101
chirna destructorum a nobis quenquam vel sentire vel ab ipso verbum aliquod percipere potest?
AZOARA XXX.
In n. d. p. et m. Hunc librum, videlicet Alchoran, tibi nequaquam tuo malo misimus, sed ut per ipsum a rege coeli et terrae et omnium illis interpositorum, terraeque suppositorum, qui post terram et coelos a se creatos thronum ascendit compositum, divinam commemorationem dilectionemque timentibus dominum infundas. Ipse namque scit dictum, cordeque retentum, et occultius eo: Et praeter ipsum non est Deus, suaque nomina formosissima. Audi verbum Moysis, mulieri gentique suae stationem ob focum ab eo visum iniungentis. Vos nullatenus hinc moveatis, usquequo vel ab igne viso vobis adducam, vel bonae viae doctorem illic inveniam. Illi quidem illuc ascendenti dixi: En ego Deus sum. A pedibus tuis soleas abstrahe: quoniam tu locum bene dictum obtines. Et deinceps tu a me quidem electus, praeter quem non est alius Deus, meum praeceptum audi, et me adora, et orationem cum meo nomine funde. Veniet enim hora, omnibus mea sponte celata, qua omnis anima suos actus inveniat. A meo praecepto nullatenus divertas. Si velle namque dilectionemque non credentium sequeris, malum patieris. Sed quid gerit tua dextera? Respondit: Lignum hastile gestat, quo saepius fulcitus allevor, gyrumque faciendo tum oves congrego, tum caetera negotia perago. Inquit illi Deus: Proiice ipsum. Quod ipso faciente, immensus serpens inde processit, hac et illae irrepens. Quod ille deinde metu semoto, me iubente sumpsit, priori forma per me redeunte.
¶ Meo quoque praecepto manu sua alam eius attingente, candidissima malorum expers rediit: sicque miraculum secundum prodiit. Ipsumque maiores virtutes quasdam edocui. Me deinceps iubente, ut ad Pharaonem se praesumptuose sublimantem accederet, inquit: Tu Deus cor meum aperi, negotium allevia, linguam enoda, ut meus sermo promptus sit et intelligibilis, fratremque meum Aharon prolatum atque censorem in gente nostra constitue. Eo namque sic operum meorum participe, fiet meum negotium firmius et castigatius: et te nostras actus omnes perspicientem devotius, et crebrius atque diligentius invocabimus. Respondit deus: Omne tuum votum implebimus, qui te puerum etiam adiuvimus. Me namque iubente tuam matrem, ut te clausum in cista in mare proiiceret, ut sic ad littus te reversum meus hostisque tuus susciperet, amor meus te sustinuit, visuque mei eduxit, et aluit: Quoniam tua sorore dicente coram rege, ego sibi nutricem inveniam, ad tuam matrem te reduxi, ut cor suum firmum et intrepidum existeret. Te rursus homicidam liberavimus, et tu deinceps in gente Madian annorum numero commoratus, iam ad horam accessisti.
¶ Cum itaque te sic ex anima mea iuvi, tu fraterque tuus ad Pharaonem praesumptuosum euntes, ipsum formoso colloquio ad memoriam Deive timorem perducite. Illis vero respondentibus: O Deus timemus, quod cruciatus atque flagella vel statim inferet, vel victor existet. Inquit Deus: Ego cuncta videns et audiens, vobiscum sum. Ad eum igitur intrepidanter euntes dicite, vos Dei nuncios esse, et praecipite, ut vobiscum filios Israel, in nullo noxius eis, mittat. Eos itaque cum divina virtute venientes, dicentesque, divinitus salutem esse datam credentibus, rectamque viam sequentibus incredulis autem et contradicentibus malum gravissimum: quaesivit Pharao: O Moyses, quis tuus est Deus? Respondit. Omnium creator, hominibus omnia tribuens et vias rectas edocens. Et ille:
¶ Ubi est gens praeterita? Respondit: Huius rei noticia in libro omnium capace, nec quicquam obliviscente continetur apud Deum, qui terram applanans, vias in ea pervias vobis patefecit, et ad aquas ad omnium nascentium ortum, ut inde tum vestrum victum, tum bestiarum pastum haberetis, de coelo produxit, scientibus scilicet miraculum magnum. Et ipse nos e terra creavit, et iterum ad eam reducet, et inde resuscitabit. Ille tamen nostris
