E. Occasionem praetermissam postea haud facile reperiemus (ne revient plus). Attamen, si vis, libentissimo animo loquendi occasionem tibi dabo, (praebebo, aperiam). Dic age, tenesne etiam praecepta grammatica (les règles de la grammaire)?
P. Istud tibi asseverare non possum, sed ut primum occasionem nactus ero, grammaticam comparabo, in (ad) quam novo cum studio incumbam. — Vale et persuasum habe me porro nunquam amplius sermone patrio apud te usurum (dorénavant vous parler).
M. Sane bene. Pergant Georgius et Claudius.
G. Scisne, Claudi, quot sint sermonis (Germanici differentiae (genera, dialectus — dialecte)?
C. Sermo Suebicus, Helveticus, Bavaricus, Rhenanus, etc.
G. Vide mirum hoc verbum; cujus sermonis idesse putas?
C. Suebici.
G. Quid cedo significat (dites)?
C. Vulgi sermone significat cibum quendam farinarium. Quid, tu natione Germanus sermonem Suebicum non intelligis?
G. Quomodo intelligam, cum in Borussia orientali sim natus?
C. Tunc operae pretium est cum quodammodo cognoscere (apprendre), ad quod proxime, si occasio fuerit, tibi quae mirifice lectorem tenet, Suebico sermone conscriptam comoediam mittam. Visne mihi polliceri te religiose eam perlegendo uniuscujusque verbi rationem tibi redditurum (rendre compte)?
G. Istud cave dubites (n'en doute pas).
M. Jam satis est. Etiamnunc hoc unum. Cum Latine vel scribitis vel loquimini, operam date, ut rectam, non depravatam loquendi consuetudinem sequamini. Haud raro enim sermones audivi qui vitiis redundantes verba proferebant ab usu abhorrentia et novata, quasi lingua
