Deesse mihi nolo, amice lector, quin paucis tibi, quomodo hoc opusculum ortum sit, exponam.
Plerumque proh dolor! accidit, ut pueri haud ita pauci quamquam a magistris doctis utique atque assiduis per complures deinceps annos instructi, tamen exercitationis ususque defectu, quippe cum Latinus sermo hac nostra aetate jam nusquam fere ad docendum usurpetur, tum propter multitudinem, quarum hodie ratio habenda est, disciplinarum diligentiori Latinitatis studio obstantium, schola absoluta lingua Latina adeo sint imprompti, ut vix ullam sententiam ex usu vitae sumptam sine negotio reddere, nedum epistolam conscribere pure ac Latine queant.
Quod incommodum ipse puer expertus, molestissime semper tuli linguae illius nobilissimae usum, qui quidem majoribus nostris per tot saecula decori fuit atque gloriae, magis magisque in oblivionem adduci.
Quam ob rem posterioribus annis quidquid mihi otii erat, ut praestantissimos scriptores tam veteres quam recentiores non deliciarum solum causa evolverem, verum etiam, quae ad sermonem quotidianum pertinerent, et verba et sententias diligenter exscriberem, in hoc potissimum studium contuli atque impendi.
Quid igitur mirum, si procedentibus annis quae singulis diebus excerpsi, in volumen accreverunt.
Docti quidam viri in scholis Latine docentes, quos occasione oblata hac de re consultavi, multis haud parvae utilitati fore iterum atque iterum affirmabant, si ex collecta materia eum librum componerem, quo sermo scholae maxime accommodatus proferetur.
