mi Pittace, mediocriter consentanea veraque dixisses, nunquama te reprehendissem. nunc vero, cum et maxime et in maximis falsa roferas, quae vera multis apparent, te reprehendere coor Fiaec mihi, o Prodice atque Protagora, his in carmifiibus §; monidis ipsius mens fuisse videtur. Tum Hippias, Bene, inquit, o Socrates, carmina haec exposuisse videris. est et mihi ratio illis accommodata: quam vobis, si vultis, ostendam. Immo vero, inquit Alcibiades, sed postea. prius autem peragcre decet, quae inter Socratem et Protagoram convenerunt. Et si Protagoras interrogare ulterius vult, respandere Socrates debet: sin autem respondere vult Protagoras, interrogare Sccrates. Atqui concedo, inquam, Protagorae quodcunque horum ipsi gratis est futurum. quod si placet, versus practermittamus, ea vero, quae abs te primo quaerebam, Protagora, libenter una tecum absolverem. Videtor enim mihi disputatio de rebus poéticis persimilis esse conviviis imperitorum plebeiogumque
