IV. Quod Alkoranus fide careat, ubi sacris scripturis contradicit. Dicit autem quidam sapiens attendendum, quomodo necesse fuit Mahumetum, qui nullam praeter Arabicam linguam scivit nec legendi artem nec scribendi habuit, etiam si eloquentia Arabica rhythmica et poetica prae ceteris pollebat, qua prae cunctis Arabicis libris Alkoranus laudatur, habere Iudaeos et Christianos, qui sibi in Arabica lingua ea, quae in testamento, psalterio atque evangelio continentur, referrent. Nam in illis sacris litteris per Alkoranum approbatis et confirmatis tamquam lucidis et perfectis doctrinis eum peritum esse oportebat, cum sint Alkorani substantia et praesuppositum; et nominantur supra aliqui ex illis qui ei adhaeserunt. Sed cum sibi hoc obiceretur, quod sic instrueretur, «cecidit in faciem suam et contractae sunt manus eius et pedes et socii cooperuerunt ipsum vestibus suis; qui ad se rediens dixit: Deus misit corripere vos de sermone, quem dixistis, quod tales me docerent. Et legit unam sententiam ex Azora Eluael, quod interpretatur Palma, quae sic habet: ‹Scimus, quod ipsi dicent, quod instruet eum homo lingua eorum qua loquuntur Persica. Haec autem Arabica patens est›. Ex hoc dixit: Quomodo potest dici, quod illi me instruant, quorum unus Persicus alter Hebraeus est? Qui dixerunt ei: Potest esse, quod lingua sua loquantur tibi et exponant et tu lingua tua omnia rectifices? Nec invenit responsionem.» Ecce ipsum Mahumetum a diversis instructum.
Et quia eo tunc, quando Mahumetus post Christum annis DCXXIV tempore Heraclii imperatoris incepit, multae haereses circa evangelii et veteris testamenti intellectum dudum exortae fuerunt et synodaliter reprobatae, est verisimile ad ipsum plures confluxisse, qui puritatem intelligentiae dictarum scripturarum permixtam cum novitatibus opinionum minus verarum habebant et scripturas testamenti cum Talmuticis narrationibus et evangelii claritatem cum apocryphis libris permiscebant et, prout ipsis visum fuit, ipsi Mahumeto recitabant.
Fertur etiam supra nominatos Iudaeos se Mahumetum coniunxisse, ut impedirent, ne perfectus fieret Christianus. Ex quo et poetico scribendi modo evenisse aiunt raro concordare historias in Alkorano descriptas cum ipsis in veteri testamento et evangelio positis. Sed contra haec, ut aiunt, nititur Mahumetus respondere se non nisi a deo informatum volensque excusationem adducere dicit XXV capitulo: «Cum sit haec (scilicet in Alkorano) alicuius verbi pro verbo mutatio deo positionem suam sciente, dicunt increduli: Tu quidem non es nisi mendax, cum adeo tua verba varies; sed huius rei plures sunt inscii. Ipse namque deus et spiritus suus benedictus hunc librum veracissimum composuerunt.»
Sed haec excusatio conficta et mendax non sufficit, quin libri compositor varius reperiatur, quod de vero et immutabili deo asserere blasphemia est. Neque dicimus variationem esse, si sit verborum aliqua mutatio stante identitate sententiae, sed ubi sententia Alkorani non est eadem cum evangelio aut testamento. Tunc enim nequaquam excusabilis est Alkoranus, quin concedi oporteat deum illa non tradidisse, cum non concordent cum prioribus divinis et per Alkoranum approbatis libris. Puta ait in Alkorano virginem Mariam matrem Iesu sororem Aaron et filiam Amram. Certissimum est illum, qui haec Mahumeto narravit, errasse et veram evangelii historiam ignorasse, cum Maria filia Amram soror Moysi et Aaron mortua fuit annis plus mille et in deserto sepulta ante virginem Mariam matrem Iesu Christi gloriosam, quae, ut in eodem legitur Alkorano, fuit tempore Zachariae patris Iohannis baptistae.
Et cum haec non semel sed pluries Alkoranus dicat, hoc unicum exemplum sufficit errorem reperiri in libro et ideo dei compositionem non esse. Adhuc dicit capitulo LXXV de Maria in fine: «Maria se dirigendo nil malitiae seu pravitatis operata est. Unde animam insufflavimus illi nostra verba librumque confirmanti et in bonitate perseveranti.» Certum est Mariam ante Alkoranum paene sescentis annis mortuam; quomodo tunc confirmavit librum Alkorani, de quo tamen Arabes ipsum loqui intelligunt? Sic errat in capitulo XXXV in recitatione illa, quando Moyses venit ad Pharaonem, ubi Pharao dicit se Moysen in sua domo nutrivisse etc. Nam ille Pharao, qui Moysen nutriverat, diu mortuus fuit ante reditum Moysi ad Aegyptum Exodi IV; fuit enim quadraginta annis Moyses in Madian, quo tempore obierat.
Talia plura reperiuntur dissona a veritate sacrae scripturae a deo ante Mahumetum traditae et Alkorano praeferendae. Nec Alkoranus hoc negat. Sic enim capitulo XIX dicit: «Si de mandatis tibi missis quicquam dubitas antecessorum tuorum libros legendo veritatem tibi
