120
avium noticiam didici, et prae caeteris Deo dante pluribus bonis abundo. Deinceps ille suis cum exercitibus tum daemonum tum hominum, tum avium ipsum glorificantium, ad locum formicarum usque perventi. Quarum una persuadente caeteris suarum cavearum ingressum, ne a Salomone suisque nesciis conculcarentur, Salomon subrisit dicens: Tu Deus immensa tua pietate mihi vim et effectum tribue, ut de hoc commodo caeterisque bonis mihi patrique meo collatis, te digne glorificem, opusque gratum peragam, virisque bonis aequalis existam. Avibus deinceps aspectis, uppupaque non reperta, qua lateret, quaesivit.
¶ Ipsi quidem malum vel mortem immittam, nisi mihi aliquos rumores retulerit. Eo itaque paulisper immorato, illa veniens inquit: Ego de Saba quidem tibi rumorem veracem afferens, rem amplector tibi minime cognitam. Est ibi namque mulier omnibus imperans, omnibus abundans, alta maiestatis sede quiescens, cui gentique suae solem adorantibus Dei loco, diabolus cultum suum pulchrum † reputans, eos aberrare coegit. Non adorabant enim Deum cognitorem omnium occultorum, coelestium atque terrestrium, et vocum ac cogitationum, throni dominum, praeter quem non est alius deus. Respondit Salomon: Ad tui dicti probationem, hanc meam chartam illis affer, et revertere, ut quid acturi sint, nobis innotescat. Illam itaque visam magnatibus advocatis regina perlegit, in ea videns nomen Salomonis.
¶ Illi igitur magnates consulenti, quid sibi videretur inde gerendum esse, cum nil nisi consilio suo faceret, responderunt illi: Nos quidem fortes et audaces atque potentes, tuo semper praecepto parebimus. Tuum itaque velle compleatur. Quibus illa respondit: Cum illi quidem potentissimi villam quamlibet ingressi funditus eam proruant, suosque potentes deprimant, illis tributum mittam per nuncios aliqnos, ut per eos ipsorum velle percipiam. Eos deinde profectos Salomon videns, quaesivit: An mihi pecunia vestra, unde plurimum gaudetis, proficere studetis? Nonne mihi Deus maiorem et meliorem commisit? Eam potius referte. Ego quidem cum exercitibus intolerabilibus vobis superveniam, vosque dedecoratos eiiciam. Illis itaque discedentibus, Salomoneque suum populum sciscitante, an eorum quis reginam in sede suae maiestatis prius adduceret, quam ipsa cum suis credens accederet? pollicitus est, diabolorum quidem arte magica praecellens et efficax, se ducturum eam sic coram absque laesione, priusquam a loco suo discederet. Huius namque rei potens extitit.
¶ Vir autem quidam librorum peritia perfectus, pollicitus est se facturum illud prius etiam, quam ad se suos oculos divergeret. His perceptis Salomon inquit, His suis muneribus mihi collatis Deus me pertemptat, an illi digne gratias et gloriam inde referam. Omnibus autem hoc facientibus, suae prodest animae: non agentem, Deus omnium dator parum curat. Sede quidem sua iussu Salomonis in aliam redacta formam, ut sic perciperetur, an sui memor, an immemor esset illa, advectam quaerebant, an sua sedes talis esset? Quam talem ex opinione sua perhibebat illa, et ab eius cultu quem adorabat Dei loco discessit. Fuit enim incredula. Quae pavimentum ingredi iussa, putans hoc esse aquam, pannis erectis crura detexit, ut transvadaret. Salomoni vero innuenti, hoc vitreum esse, illa respondit: Quis mihi nocumentum vel impedimentum intulit, iam credenti cum Salomone in Deum totius mundi regem?
¶ Schale missus genti Themut, ut ei Deum adorare persuaderet, cum illius disgregate altera pars alteri controversaretur, quaesivit, cur potius ad bonum
