein corripit orbem
Ingentis clypei rutilo procul aere micantem,
Plena velut Luna[1], aut deserto in culmine montis
Qualis flamma rubet findentibus aequora nautis
385Nocte intempesta; ast olli jactante procella
Ab charis procul accelerant, pontoque feruntur,
Talis ab acidae clypeo petit aethera fulgor.
Hinc galeam capiti flammanteni, & sideris instar
Fulgentem induitur, super aurea crista tremendum,
390Vulcani artificis labor, alto ab vertice nutat.
Crebraque vertebat sese, ac tentabat in armis,
Congruerentne sibi, membris satis apta movendis
Alarumque instar magnarum in proelia Regem
Ferre videbantur, totoque attollere campo.
395Deinde hastam rapit ingentem, validamque gravemque,
Quam non ductorum quisquam torqueret Achivum
Pelidem praeter mortali haud matre creatum.
- ↑ V. 383. Plena velut Luna. Hanc similitudinem præ oculis habuisse credo Virgilium in 3, quum de Cyclopis oculo:
Argolici clypeo, aut Phoebaeae lampadis instar.
