haberemus amicos, qui non ex amoris huius ardore, sed aliis quibuslibet studiis, facti essent amici. Ad haec, si egenis obsequendum est maxime, convenit omnino, non meliores homines, sed pauperrimos iuvare: maximis enim liberati malis, gratias ingentes habuerunt. in propriis quoque et privatis sumptibus non convocandi amici erunt, sed esurientes et supplices. hi enim beneficium maximi facient, te sectabuntur, ad fores opperientur, applaudent, gratias ingentes agent, vota pro te fundent. Ceterum decet forsitan, non egenis maxime indulgere, sed his potius, qui referre gratiam possunt: neque amantibus solum, sed beneficio dignis: neque his, qui forma tua delectantur, sed qui tibi etiam seni profuturi sint: nec illis, qui voti sui compotes facti, palam sese iactabunt, sed qui verecundi tacebunt: neque illis, qui breve ad tempus te colent, sed qui per omnem vitam similiter diligent: neque illis, qui exstincto cupiditatis ardore, inimicitiarum occasiones inquirent, sed qui forma deflorescente, virtutem suam constantiamque
