Jump to content

Pagina:Werkecarlf02gausrich.djvu/35

E Wikisource
Haec pagina emendata est

W=(−1)12(n−1)(r2−r−2)(r4−r−4)(r6−r−6)…(rn−1−r−n+1) Multiplicando hanc aequationem per [5] in forma primitiva, prodit W2=(−1)12(n−1)(r−r−1)(r2−r−2)(r3−r−3)…(rn−1−r−n+1) ubi (−1)12(n−1) est vel =+1 vel =−1, prout n est formae 4μ+1, vel formae 4μ+3. Hinc W2=±r12n(n−1)(1−r−2)(1−r−4)(1−r−6)…(1−r−2(n−1)) Sed nullo negotio perspicitur, r−2, r−4, r−6…r−2n+2 exhibere omnes radices aequationis xn−1=0, radice x=1 excepta, unde locum habere debebit aequatio identica indefinita (x−r−2)(x−r−4)(x−r−6)…(x−r−2n+2)=xn−1+xn−2+xn−3+etc.+x+1 Quamobrem statuendo x=1, fiet (1−r−2)(1−r−4)(1−r−6)…(1−r−2n+2)=n et quum manifesto sit r12n(n−1)=1, aequatio nostra transit in hanc W2=±n………[6] In casu itaque eo, ubi n est formae 4μ+1, fiet W=±√n, et proin T=±√n,U=0 Contra in casu altero, ubi n est formae 4μ+3, fiet W=±i√n, adeoque T=0,U=±√n

14.

Methodus art. praec. valorem tantummodo absolutum aggregatorum T, U assignat, ambiguumque linquit, utrum statuere oporteat T in casu priori atque U in casu posteriori =+√n, an =−√n. Hoc autem, saltem pro casu eo ubi k=1, ex aequatione [5] sequenti modo decidere licebit. Quum sit, pro k=1,