Vi superum tristemque colunt nocuamque verentur.
Nocte nigra prior illa sata est, quam summus in alta
Arce sedens divum genitor mortalibus ima
In tellure dedit meliorem. quippe morantes
25Increpat, ac stimulis animos exercet inertes
Ad studia exacuens. molli qui lentus in umbra
Assidet, alterius magnos si vidit acervos,
Ipse serens curansque domum subigensque novale
Continuo paribus studiis ardescit, et intus
30Aestuat. urit enim properans vicinus ad almas
Divitias vicinum inopem: data munere divum
Haec hominum generi cura est. nocet altera, et illa
Fictor fictori, fabro faber aemulus artis
Invidet, et vati vates, et egenus egeno.
35Omnia quae penitus tu, Persa, in pectore condens
Triste genus[1] dirae litis fuge; neve labore
A dulci patiare tuam divertere mentem
Clamosoque foro caussisque intentus agendis.
Nam quid vana fori iuvat illum cura, reposti
40Cui non multa domi stat in annum copia victus,
- ↑ 36 Triste genus etc. Reiecta mala contentione, primum, veluti quoddam totius oeconomiae fundamentum, poëta heic laborem fratri commendat, quo maxime inopia sublevatur; eumque ab inani rerum forensium cura avocat. Ex quo loco apparet, Persam fuisse plus iusto litium amantem, vatique hac de caussa plurimas attulisse molestias, quod semper aliquid, tamquam ab haereditate patria sibi debitum, malis artibus iudices ambiendo, exposcerer. Quolibet tempore rara fuit concordia fratrum, ut ad aliam rem Ovidius animadvertit.
