140
rima nunquam errare cessavit. Quorum nisi tantum corde Deo puro devotorum, quis esset finis perpende' 1 . Nostris tamen nunciis nulli caruerunt. Noe nos precantem, gentemque suam a diluvio liberavimus, eique cum filiis suis superstiti, semper suum usque finem profecimus, super quem et suos salus Dei quievit, quoniam in me crediderunt: caeteros autem summersimus. Abraham autem ex illius genere procedens, et ad Deum corde sano supplex accedens, patrem suum et gentem suam sic affatus est: Huiusmodi res mutas Dei loco cur adoratis? Quid de ipso mundi conditore cogitatis? Ipse deinceps stellis vilis, se morbis affligi fingens, caeteris discedentibus, ad imagines inquit: Quare non comeditis? Cur verbum non profertis? Deinceps manu sua fractis illis, hominibus accurrentibus inquit: An manuum vestrarum facturas, quas tamen et vos Deus condidit, adoratis? Illos quidem iubentes aedificium magnum erigi, ut illinc in ignem proiiceretur, subesse fecimus. Unde ipse gaudens inquit: Ad Deum ibo, qui me viam rectam docebit, mihique sua misericordia, preceque vestra quodque bonum tribuet.
¶ Nos itaque nuncium pueri mitis contulimus. Cum quo deinceps ad mortem accedens, inquit: O fili, mihi quidem visione nunciatum est, quod te decollarem, quid tibi placeat inde, perpende. Qui respondit: O pater, nunciatum tibi perpetra. Me namque fortiter passurum omnia reperies. Illi itaque praeparanti eum ad decollandum, diximus: O Abraham, verae visionis confirmator, cum hoc sit malum evidens, nos eum molestia magna redimemus, cui deinceps multum profecimus. Sic enim benefacientes remuneramus. Salus Dei super Abraham nostrum fidelem et iustum. Tale quid enim promeretur credens, et benefactor.
¶ Eum deinceps, et Isaac, filiosque suos evidenter suis animabus proficientes multiplicavimus. Moysi quoque et Aaron obnoxiis nobis ob nostra collata suffragia, victoriam super hostes nostros praebuimus, ipsosque suosque fautores a gravi periculo liberantes et ipsos etiam libro sibi tradito rectam in viam direximus, super quos postremo multiplicatos divina salus descendit: quoniam boni credentesque fuerant. Et nos benegerentibus talem remunerationem facimus.
¶ Aliique nostro nuncio quaerenti gentem suam, quare timebat et invocabat Balen, dimittendo conditorem optimum universitatis, qui revera Deus est illius suorumque parentum priorum: gens sua rebellis obstinaciter extitit. Unde gehennam ingressi sunt, praeter credentes timentesque Deum corde puro. Ipso deinde multiplicato super ipsum, et gentem quoque Iezin, quoniam bonus fuerat, salus contigit, velut super omnes credentes. Loth item nuncitum nostrum, suosque fautores omnes, praeter foeminam decrepitam salvavimus. Caeteros autem cunctos confudimus. Quorum adhuc indicia vos omni die et noctu pergentes illae videtis, nisi prorsus sitis inscii. Ionas quoque noster nuncius, navem oneratam ingressus est.
¶ Super ipsum quidem post sortium proiectum sors cecidit. Ipsum deinceps eiectum quasi reum cetus absorbuit, eumque semper in ventre illius Deum invocantem, Deus illinc in primum extraxit, et post hedera super eum elevata texit, et eundem missum demum ad centum millia hominum vel plures, illosque factos credentes, ad horam scitam dimisit. Perquiratur ab incredulis, an ipsi perhibent filias esse Dei, filiosque? Sui pars autem plurima mentiendo dixit, Deum habere filium. Coepitne filias plus diligere? quid iudicatis immemores? An vestri dicti rationem firmam habetis? Librum quidem vestrum, si veraces estis, in medium afferte. Est autem eorum positio, quoniam Dei daemonesque populus unus sunt. Sciunt vero diaboli, se promeritos iram Dei:
