Pagina:Francisci Xaverii Alegre Homeri Ilias Latina.pdf/71

An quia devicto Menelaus de hoste superbus
Antiquas me iterum in sedeis, patriosque penateis
Ferre parat, rursum insidias meditare, dolosque?
 405Quin Paridi æternum adsideas, coelosque relinquens
Mensasque, & Superum cœtum adspernere Deorum,
Arumnasque ferens ipsum prope semper amaras
Hunc serves, conjux donec dilecta marito,
Aut domini saltem valeas ancilla vocari.
 410Haud te, Diva, sequar, Paridis nec dicier uxor
Ulterius patiar, Phrygis aut matribus ibo^[1]
Irridenda alti soboles Jovis. Hæc Dea fatam
Terribili adspectat vultu, dein talibus infit:
Ne, infelix, verbis Superos incesse malignis,
 415Ne te fors miseram, in luctuque irata relinquam
Tam mihi tum magis exosam, gratissima quantum
Hac Veneri tenus extiteris, Danaumque ciebo
In te odia, & tristi solves mihi funere pœnas.
Dixerat, expavitque Helena, exauditque vocantem,
 420Et præeunte Dea, niveo pulcherrima peplo
Proripuit sese, Teucrum neque cernitur ulli.
Ut ventum ad sedeis, famula sua munera quæque
Ocyus adproperant; illa in penetralia tendit,
Atque Venus thalamum contra, vultumque jacentis
 425Picta in sede locat cunctantem, ac torva tuentem,
Oraque, & averso vertentem lumina collo.
Tum demum in taleis dissolvit pectora voces:
Ergo redux ades huc pugna? nec vulnere multo
Te meus Atrides domitum confecerit heros?
 430At non ísta mihi^[2] dederas promissa roganti

1. V. 411. Phrygiis aut matribus ibo. Similia illa Creusae in 2.
   Aut Graiis servitum matribus ibo
   Dardanis, & Dive Veneris nurus...
2. V. 430. At non ista mihi. Quod Horatius de Paride eodem:
   Sublimi fugies mollis anhelitu
   Non hoc pollicitus tuae.
   Lege Oden 15. lib. I.