Mox quum verba darent, Menelaus acumine multa
Et dictis animum brevioribus usque ferebat
Flectebatque volens: non illi copia fandi[1]
Larga, nec appensis captabat vocibus auram,
225Quamquam annis minor; ast Ithacus consultus Ulysses
Surgebat, terraque oculos defixus honestos,
Non hac, non illac flectens, immota tenebat
Sceptra manu, amenti similem, verbisque carentem
Dixisses, stolidumque virum; sed pectore magno
230Quum vocem ingentem, meditataque verba sonaret
Crebra, nivis ritu hibernæ, contendere nullus
Terrigenum posset, Regi aut certare loquenti.
Hæc tunc non hominis speciem miratus, & arma.
Ecquis, ait Priamus, quisnam hic qui vertice toto,
235Atque humeris longe Argivos supereminet omneis?
Ast Helena, hic est, hic, inquit, Telamonius Ajax[2].
Idomenea vides? Illum qui propter? habetur
Hic Creta in magna veluti Deus. Undique Regem
Circumstantque duces, pendentque jubentis ab ore.
240Sæpe illum hospitio tectis Menelaus in altis
Excepit Jovis ab patria tellure profectum.
Atque equidem plureis Grajorum ex agmine toto
Adspicio, agnoscoque lubens, & nomina possem
Commemorare tibi, geminas at cernere charos
245Germanos fratres, Ledaque ex matre creatos
- ↑ V. 223. Non ille copia fandi. Breve, concisum, & acuminatum orationis genus Menelao tribuitur. Notat autem culcissimus Poeta illum quanquam ætate juniorem non verborum, sed sententiarum potius studiosum fuisse, quod non juventutis, sed maturioris aetatis, & in canos vergentis proprium esse solet. Ut autem Ulyssem, & Menelaum mole corporis, & oris majestate discreverat, ita oratione quoque discernit. Ulyssi enim copiant, majestatem, & robur orationis tribuit cum laterum firmitate, honestate oculorum ut perfectum, ac numeris omnibus absolutum ora canora voce, ut perfectum, ac numeris omnibus absolutum oratorem agnoscas.
- ↑ V. 136. Telamonius Ajax. Honoris causa nominatur, nec laudatur tamen, in tota enim Iliade, ducis post Achillem maximi, sed infelicis personam sustinet.
