praeterea, quam ridicula brevitate sit ejus rima (fente); quomodo quaeso, mollis et elastica esse potest?
P. Vereor, ne praepropere judicaveris, o bone. Quamdiu eam expertus es (essayé)?
F. Semel scilicet (naturellement), quo facto eam continuo per fenestram projeci, et stat mihi sententia (et c'est ma ferme résolution) eam non experiri iterum.
P. Quid in mentem tibi venit? Nonne eadem hodie maximo in usu est? Numquid, qui ea utuntur, sunt insani (fous)?
Primo quidem dura esse videtur (au commencement), sed paulisper uso tibi nihil jucundius erit (mais après l'avoir employée un peu de temps, rien. . . .)
F. Abi hinc cum penna Flandrica tua et omitte me (laissez-moi tranquille)! In hac re mihi nunquam persuadebitur (je ne me laisserai pas persuader).
Ceterum quamdiu tibi singulae durant (integrae manent — combien de temps vous durent-elles)?
P. Hancce nudius quintus decimus novam e capsula (pyxidula) sumpsi, et quamvis multum interea (depuis) scripserim, tamen etiamnunc bona est.
F. Et quam pridem me hacce uti putas? — Unum amplius mensem, et confido fore, ut multos etiam dies sustineat. Est penna Britannica, quam « mercatoriam » appellant, quae ubique in honore est (magna existimatione floret; celebrationem habet — être en vogue); quae passim (généralement) moris est (être à la mode); in usu est (en usage).
P. Nihil mihi novi demonstras; bene enim mihi nota est penna illa violacea mucrone longo ac praeacuto (très pointue), quae tamen cuilibet manui non est apta; praeterea multo pluris esse videtur quam Flandrica (plus chère); quanti est pyxidula (combien la boîte)?
F. Non ita multo pluris quam Flandrica, ne dicam minoris, quippe quod capsulae paulo sint ampliores.
