Confixit plagas, fallaci tramite pallens
Sanctorum dictis sua miscuit impia verba,
Inque bonum semen lolium miserabile sevit.
Inde volens omnem caussam constare ruinæ
Scilicet ut sua facta Deo subsignet iniqua
Ocius, et possit suasos infigere pœnis;
Veris falsa tegens, et lenibus aspera vertens;
Et roseis sertis hastæ mucrone coperto,
Improvise necans incautos morte suprema.
Supremum nefas, in tantum dementia mersos
Abruptos homines, Numen sine fine tremendum
Dividere in partes; Christi sublimia facta
Falsa laude sequi, culpareque gesta priora,
Innumerata Dei miracula, visa nec umquam,
Ante nec audita, contentaque corde nec ullo.
Tam temere scelus illicitum componere verbis,
Adversum sese duo Testamenta sonare,
Contra prophetarum Domini committere verba,
Dissimili longe sententia velle probare,
Omnem Legis et infamem deducere caussam;
Sanctorumque patrum vitam reprobare priorem,
Quos in amicitiam adlexit Deus, ad sua dona.
Accipitur sine principio pro parte minori,
Quattuor ex uno cum sint, ex quattuor unum;
His tamen una placet, reprobat tres denique partes,
Auctoremque sui Paulum per multa capessunt.
Necnon ex ipso furiebat in extima verba,
Omnia quæ veteri de fœdere cumque locutus,
Dura videntur eis, merito quia corde gravatis.
Pondus apostolicum, fulgentis gratia verbi,
Lumina præducit menti, neque cernere possunt;
Spiritu lata putant hebetes, animalia digna.
Caput II.
Sed vos, qui nondum penitus, duce Numine falso
Mente ipsa reprobi, penetrastis ad intima mortis,
Discite de fonte fluvium manare perennem,
Qui nutrit illum, bissenos gratia fructus,
Exit et in terram, ventosque in quattuor orbis,
Tot fluit in partes fontis color et sapor unus.
Sic et apostolico decurrit Ecclesia verbo,
Ex utero Christi, Patris omnis gloria plena,
Sordes diluere et fata mortua vivificare.
Quattuor in numero diffusum in gentibus unum,
Electaque fide susceptum, doctor opimus
Tradit Evangelium Paulus sine crimine mundum,
Absque hoc et Galatas vetuit discedere sanctos,
Quos falsi fratres se circumcidere suasos,
Atque elementa sequi, nova libertate relicta,
Umbra futurorum veteri servire docebant.
Has habuit Galatis caussas conscribere Paulus,
Non ut Evangelii partem pro corpore toto
Exciperent modicam, majori parte relicta.
Atque adeo non verba libri, sed missus in orbem
Ipse Christus, Evangelium est, si cernere vultis,
A Patre qui venit, solus bona nuntia portans
Testificata prius; cujus ingens gloria complet,
Ostendens opere quantus sit conditor orbis.
Cujus facta, simul dictis conjuncta, fideles
Illi, Matthæus, Marcus, Lucasque, Joannes,
Conscripsere, mera, non extera verba locuti,
Spiritu sancta Dei, tanto præsente magistro.
Caput III.
Hic agnus Paschæ suspenditur hostia ligno;
Hunc Paulus phase, conscribens decreta Corintho,
Occisum tradit vitamque, Deumque futurum
Promissum patribus, quos illectaverat ante.
Cernite quid virtus, quis paschæ possit imago,
Sic verum quid sit poteritis pascha videre.
Ne fidus pater, et vates cui pignus et hæres
Charus erat, quem forte Deus donaverat illi,
