verbi excedit humanum intellectum; sed cum evangelium dicat: «Verbum caro factum », hoc utique a te credi oportet, si evangelio credis; et istud sufficit scilicet credo Mariam matrem Christi, qui Christus est verbum dei in virgine incarnatum, modo quo deus haec operatus est.
Si itaque praeceperis in omni imperio tuo omnes credere evangelio modo tali, quo Aegyptii, Afri, Romani Asianique crediderunt et glorificaverunt virginem Mariam tempore Mahumeti et ante et post omnes Christiani aut maior eorum pars, iustum erit mandatum tuum deo, Christo et virgini intemeratae acceptum et infinitarum animarum tribuens salutem et quietem tibique laudem immortalem et vitam perpetuam. Evenire debet tempus, ut supra dictum est ex Alkorano, quo non erit nisi fides Christi. Incipe tu accedere et sequentur te omnes orbis et sectae illius principes! Tunc dicetur: Ecce deus permisit fieri mala, ut evenirent bona. Fides evangelii undique ab idolatris Orientalibus spreta fuit, venit lex Arabum quasi nolens consentire in ipsam et ad cultum eos unius dei approbate tamen occulte evangelio conduxit. Nunc placuit deo, quod approbatum evangelium coopertum multis ineptiis in Alkorano, quemadmodum approbatur saepe in eodem libro, in lucem veniat. Ita ducentur de lege Arabum ad evangelium prius fortissime resistentes ad gloriam magni dei, regis regum, creatoris et dominatoris universi.
XVIII. Ad Califam de Baldach, quod Iudaei de Abraham apposuerunt in Alkorano. Primum a tua prudentia, qui praees legi Alkorani, deposco: Si credis deum esse auctorem Alkorani an non? Si non, cur mandas tantam diligentiam libro illi in studio Baldach adhiberi, qui de se ipso falsum perhibet testimonium, cum dicat se a deo compositum, quod tu non credis? Si vero credis librum illum dei verba continere, quomodo potest liber dicere, quod per Gabrielem deus ipsum Mahumetum intimavit per haec verba Gabrielis «hunc librum tuo cordi per creatorem intimantis »? Quomodo possunt haec verba deo loquenti adaptari, qui est creator? Tu nosti per discursum libri talia saepissime reperiri, quae per se ostendunt non esse verba dei, qui loquitur.
Esto igitur, quod istis et aliis abiectionibus non obstantibus tu omnino credas deum libri illius collectorem; credere igitur te oportet omnia esse verissima, quae in ipso continentur. Dicito, quando legitur capitulo XVI: «Ego quidem, cui deus viam rectam atque directam illam scilicet Abrahae non increduli patefecit et immisit etc.», quid per «ego » intelligis? Si dicis: Mahumetum, utique non sunt illa verba dei nec eis credendum. De se igitur Mahumetus testimonium perhibens nihil probat et illa verba, cum in Alkorano sint scripta, dei esse praedixisti, quae simul stare nequeunt.
Adhuc: Nonne capitulo VI ponitur: «Tu vero ceteris intima deum veraciter iniunxisse, quod Abrahae sectam imitentur, qui nec incredulus nec idolatra etc.?» Si haec deus sibi praecepit et post hoc capitulo XVI eidem primo immisit et patefecit viam Abrahae – Alkoranus enim successive descendit et pedetemptim ut capitulo XXVI – quomodo haec simul stabunt et quomodo compatiuntur se illa, quae in VI capitulo dicit Abraham nec incredulum nec idolatram fuisse? Et alibi saepe asserit ipsum idolatram fuisse. Et in Doctrinis idem affirmat. Dicito: Cum Mahumetus XL annorum de idolatria conversus sit per Sergium monachum Christianum et Nestorianum, cuius etiam habitum religiosum acceptasse dicitur et in ea fide mortuus asseritur, quomodo est hoc verum, quod Abrahae legem tenuerit? Ubi legisti in Alkorano praeceptum de circumcisione aut Mahumetum circumcisum utique non in octavo die nativitatis suae, ut Isaac et filiis Abrahae fuit praeceptum, nec in XIII anno ut Ismael, tunc enim idolatra fuit, nec postea legitur circumcisus? Sed quia Christianus licet Nestorianus utique baptizatus fuit. Nestoriani enim evangelium amplectuntur et baptizantur.
Neque est verisimile Mahumetum ista in Alkorano scripsisse. Nam, ut patet ex Alkorano, evangelii laudes ponuntur in XII capitulo et ante capitula illa, quae legem Abrahae immissam Mahumeto dicunt; similiter et laudes Christi capitulo IV, quae credi possunt a Mahumeto positae, cum esset Christianus, ut praefertur. Certum est autem ipsum Christum omnibus prophetis praeferre et legem evangelicam omnibus aliis legibus; ideo, quod derelicto Christo et evangelio ad Abraham fuerit per deum remissus, nequaquam est consonum rationi nec verisimile, cum Christiani in observantia evangelii non dubitent omnem perfectionem fidei et legis Abrahae contineri. Ista igitur de lege et via ipsius Abrahae. Verisimiliter Iudaei post mortem apposuerunt ad Alkoranum, quoniam in eorum manibus erat collectio Mahumeti, ut praemittitur.
Nunc vides, Califa, vos per astutos, perversos, dei blasphemos Iudaeos esse seductos, quia Alkoranum numquam in vita Mahumeti publicatum neque eius umquam continentia plene cuiquam reperitur communicata; post mortem Mahumeti, antequam Iudaei illi, qui Mahumetum adhaeserant et collectionem praeceptorum eius in sua potestate habuerant, ipsam Hali, cui Mahumetus tradi mandavit, assignarent, illa inseruerunt de
