in hominis salutem. Denique, qui contendit et sabbatum adhuc observandum quasi salutis medelam, circumcisionem octavi diei propter mortis comminationem, doceat in præteritum justos sabbatizasse aut circumcidisse, et sic amicos Dei effectos. Nam, si circumcisio purgat hominem, Deus Adam incircumcisum cum faceret, cur eum non circumcidit, vel posteaquam deliquit, si purgat circumcisio? Certe in paradiso constituens eum incircumcisum, colonum paradisi præfecit. Igitur, cum neque circumcisum neque sabbatizantem Deus Adam instituerit, consequenter quoque sobolem ejus Abel offerentem sibi sacrificia, incircumcisum nec sabbatizantem laudavit, accepto ferens quæ offerebat in simplicitate cordis, et reprobans sacrificium fratris ejus Cain, qui non offerebat, non recte dividebat (Gen. IV). Nœ quoque incircumcisum Deus, sed et non sabbatizantem, de diluvio liberavit (Gen. VI, seqq.). Nam et Enoch justissimum non circumcisum, nec sabbatizantem, de hoc mundo transtulit (Gen. V, 22); qui necdum mortem gustavit, ut æternitatis candidatus, jam nobis ostenderet nos quoque sine legis onere Moysi, Deo posse placere. Melchisedech quoque summi Dei sacerdos (Gen. XIV, 18) incircumcisus, et non sabbatizans, ad sacerdotium Dei allectus est. Probat et Loth frater Abrahæ, quod pro meritis justitiæ suæ sine legis observatione de Sodomitarum incendio sit liberatus.
Caput III.
Sed Abraham, inquit, circumcisus est. Sed ante Deo placuit quam circumcideretur, nec tamen sabbatizavit. Acceperat enim circumcisionem, sed quæ esset in signum temporis illius, non in salutis prærogativam. Denique sequentes Patriarchæ incircumcisi fuerunt, ut Melchisedech, qui ipsi Abrahæ jam circumciso, revertenti de prælio, panem et vinum obtulit (Ibid.) incircumcisus. Sed et filius, inquit, Moysi tum ab angelo præfocatus fuisset, si non Seffora mater ejus calculo præputium infantis circumcidisset (Exod. IV, 24, 25). Unde, inquit, maximum periculum est, si præputium carnis quis non circumciderit. Et ideo si salutem circumcisio
