Quanquam Marte satus Menelaus; sed tamen olli
Exanimata iterum redit in præcordia virtus,
Ut teli nervum; atque exstanteis conspicit hamos.
150At Rex solicito ducens e pectore questum
Sic fatur Danaum: fuerantne hæc fœdera nobis
Exitio ferienda tuo, dulcissime rerum?
Perjuros Troas, si mens non læva fuisset,
Fas cavisse mihi, Priami nec credere dictis.
155Tene ego Dardanidum insidiis, germane, tuumque
Objeci caput, indigna ut nunc morte peremptum
Adspiciam tamen at, conjunctis foedera destris,
Et sacer agnorum cruor, & libamina multo
Sancta mero, ingentumque vocata potentia Divum
160Irrita nequaquam fuerint, namque ab Jove tandem
Poena licet[1] claudo veniet pede, dignaque solvent
Et capite, & gnatis, charisque uxoribus olim.
Credo equidem, nec vana mihi, aut spes falsa futuri est,
Illa dies aderit, meritis quum Pergama flammis,
165Et Priamus, Priamoque sati, ac Trojana juventus
Corruerint, sic fata ferunt. Saturnius ipse
Ægida terrificam incutier torpentibus, alta
Etheris ab sede, & stellantis culmine olympi,
Divorum, atque hominum unde animos, & pectora lustrans
170Fanda, infanda pater perpendit lancibus æquis
Quid miserum tamen ista juvant? Inglorius Argos
Hinc repetam: neque enim, pugnas, Martemque perosi,
Me Regem veriti tentabunt proelia Graii,
Ledæamque Helenam Paridi, Phrygiisque relinquam
175Immortale decus, Teque atro funere raptum.
Interea Iliaca, mihi chare jacebis arena,
Insultansque tuo forsan gens dura sepulchro,
- ↑ V. 161. Pοena licet ) Nam raro antecedentem scelestum Deseruis pede poena claudo,
ut Horatius.
