censui, ut illis disputationibus interessem, atque idcirco, O Protagora, inquam, hau flagito disputationem nobis praeter sententiam tuam procedere: ctenim si velis ita disserere, ut ego assequi possim, adstabo equidem. nam ipse quidem, ut de te fertur, et tu profiteris, aeque potes eadem et summatim perstringere, et amplissime eluqni. es enim sapiens. ego autem ad prolixam orationem ineptus sum: atque utinam eins compos essem. Vernum tua intererat nobis aliquantulum indulgere, quandoquidem aeque es ad utrumque paratus, ut disputativ peragatur. postqnam vero non vis, et me usque adco negotia urgent, ut nequeam tecum hic diu orante commorari, quamvis ista libenter andissem: abco iam quo res ipsa me vocat. His dictis, surrexi protinus abiiurns, Sed Callias dextera manum meam prehendit, sinistra pallium, dicens, Haud te dimittemus, o Socrates. nam si exieris, pon amplius ita invicem colloqaenfur. Mane, obsecro: nullius mihi oratio gratior contingere posset quam tua cum Protagora disputatio. quare et mihi et omnibus his obsequere. At ego iam surrexeram exiturus, et
