260Maximaque alituum, fretus quo numine Achivas
Contendam in puppeis. Orabat talibus heros,
Audiit atque Deum genitor, tum visa repente
Venatrix aquila, ex avibus præstantius omen.
Dextra viro Iliacam pennis petere ocyus urbem.
265Quantum autem thalami patet ingens janua celsi
Regifico in tecto, tantum patuere volantis
Hinc, atque hinc alæ, atque animis gaudentibus axem
Conscendit senior, portisque sonantibus exit.
Ante quidem rhedam prudens Idæus agebat
270Pone senex urgebat equos per strata viarum,
At certam veluti in mortem lacrimatur euntem
Charorum ingens turba procul, jamque arva tenebant,
Quum gnati Trojan, & generi petiere reversi
Atque per arva senem Genitor miseratus cuntem
275Mercurium adloquitur gnatum: Cito labere pennis
Namque hominum jucunda tibi commercia gnate,
Laomedontiadem ad naveis sic ducito Achivas
Ut videat nemo ex Danais, ante ora priusquam
Venerit acidæ. Summus sic Jupiter infit.
280Continuo[1] ille patris magni parere parabat
Imperio, & primum pedibus talaria nectit
Aurea, quæ sublimem alis, sive æquora supra,
Seu terras rapido pariter cum famine portant.
Tum virgam capit, hac animas ille evocar orco,
285Pallenteisque alias sub tristia Tartara mittit,
Dat somnos, adimitque, & lu mina morte resignat.
Illa fretus agit ventos, & nubila tranat.
Ut Trojam ventum, atque Helles ad litora ponti
Formosi juvenis vultum mentitur, & ora
290Flore genas primo vestit cui gratior ætas.
Jamque Ili tumulum præter curru alite vecti
- ↑ V. 280. Continuo. Versum hanc, & sequentes, quibus Mercurii ornatus describitur, ex hoc loco ad lib. Aeneidos quartum transtulit Virgilius.
