Sorte alius, quamvis auro contendere certet.
Nec minus et positis si quando epulabere mensis,
405Hoste procul misso[1], socios accire memento
Laetitiae in partem; primusque ex omnibus adsit,
Tecta tuis habitat qui proxima. namque repente[2]
Si qua fuat sors dura, statim sine tegmine nudi
Auxilio venient vicini, dum male fidi
410Cognati ducuntque moras et corpora cingunt,
Magna malus noxa est vicinus; commodus aeque
Est bonus: hunc nactus, thesaurum es nactus opimum;
Nec bos, nec deerit quidquam, vicinia circum
Ni mala sit. quidquid dederit vicinus, ad aequam
415Accipe mensuram demensum: rursus eadem,
Aut etiam possis si fors magis ubere, redde,
Vt facile invenias iterum, quibus indiget usus.
Haud sine te fallant avidum mala lucra: potitus
Dura feres; ipsis mala lucra aequalia damnis.
420Quisquis amet te blandus, eum non segnis amore
Prosequere; et visat si forte, invisere eundem
- ↑ 405 Hoste procul misso etc. An etiam hac de re monendus erat Persa, utpote stultissimus; an frigidum id senectuti dictum tribuendum est?
- ↑ 407 ... namque repente etc. Qui haec negat, nae ille parum ea, quae accidere quotidie videmus, intendit mentis aciem. Vera item et sapientiae plena, quae de mutuo, de largitionibus, de liberalitate, de parsimonia, de re augenda conservandaque, deque ceteris ad vitam recte in hominum societate administrandam pertinentibus heic a poëta congeruntur.
