Bi obiicios, ignoraturum. , Stetim Utesippus, ut solet, effusius in risum erumpens clamavit, O Euthydeme, Irater iste tuus contarium sibimet sermonem ingcminavit eumque disperdidit, et rauio westra succubuit, Clinias quoque admodum delecfatus arrisit: quare Ctesippus gestiens lengius quam in decuplum laelilia crevid. Visus autem mibi est Ctesippus haec ipsa ab illis. seductione quadam per astutiam extorsisse. neque enim sapicnia talis apud alios est nostri temporis homines. Post haec ego, uid, inquam, rides, o Clinia, in rebus tam seriis tamque pulchris?. Sed ad me conversns Dionysodogus. Tu vero aliquando. rem pulchram vidisti, Socretes? Multas equidem, Dionysodore. Nunquid alias quam ipsum pulchmum? an easdem? Ego vero passim, haesifavi: nec iniuria me id perpessum fuisse sum arbitratus, quippe qui tacere diutius non potuerim; simul autem respondi, alias esse quam ipsum gulcbrmn, pulchritudinem iamen singulis. quandam adesse. Si. tibi adsit bos, inquit, nunquid ipse bos eris? et quia ego tibi nunc adsum, Dionysodorus es? Bona, inquam, verba quaeso. Sed ille, Quo. pacto alterum adest alteri, cum alterum sit et. alterum? Nunquid tu, inquam, de hoc dubitas? Nempe iam illorum imitari,
