250Nunc nervos contende omneis[1], & contrahe quidquid
Sive animis, sive arte vales: fuga nulla, Minerva.
Hac te hasta domat, hic moriens dabis, improbe, poenas,
Tot me absente olim casorum ad litora Graium.
Dixerat, & totis intorquet viribus hastam.
355Providus hanc tamen intuitus subsederat Hector
Illa volat super, ac telluri infixa tremiscit,
Avulsamque duci clam reddidit Hectore Pallas.
Hic Priamo satus: Errasti, fortissime Achivum,
Et mea nota quidem velut ab Jove fata canebas
260Subdole, mendaci hac lingua, si forte minantem
Territus effugerem; sed non terga Hectoris unquam
Cuspide transfiges; sed pectora, si tibi quisquam
Caticolum favet: hunc vita nunc cuspidis ictum.
Exciperes utinam totum intra viscera ferrum
265Maxima pernicies murorum, urbisque paternæ,
Quam leviora forent miseris certamina Teucris!
Hæc ait, & contorta manu simul evolat hasta,
Et medium venit in clypeum, sonat aureus umbo
Percussus sonitu jngenti, telumque repellit.
270Obstupuit, doluitque Hector sine vulnere frustra
Ferrum ivisse manu, dejectaque lumina volvens
Substitit, ulla viro nec enim jam suppetit hasta
Deiphobumque alta compellat voce, coruscum
Telum aliud poscens: misero at procul ille sedebat
275Murum intra, sensitque heros, tum talia secum:
Ad mortem vocor, heu! fatis, ratus affore fratrem
Pugnanti; sed enim fratris sub imagine Pallas
Decepit miserum, muro sedet ille repostus.
Effugium mihi jam nullum, sors ultima restat,
180Sic placitum, Thymbræe, tibi, summoque Tonanti
- ↑ V. 250. Nunc nervos contende omneis. Hinc illa Aeneae ad Turnum in lib. toties cit.
Verte omneis tete in acres, & contrahe quidquid
Sive animis, sive arte valet.
