Jump to content

Pagina:Nos in schola latine loquimur - Ars latine loquendi.pdf/420

E Wikisource
Haec pagina nondum emendata est
— 406 —

Canis timidus vehementius latrat. -

Inter caecos regnat strabo. Suum cuique pulchrum est.

R. Parvum parva decent. -

Non possunt omnes esse patricii. - Fides nunquam crubescit. -

Parva saepe scintilla contempta magnum excitavit incendium.

-

Nescis, quid vesper serus vehat. -

Cras, cras, semper cras! At sic elabitur aetas. - Quem saepe transit casus, aliquando invenit. - Volenti non fit iniuria. -

U. Amicus certus in re incerta cernitur. - Tollatur abusus, maneat usus. -

Pelle sub agnina latitat mens saepe lupina. - Vox audita perit,littera scripta manet. - Exitus acta probat. -

Non procul a proprio stipite poma cadunt. - Pedibus compensatur memoria. -

Epistula non erubescit. -

Ex alterius incommodis sua commoda parare. - Donare iis, qui donare maxime possunt. -

Contra vim mortis non est medicamen in hortis. -

Insp. Quodnam istorum proverbiorum maxime tibi probatur?

U. Illud domine. in quo de pomis agitur.

Insp. Haud stulte sapis, o bone. Pergat sequens.

P. Quod differtur, non aufertur. - Palmam, qui meruit, ferat. - Duobus litigantibus tertius gaudet. -

Ubicunque dulce est, et acidum invenies. - Levis est labor omnis amanti. -

Improba corrumpunt rectos consortia mores. - Artificem commendat opus. -