insunt quoque et P. Ciaconii Toletani quædam partim ex ingenio, partim ex Cod. Vaticano. Cæterum typorum et chartæ nitore admodum hæc eruditis commendatur.
1599.
Ed. Pameliana-Heidelbergensis II.—. Heidelb. apud Commelin. f. Repetita Pameliana Du Pin.
1599.
Coloniæ apud Arnold. Mylium. 12. Q. Sept. Flor. Tertullianus liber de præscriptionibus adversus Hæreticos, ex ed. et cum annotationibus Jacobi Pamelii.
1599.
«Versio Gallica II. Iterum edita lib. De Corona per eumd. Florimund. Ad calcem tract. ejusdem de Antichristo et Antipapissa Johanna.»
Sæculo XVII. 1601—1700.
1600.
Parisiis per Ambros. Drouart. 8. Tertulliani liber de Pallio cum interpretatione gallica et notis latinis Edm. Richerii. (Cat. de la Biblioth. du Roy. p. 364.).
1601.
Ed. Pameliana-Heidelbergensis III.— Heidelbergæ. f. c. notis Pamelii. Sand. Cave. Eamdem hoc anno Genevæ prodiisse Dupinius adnotavit.
1601.
Coloniæ Agripp. in-12. Tres gravissimi perpetuæ Catholicæ fidei constantiæ testes. Tertullianus de præscriptionibus. Vincentius Lirinensis adversus profanas omnium hæreseon novationes. Edmundi Campiani oblati certaminis in causa Fidei rationes decem. Catal. Bibl. Regalis Carthusiæ S. Martini. Neapoli 1764. f.
1602.
«In librum de Præscriptionibus notas edidit Justus Calvinus in libro Moguntiæ edito sub hoc titulo: Præscriptionum adversus hæreticos perpetuarum tractatus sex.»
1603.
«Theodori Petreii confessio Tertullianica et Cyprianana in IV libr. digesta. Paris., in-8º.»
1603.
Francof. 8. Jo. a Wower. Emendationes Epidicticæ ad Q. S. Fl. Tertulliani opera. « Jo. a Wower lectori: Totus hic libellus non tam in speciem, quam usum paratus emendationes promittit, quibus Tertulliani opera infinitis mendis liberantur, eas exemplo veterum Epidicticas inscripsi; quia specimen et προκυθάρισμα majoris operis; cui me, quam primum per rerum mearum varietatem licebit, accingam. Beneficium tamen illarum, ne quid erres, non tam mihi, quam Fulvio Ursino, eruditissimo viro, debes; ex ipsius enim libro, qui in Bibliotheca Vaticana asservatur, ea excerpsi, et ne fides mea apud te dubia istius libri usum mihi concessit doct. vir Dominicus Raynaldus, ejusdem Bibl. præf., cujus erga me humanitatem et singulare studium nunquam satis prædicabo. Quanquam valde voluissem diutius apud me delituissent, donec illis ab ingenio nostro decentior cultus accessisset. Sed jam sponte currentem incitavit nescio quis clamor, ut hæc publicare festinarem, quo satisfieret curiositati illorum, qui pati non poterant, hunc exilem et fugientem gloriolæ splendorem ad me pertingere.»
1605.
Cracoviæ, in off. Andr. Petriconii. Q. Sept. Flor. Tertulliani de Præscriptionibus adversus omnes hæreticos liber, distinctus in capita et brevibus notationibus, ex Jacobi Pamelii commentariis illustratus.
1607.
Ed. Pameliana-Franeckeræ. III.— Franeckeræ f. repetita ed. a. 1597. Sand. Genevæ f. c. not. Pamelii. Du Pin.
1608.
Ed. Pameliana-Parisiensis IV.—Puris. f. repetitio Pamelianæ, Paris. 1598. Sand. Fabr. Cave. Cat. Bibl. Barber. Mus. Britt.
1609.
Ed. Pameliana-Antverpiensis III.—Apud Commelin. f. Repetitio Pamelianæ. Antv. 1583. Fabric.
1610.
Ed. Pameliana-Parisiensis V a.— Parisiis. f. eadem laudante Oudino p. 218. T. I. Comment. de Ss. Rom.
1612.
Francofurti ad Mœnum, typis Richterianis. Joannis a Wower emendationes epidicticæ ad Q. Sept. Flor. Tertulliani opera. Cat. de la Bibl. du Roy. p. 365.
1612.
«Versio Gallica II. Tract. Præscriptionum, Brossæo interprete, Paris. in 8º.»
1613.
Lutetiæ Parisiorum. Ex off. Plantiniana, apud Hadrian. Perier, via Jacobea. Q. Septimii Flor. Tertulliani Apologeticus. Desiderius Heraldus ex antiquis libris emendavit, commentario libro illustravit, et duos digressionum libros, quibus ejusdem Tertulliani et aliorum scriptorum plurima loca qua emendantur, qua explicantur et illustrantur, adjecit. M. Minucii Felicis Octavius. Desiderius Heraldus Ms. Reg. ope emendavit et notas addidit (Minucii F. libro peculiaris tamen titulus præfigitur, quem suo loco vide). In emendando hoc Tertulliani libro usus est Heraldus duobus codd. Mss. altero Puteani patris per filios tamen ipsi communicato, altero Jacobi Bongarsii. Illum etsi jam olim adhibuerat Jacobus Pamelius, tamen aliorum librorum præsidio destitutus, non spicilegium, sed messem integram Heraldo reliquisse videbatur. Præter codices istos adhibuit etiam librum Cujacii manu notatum, quem Bongarsii cura nactus erat; unde, quæ ex re esse viderentur laudato auctoris nomine deprompsit. «In Commentario nostro, inquit, hoc temperamentum sequi studuimus,
