Et strepitu Prochyta alta tremit, durumque cubile
735In Arimis[1], Jovis imperiis imposta Typhoeo,
Haud secus Argivum properantum tota tumultu
Terra tremit, fremitu cælum circumtonat ingens.
Interea ad Teucros pernicibus ocyor Euris
Ab Jove missa volat picto Thaumantias arcu.
740Forte aula in magna Priami juvenesque, senesque
Soliciti inter se summis de rebus agebant.
His Dea se immiscet, vocemque, atque ora Politae
Adsimulans Priamo geniti, qui non procul urbe
Aesyetae senis ad tumulum, speculaque reposta
745Subjectam classem, & castra observabat Achivum.
Tum sic orsa loqui: Semper tibi copia fandi
Larga, senex, & pace quidem florente licebat;
Nunc nos arma premunt, & ineluctabile bellum.
Sæpe ego nam Martem indomitum, pugnamque sequutus;
750At taleis nunquam, ac tantas turmasque, virosque,
Invictosque duces vidi, quot gramine toto
Circumeunt muros, incurvaque litora complent,
Quot nemorum folia, aut bibulas mare lambit arenas.
Propterea tu, pubem, Hector, fer primus in hostem.
755Tum lectas sociorum acies, genteisque superbas
- ↑ V. 734. Et strepitu Prochyta alta. Ita hunc locum Homericum reddidit Virgil. in 9, ubi, inquit Ruæus, duo videntur a Virgilio sane facta audacter. Primum quad Arimos populos Pythecusa insula adjecit, qui apud alios Ciliciae, aut Lydiae, aut Syriae incolae esse dicuntur. Secundum quod vocet illas εἰν Ἀρίμοις, quae Homeri sunt, & Hesiodi in unum substantivum composuerit. Nec Plinii longe posterioris, aut Scaligeri Græcæ linguae ignari authoritate defendi potest, quod Cerda voluit. Quid si Virgilius non Inarime, sed in Arimis scripsit, ut hic nos? At enim Ovidius, Statius Papinius, Silius, Lucanus, Plinius, Claudianus Inarime quoque scripserunt Virgilium procul dubio sequuti. Quod vero Homerus non Inarimen, sed in Arimis scripserit, Hesiodi, & antiquorum omnium codicum authoritate convincitur contra Plinium. Vide si lubet Homeri in hunc locum, & Virgilii interpretes.
