I. De litera A.
A, princeps etiam apud Latinos litera, quam vt ait Martia. Capella 3. p. 58 sub hiatu oris congruo solo spiritu memoramus. Figura, vt caeterae fere, a Graecis. Veget. de re milit. 3, 20 Ad similitudinem A (forte leg. L) literae, vel libellae febrilis, acies in hoc dimicandi genere constituitur. In Longobardico charactere ab V parum differre, notat etiam Scaliger ad Catull. 6 p.13. Graeu. et 30 p.48. Cic. Diuin. 1, 23 c. 13 Sus rostro si humi literam A impresserit: num propterea suspicari poteris, Andromacham Ennii ab ea posse describi? ¶ 2 De mutationibus huius literae etymologicis Priscia. 1 p. 552 post med. A correpta conuertitur in productam, faueo, faui: in E correptam, parco peperci: in E productam, facio feci, capio cepi. Producta quoque A in E productam inuenitur (intell. conuersa) halitus anhelitus: in I correptam, amicus inimicus: in O etiam μάρμαρος marmor: in V, salsus insulsus. Plura Vossius in tr. de literarum permutatione, qui de additione, abiectione, mutatione etiam huius vocalis luculenter docet. In primis illud apertum, a in priore parte, compositorum frequenter in i mutari, vt tubĭcen, tibīcen, quasi tibiicen etc. ¶ 3 A in tabellis Comitiorum significasse Antiquo, merito colligitur ex iis locis veterum, quae damus h. v. in iudicialibus vero tabellis Absolutionem notabat. Asco. Pedia. ad Cic. Verr. 1, 26. c. 9 (it. ad diuin. in Caecil. 23 c. 7.) Nam cum condemnandi nota esset C litera, absoluendi A, ampliandi signum NL dabant, quo significabant, non liquere; vnde ampliatio nascebatur. Haec itaque est salutaris litera, de qua Cic. pro Milo. 15 c. 6 Quod nisi vidisset, posse absolui eum, qui fateretur: cum videret nos fateri; neque quaeri vnquam iussisset, nec vobis tam salutarem hanc in iudicando literam, quam illam tristem dedisset. In Ciceronis Tusculanis A litera, qua persona vna ab altera M distinguitur, Atticum intelligit Lactantius Diu. Inst. 1, 15, 26 Testatus est videlicet Attici conscientiam etc. Adolescentem notari putat Lambinus; Auditorem Turn. 9, 18. Isid. Orig. 1, 23 In breuiculis, quibus militum nomina continebantur, — cum pueritiam significare vellent, A litera vsi sunt. ¶ 4 A praenomen significat, vt A. Cecinna, id est, Aulus. Porro notat A quingenta apud Valer. Probum c. 27. item ex Sertorii Vrsati obseruationibus Absoluto, Aedes, Aedilis, Aere, Aerarium, Ager, Albo, Amicus, Anima, Annus, Antiquo, Argentum, Augustus, ĀĀ. Augustalis, A. A. Apud agrum, Auro Argento, Augusti duo, Aes alienum. A. A. A. Augusti tres, Aere, Argento, Auro. AA. COSS. Augustis consulibus. A. A. L. Aulorum libertus. A. A. L. M. Apud agrum locum monumenti. A. A. V. C. Anno ab Vrbe condita. A. A. V. S. E. V. Alter amboue si eis videbitur. A. A. V. S. L. M. Apud agrum viuens sibi locum monumenti. ¶ 5 A literam sono insuauissimam esse, si saepius iteretur in fine, non recte colligitur ex Cic. Orat. 163 c. 49 Auratus aries Colchorum — splendidis nominibus illuminatus est versus: sed proximus inquinatus, insuauissima litera finitus, Frugifera et ferta arua Asiae tenet — Nec enim de A, sed de T sermo est. Verum in repetita hac litera asperitatem notat Martia. Capella 5 p. 167. Contrarium veteribus placuisse, ostendit Barth. ad Gratium 10, et ad Statii Theb. 1 p. 3. it. Hesselius ad Ennium p. 101 et 378.
II. De Praepositione A et AB.
¶ 6 A, AB, et ABS eadem Praepositio, cuius originem a Graeco ἀπὸ non inepte arcessi, ὑπὸ nos admonere potest, quae manifeste sub est. Ac de vsu quidem τῆς ABS deinde suo loco dicetur. Hic locum Ciceronis ponemus Orat. 158 c. 47 Vna praepositio est ABS (sic leg. cum Rob. Stephano, non AB) eaque nunc tantum in accepti tabulis manet, ne his quidem omnium; in reliquo sermone mutata est. Nam Amouit dicimus, et Abegit, et Abstulit: vt iam nescias, Abne verum sit, an Abs. Quid si etiam Abfugit turpe visum est, et Abfer noluerunt, Aufer maluerunt? quae praepositio, praeter haec duo verba, nullo alio in verbo reperitur. ¶ 7 Caeterum A solis consonantibus praeponitur: Ab non vocalibus modo, sed omnibus etiam consonantibus, vt hac inductione constat. Ab centro Vitr. 9, 8. Cruciatu Liu. 26, 30. Dextro cornu Liu. 30, 8. Fronte Liu. 34, 14. Gallis Liu. 21, 52. Ioue Virg. Ecl. 3, 60. Iuuenta Liu. 26, 19. Laeuo cornu Liu. 30, 8. Lateribus Liu. 32, 18. Lenone Plaut. Curc. 2, 4, 9. Multis Liu. 25, 36. Nocte Liu. 24, 46. Nullius tempore Cic. pro Arch. c. 6. Nullis Cic. Diuin. in Verr. c. 9. Pauculis Caes. 6, 21. Piraeeo Liu. 31, 25. Quaerente Liu. 24, 6. Rege Nep. 23, 12, 3. Romanis Liu. 24, 6. Sabinis Liu. 1, 17. Se Liu. 24, 4. Senatu Cic. de Inuent. 2, 111 c. 37. (paullo ante s. 110. a Senatu) Sententia Cic. de Inu. 2, 141 c. 48. Sole Varr. R. R. 1, 12. Sua parte Liu. 1, 17. Syracusis Liu. 24, 6. Tergo Liu. 24, 47. Vino Cels. 1, 10. Tacemus composita Abduco, Abiicio, Abluo etc. ¶ 8 Iam vsum huius praepositionis latissime patentem, si quis sub unam generalem notionem referre velit, non errauerit, si P R I N C I P I V M ea notari dicat, vt ipsa litera A notat principium sonorum. Hac igitur communi notione seruata, adiungitur ad I personam II locum III tempus IV rem, siue adiunctum quodcunque aliud. ¶ 9 Nempe (I) designat personam agentem post verba passiua. Cic. Fam. 5, 12 Neque enim Alexander ille gratiae caussa ab Apelle potissimum pingi, et a Lysippo fingi volebat. Sallust. Fragm. c. 24 Vincitur a paucis. Hor. Ser. 1, 2, 11 Lau-
