M. Verba ne feceris; tace (pas un mot)!
Exhibe libros, Francisce. — Verum profecto dixisti, cum ne unum quidem folium restet, quin atramento foedissime sit maculatum. — Veni huc, Petre.
Genibus flexis in angulo illo manebis, dum locum te tuum repetere jubebo.
Nae tu es idem, qui fuisti semper (tu es encore le même), ut est in proverbio: « Rana in paludem ex aureo resilit throno ».
Et tu, Antoni, quid fles? Ecquis te laesit?
A. Benedictus, domine, cui cultellum, quo nomen in subsellium incideret, commodare nolebam, non solum te absente tam atrociter tibiam meam calce percussit, ut sanguis de vulnere efflueret, verum etiam te praesente me modo non opinantem iterum calcavit.
M. Accede huc, Benedicte! Malo nodo malum invenies cuneum (un gros bloc exige un gros coin).
Exemplum in te edam, ut dum vives, mei memineris. Tanquam truncus stipesque stat conscientia convictus rusticus iste!
B Nihil merui, domine, ille mentitur (je n'ai rien fait de mal).
M. Cave te purges (s'excuser)! Verbum si addideris, insuper etiam colaphum tibi incutiam (soufflet).
Probe te novi: ingenium tuum insanabile est (tu es incorrigible), nam lacrimas istas dolo te fingere nemo ignorat (verser des larmes de crocodile).
Extende manus, (cedo palmas). — Nunc abi ex oculis meis (age illuc abscede procul e conspectu meo).
Et quî fit, ut illic duae laminae vitreae (carreaux) sint diffractae?
Quis est auctor delicti? Exspecto responsum.
Omnes. Valdemirus delictum commisit, domine.
V. In causa non fui, domine, si per te mihi licet, quomodo sit factum, paucis referre.
