Negligentiam tuam valetudinis excusatione defendis.
Putasne me peccatis tuis indulgentem esse (excuser)?
Noli culpam tuam excusare (t'excuser de).
Noli purgare factum; cave te purges.
Heri in excusationem dixisti, caput tibi dolere; hodie viscerum dolores (tormina, — mal de ventre) excusas.
Malam sero veniendi consuetudinem etiam necessitatis excusatione defendis. Ejusmodi res profecto non est excusabilis.
M. Plane sufficit, Alexi. Heus, Frederice, et tu sero venisti nequedum mihi te excusasti.
Volo, ut quicunque sero venit, se apud me excuset. Neque pensum mihi tuum reddidisti. Te mihi de penso neglecto non purgasti.—
Bene, tuae valent apud me excusationes (mihi justae, legitimae videntur).
Et tuam, Hilari, accipio excusationem (satisfactionem tuam accipio).
Ceteros item excusatos habeo.
Cur tu, Valdemire, pensum tuum non fecisti?—Quid? tu excusationem quaeris (tu cherches à)?
Quomodo audes imbecillam oculorum aciem excusare (vue faible)?
Tu scis omnes excusationis causas colligere (t'excuser de toute manière).
Valetudinis exercitatus es usu excusationis.
Quas excusationes habes?—Audio.
Tace, Petroni. Nolo, quisquam alterius culpam excusatione tegat.
Nolo, quisquam mihi alterum excuset (fasse les excuses d'un autre).
Putasne excusatione te digniorem esse, quia filius sis magistratus?
Pudeat te contra honesto loco natum et usque ad culpam ignarum esse (d'une ignorance inexcusable).
