S
ternis excessibus inobsequentem notauerit, el lesipiscere
detreclaueiil, exlremum eum omnium locandum slalueiunt. Imo
decreuerunl, iit qiiilibel conuiclorum ossa in cuni pro iirhilrio
suo iactaret, nec quisquam proplerea temeritalis aut pelulanlie
argueretur. Insuper, ul, illi in polu el cibo nemine
communicante, suo solus calino conlenlus esset el poculo. Al uero,
si cuiuspiam perlinacie adeo palrocinari uellel regis clemenlia,
ut eum sibi collateralem conslituendo in prima sede locarel,
ex principis hoc indulgentia ei concedendum putarunl, hac
tamen adiecta conditione, ut ab omni commilitonum
segregatus adminiculo a prioris iuris obligatione exceptus esset.
CAP. VI.
DE MVTVA FAVORIS EXHIBITIONE ET STIPENDIORVM SOLVTIONE.
Sed eum de multis lex esset statuenda negotiis, Kanutus rex a principali dignitate eiusdem inchoanda duxit primordia. Voluit elenim clementie et mansuetudinis temperamento ita se ad militum arbitrium accomodare, quomodo ipse illis obsequendi formå m necessitatemque prescriberel. Placuit ergo, ul rex seu quilibet princeps, qui exercitus comitatu gloriari uelit, quemque decet tali honore potiri, fidelitatem, quam a suis hominibus exigit, iisdem uicissim prestaret, uultus hilarilatem exiberet comitatisque et affabilitatis gratiam non denegaret. Opere quoque pretium duxit statuere, ut rex siue princeps slipendia militibus suis, ubi usus uel necessitas postularet, sine mora omnique contradictione remota subministraret, ut illi, censu stipendiario percepto, benignilatis uicem dominis suis reddentes omnimodis fideles existerent eorumque iussis parati obtemperarent preceptisque parere non supersederent. Frustra namque exigit, qui, quod debet, non impendit.
Åd S. 4. petulantiæ, cfr. Saxo p. 86, 7 sq. a. i. 14. clemen- tiæ . . temperamente, cfr. Saxo p. 527, 9 sq.
�� �
