Pagina:Francisci Xaverii Alegre Homeri Ilias Latina.pdf/464

Propterea, o moror, planctusque parentibus, Hector,
At mihi præsertim, cui non fovisse cadentem
Amplexu licuit, morientis & ultima verba
Excipere, atque alto servare in corde reposta
 655Nocteis, atque dies miseri solatia casus.
Hæc conjux, matrumque sonant ululatibus ædes
At genitrix: gnatorum, inquit, mihi charior omnium,
Hector charus item superis, qui morte jacentis
Curam habuere tui: gnatos invisus Achilles
 660Namque meos olim ponti trans litora captos
Vendidit, inque Samum, atque Imbrum, Lemnumque feracem.
Te tamen extinctum ad tumulum sæpe ille sodali,
Raptavit Patrocli dextra hac victrice peremptis
Sed non exanimum lucis revocavit in oras.
 665Nunc mihi formosusque jaces, & roscidus altis
In thalamis, olli similis, quem pulcher Apollo
Mitibus interimit telis. Sic fatur, & ingens
Exoritur luctus, tum tertia Tyndaris infit:
Hector cunctorum longè charissime fratrum,
 670Dij postquam miseram Paridis junxere hymenaeis
Avectam in Phrygiam (perijssem gurgite in alto
Mersa prius bisque hic decimus jam vertitur annus
Trojam ex quo veni patria tellure relicta,
Abs te probra tamen, conviciaque aspera nunquam
 675Audieram infelix; fratrum quod siquis amaris,
Mærentem impeteret dictis, socrusque sororve
(Nam socerum haud memoro, qui me genitoris ad instar
Complexus semper) linguas frenare furenteis
Tu blandis solitus verbis, ægramque levare.
 680Propterea te, meque fleo, semperque dolebo.
Nam neque jam fuero Teucrum miserabilis ulli
Sed caput invisum, ac toti execrabile genti.
Sic ait, & flenti populus simul adgemit omnis.
Tum senior Priamus; Silvam de montibus aptam