Annal. Acad. Rheno-traject. Ann. 1823-1824.»
1825.
«A. Neander Antignostikus, Geist des Tertullianus und Einleitung in dessen Schriften, mit archæologischen und dogmenhistorischen Untersuchungen. Berl., in-8º.»
1825.
«Versio Gallica V. Apologet. et Præscription. adv. hær. interprete de Gourcy, Paris, in-8º, accuratis argumentis, exiguis ac paucioribus in textum, frequentioribus in lectiones varias notis adornata.»
1827.
«Tertulliani Apologetici edit. nov. cum varr. Lectt. Jos. Ign. Ritter. Eberfeld, in-8º.»
1827.
«A. Rdph. Gebser Biblioth. lat. Veterum Pœtar. Christianor. Jenæ. Præter primum tomum nihil ulterius prodiit.»
1827.
«Versio Gallica VI. Apologetici Tertull. auct. J. Fr. Allard human. liter. olim professor. nec hujus conditionis immemore, sive in prævia dissert. de laudibus Tertulliani, quem Tullio et Demosthene longe eloquentia præstantiorem habet; sive in notis ad calcem rejectis, quas, Septimii plerumque oblitus, in quoslibet obvios novatores pugnaciter immittit.»
1827-1829.
«Ed. Hallensis II. Halæ Magdeburgicæ apud Joh. Christ. Hendei, iterum prodiit in tom. VI, ed. Semler. Vid. supra.
1829.
«Fr. Munter Primordia Ecclesiæ Africanæ, Havniæ, in-4º, p. 128.»
1829.
«In collectione selecta Ss. Ecclesiæ Patrum complectente exquisitissima eorum opp. cura A. B. Caillau et M. N. S. Guillon, prodiere libri Tertulliani, fere omnes exceptis tantum sex partim editis, nempe de Anima, de Fuga in pers., de Pudicitia, de Jejunio, de Exhortat. castit. de Monogamia. tom. VI, VII.»
1832.
«Versio Gallica I. Libri de Testimonio animæ, qui et ipse cæteris Tertull. scriptis elegantia præstantior haud imparem nactus est primum interpretem, in Annall. Philosophiæ Christianæ, ann. 1832, mense Junio, fascic. 24, ubi interpretis anonymi nomen, iniquo jure lectoribus absconditum, merito deinceps in indice detegitur, D. nempe Melch. Du Lac De Montvert.»
1834.
Tertulliani libri de Præscriptionibus adv. hæret. de Baptismo, de Pœnitentia, de Oratione, seorsim editi sunt, præmissa præfatione germanica, sumptibus ac typis Aloys. Attenkover, 1834, in-8º.
1838.
C. Jos. Hesele Turtullian als Apologet. in Drey et all. Tubinger Theolog. quartals Schrift.—P. I, p. 30.
1839.
Bibliotheca Pp. ecclesiasticorum latin, selecta, ad optimorum libror. fidem edita, curante E. G. Gersdorf. in medium posuit ac publici juris fecit libros Tertull. fere omnes, in duas classes distinctos, et suos tom. scilicet Iº Libr. Apologeticos, ad Martyres, de Spectacul. de Idolol. Apologet. ad Nat. lib. II, de Testim. Anim. de Corona mil. de Fuga in persec. Scorpiace, ad Scapul. 2º Libr. ad ritus et mores Christianor. pertinentes de Orat., de Patient., de Baptismo, de Pœnit., ad Ux. lib. II, de Cultu fœm. lib. II, de Exhort. cast., de Monog., de Pudicit., de Jejuniis, de Virginib. veland., de Pallio.—Prodiit hæc editio selecta Lips. 1839. 2. tom. in-12, recens. E. F. Leopold. Phil. D. Aa. m. in gymn. Annaberg. Præcept. ordin. Laudanda sane et recensio, ob textus castitatem, et editio ob chartar. et typor. nitorem, nullo vero commentario, lectionum tantum varietate adornata.
1839.
«E. F. Leopold Ueber die Ursachen der verdorbenen latinitat bei dec schriftstellern nach dem Zeitalter d. K. Augustus, hauptsæchlich bei den Kirchenvætern, mit besonderer berücksichtigung des Tertullian inserta V. S. V. Higenii Zeitschrift. f. d. histor. Theol., vol. VIII, p. 1 e. sqq. Lips.»
1842.
«Novissimam ac amplissimam, quæ hactenus prodierit, Tertulliani operum fere universorum versionem Gallicam nuperrime edidit D. De Genoude, in sua chrestomathia Patristica, cui titulus: les Pères de l'Eglise traduits en français, t. XII, Paris, in 8º. Hujus autem versionis, quæ duos et viginti præcipuos Tertulliani libros continet, auctor est H. Denain de Septimii nostri studiosis bene meritus, notarum tamen omnino expers, et omnis commentarii mole expeditus, elegans potiusquam fidissimus interpres, qui africanæ loquelæ asperitatem splendenti ornavit sermone, egregiaque interdum et ad vivum expressa interpretatione recreavit.»
1843.
His igitur deductis per multa retro sæcula literariis Tertulliani annalibus finem qualemcumque imponet hæc nova Parisiensis Editio, quam post tot aliorum et tantorum labores ideo confidenter aggredimur, quod nihil nisi alienum ac mutuatum præstamus. Ut enim ex iis quæ hactenus opera Tertulliani elucidarunt nihil duximus omittendum; ita nihil novi, vel inauditi adserendum libenter profitemur. Equidem in hoc nostro, quodcumque sit, opere describendo lectorem diu morari noluimus; quænam tamen huic editioni accesserint additamenta, qualisve textus recensio potior habeatur, undenam petierimus perpetuos commentarios, paulo fusius dicendi animus est ac necessitas incumbit.
Articulus IV. De nova editione Parisiensi.
Coalescit hæc editio postea ex tribus partibus seorcim ordinandis ac describendis, nempe tum ex prolegomenis quibusdam, tum ex plurimis appendicibus
