nobis propria tua erunt, tibique nostra. La. Ne virum hunc dimittas, Lysimache. nam ego alibi ipsum inspexi. quandoque non erga patrem tantum, verum etiam erga patriam mirum in modum. officiosum. porro in ipsa apud Delium fuga mecum una pedem retulit: idque ratum habeas velim, quod si ceteri similiter se gessissent, hanc totam perpessa luisset civitaS nostra ruinam. Ly. Optima haec Ilius est, o Socrates, quae tibi nunc a viris fide dignis tribuitur, qui in iisdem laudandi: et, ipsa sunt, in quibus te laudant. Scito igitur, me tua laetari gloria, tibique summa benevolentia. esse. devinctum. existimato., Oportet. ergo, te primum ed nos accedere, domesticosque, ut decet, censere, Quare posthac, postquam nos invicem agnovimus, ne aliter. facias: immo. benevolentia quadam domestica complectaris et nos, et hos iuniores, ut mutua inter nos amicitia. utrinque servetur. Haec sane et tu facies, et nos deinceps MWerum in memoriam revocabamus. Ad id autem, quod inquirere coepimus, quid dicitis? Num conducere putatis adolescen-
