Pagina:Francisci Xaverii Alegre Homeri Ilias Latina.pdf/62

Namque sui causa pugnanteis Pergama circum
 130Grajugenas, Phrygiosque duces intexerat auro.
Hac Hector micat, inde ruit cristatus Achilles.
Hanc prope sic placido adfatur Thaumantias ore:
Nympha mihi dilecta, vení, res maxima poscit
Agmina nam Troum, Grajorumque ære micantum
 135Quæ prius infestis ardebant prælia dextris,
Nunc tranquilla sedent campis, pugna aspera cessat,
Defiguntque hastas, clypeisque innixa recumbunt.
At Paris, atque acer Menelaus Marte cruento
Rem diriment: ferat uxorem te, præmia, victor.
 140Hæc ait, injecitque animo patriæque relicta,
Desertique thori, dilectorumque parentum
Ingentem flammam, & sopitum accendit amorem.
Hinc niveo in velo tectis sese extulit altis
Adproperans, lacrimisque oculos suffusa nitenteis.
 145Binæ illam famula, Clymene pulcherrima vultu,
Æthraque Pythæi proles comitantur euntem.
Ut Scaas ventum ad portas, in limine cernit
Laomedontiadem Priamum, juxtaque Thymatem,
Panthoumque, & Clytium, ac Lampum, atque Antenora clarum,
 150Ucalegonta quoque, atque Hicetaona, fortibus omneis
Insigneis ausis florenti in corpore quondam
Nunc pugna procul, & campis effeta senectus,
Tardaque membra tenent, doctos prudentibus acrem
Consiliis regere, ac dictis frænare juventam.
 155Umbrosis veluti in silvis æstate serena
Arboris insidant ramis, aurasque cicada
Arguto resonant cantu, sic turribus altis
Gaudentes vario Reges sermone sedebant.
Utque procul nivea fulgentem in veste Lacænam
 160Adventare vident, mirati orisque decorem,
Incessumque Deæ similem, vestemque micantem:
Non sane, ajebant, tantæ ob miracula forma
Indignum fuat Argolicos capere arma tyrannos,