260Et clypeo ingenti, & longa fortissimus hasta,
Atque leo veluti parteis se vertit in omneis
Vociferans, mortemque oculis, ferroque minatur.
Tydides procul immani stans pondere saxum
Corripuit facile, adversumque intorsit in hostem
265Non illud[1] magno ab terra convellere nisu
Bis gemini auderent juvenes, quos hæc daret ætas,
Percusamque viri coxam, nervosque refregit
Labitur in genua Æneas, terræque recumbit
Robusta innixus dextra, tum lumina densis
270Turbantur tenebris, luxque olli extrema fuisset,
Diva parens nisi prostratum complexa lacertis
Fovisset gremio, & nitido obtexisset amictu
Subductum pugna, & furiis Diomedis acerbi.
At mandatorum Sthenelus non immemor, acreis
275Linquit equos, subitusque ruens in castra comanteis
Æneæ biiuges Teucrorum ex agmine abegit,
Deipiloque dedit tentoria ad alta ferendas,
Quem reliquos super ingenti dignatur honore
Moribus, atque ætate parem; dein concitus heros,
280Ad proprias iterum turmas, currumque reversus
Tydidem cursu adsequitur: forte ille per agros
In Veneris numen furiata mente ruebat
Quippe Deam imbellem, nec pugnarum arte cruenta
Noverat insignem, qualis Tritonia virgo,
185Sanguineque, & tristi gaudens Bellona ruina.
Ergo manum Divæ ferrata cuspide pungit
Mollem, lacteolam tenui sub veste latentem,
- ↑ V. 265. Non illud. Unde narum Virgilianum illud saxum in 12. Hinc lepide Juven. Sat. 15.
Nec hunc lapidem quali se Turnus, & Ajax,
Vel quo Tydides percussit pondere coxam
Æneae, sed quem valeant emittere dextra
Illis dissimiles, & nostro tempore natae.
Nam genus boc vivo jam decrescebat Homero,
Terra malos homines nunc educat, atque pusillos.
