Poetae Latini Croatici
Poetae Latini Croatici – Saeculum XV
[recensere]1) Ianus Pannonius (1434–1472), qui etiam Ivan Česmički appellatur,
natus est in “Cseszmicze” (pagus ad ripas fluminis Dravi situs, haud procul fortasse ab hodierna civitate Osijek, cuius nomen “Eszek” in documentis veteribus scriptum est) in parte septentrionali Croatiae.
Inter celeberrimos poetas Latinos saeculi XV numeratur.
In universitatibus Italiae eruditus, Latine tantum scripsit:
praecipue elegias, saepe autoreflexivas, autobiographicas atque narrativas.
Post studia in Italia perfecta ad aulam Matthiae Corvini regis reversus est, ubi versatus est inter humanistas.
Vide: Scriptor:Ianus Pannonius
2) Georgius Sisgoreus (circa 1445–1509), Sibenicensis, auctor est primae libri poetici typis editi in litteris Croaticis:
- Elegiarum et carminum libri tres (1477).
3) Carolus Pucicius (circa 1458–1522),
auctor libelli
- Elegiarum libellus de laudibus Gnesae puellae (1477),
in quo elementa elegiae Romanae cum lyrica Petrarchesca arte coniunguntur.
4) Aelius Lampridius de Crieva (Ilija Crijević; 1463–1520), Ragusinus,
nobilis e familia Sorgo ortus.
Tertio decimo aetatis anno Romam missus est ad studia, deinde Ferrariam petivit.
Vix annos viginti natus Romae lauream poeticam (poeta laureatus) ab Academia Quirinali, cui praeerat Iulius Pomponius Laetus, accepit.
Latine solum scripsit.
Maxima pars operis poetici ex elegiis amatoriis et eroticis constat, ad exemplum Catulli compositis, ad Flaviam Romanam directis.
Praeter elegias hymnos, odas, epigrammata, epistulas atque tractatum de Vergilio conscripsit.
Epos imperfectum De Epidauro fabulam de origine Ragusii continet.
Circa CCXL carmina in novem libris manu scripta servantur; vivente auctore tantum tria epigrammata typis edita sunt.
Elegiae eius primum saeculo XX publicatae sunt.
Maior pars codicum in Bibliotheca Vaticana (Cod. Vat. Lat. 1678, 2939) recondita fuit; solus Lexicon eius encyclopaedicum in Bibliotheca Marciana Venetiarum asservatur.
Post iuventutem in Italia actam Ragusa rediit, ubi varia munera publica gessit.
Breve tempus in carcere detentus est ob convicia in socrum in loco publico prolata.
Senectute ad ordinem sacerdotalem transiit.