(scripsi) nullam (je suis lent, parceque depuis plus d'un mois je en'ai pas touché de plume). Tempora enim sunt, quibus sileant musae Varronis (où la plume se repose).
E. Vel potius, quibus inertia nihil scribas (ou la paresse t'empêche de prendre la plume).
Ego contra ne diem quidem intermitto (praetermitto), quin aliquid scribam; nam stilus, ait Cicero, optimus dicendi est magister (la plumme, l'exercice de la plume).
M. Haec omnia fere sunt, quae ad calamum pertineant; cui vero aliquid etiam in mentem veniat, is nunc libere dicat.
Claudius. Cupiditate flagro hunc calamum abjiciendi (projiciendi), qui ne caepam quidem valeat (quia caepa est vilior; nihili est — j'ai grande envie de).
Joannes. Qui penna quadam semel est assuefactus, caveat ne facile mutet, quia manui (scripturae) est noxium.
Fredericus. Penna vel optima male scribit, cum pilus vel tenuissimus mucroni est insertus (adhaeret — poil).
Thomas. Mala consuetudo est calamum linguâ detergere (lécher, nettoyer).
Alexius. Scribae consueverunt calamum capiti et auri interponere (derrière l'oreille).
Hermannus. Vehementer miror, quod nemo usque adhuc instrumenti mentionem fecit, quod nos porte-plume appellamus. Risu excipiatur opinio mea, sed meliore vocabulo me refellat ac redarguat (réfitter), qui neget, « porte-plume » Latine esse scapum pennarium (scapus, i) v.g. scapus pennarius ex ebore, ex ebeno factus;
scapo pennam praefigere;
scapi apertura minor (major) est pennâ (trop petit, trop grand).
M. Laudo e contrario animi tui sollertiam — (esprit ingénieux).
Tantum abest, ut opinionem tuam risu excipiam, ut laudem animi tui sollertiam, sed rectius certe dices caulis pennarius.
