 Index |
De Ratione Vitae Instituendae Confabulatio  |
Praetextata latine loquendi ratio, per colloquiorum formulas, nunc ioculariter, nunc serio, studiosis pueris non modo bene loquendi, sed etiam bene viuendi modum praescribens, et miscens vtilia dulcibus. Authore Martino Duncano Quempenate, Guormarianorum Pastore in Hollandia.
ANTVERPIAE. Apud Ioan. Latium typogr. iuratum. Cum Gratia et Priuilegio.
CAES. Maiestatis priuilegio cautum est, ne quis has Colloquiorum formulas a Ioanne Latio typographo lurato Antuerpiae impressas, imprimat: sub poena mulctae arbitrariae in Diplomate Caesareo expressa. Datum Bruxel. An. M.D.LII. IX. Nouemb.
Subsig. P. de Lens.
Martinus Duncanus Quempensis, suo Mecoenati, Domino ac M. Nicolao a Castro Louaniensi, Canonico Traiectensi ad S. Mariam, dignissimo Sacrae Theologiae Licentiato, SAL. D.
Decreueram virorum ornatissime, Elementa formandae puerilis linguae, quibus iam aliquot annos praeter caetera, inter pauculos discipulos non sine fructu (absit laus) succisiuis temporibus domi vsus fueram, perpetuis tenebris obruta et sepulta seruare, nisi me aliorsum rapuissent et quasi transuersum egissent assidua efflagitatione nonnulli eorum, qui se norant pueros hisce crepundiis non inutiliter vsos, et his tyrociniis eo latinitatis breui euectos, vt iam suum magistrum vel aequiparent vel superent. Quorum impulsus crebris precum arietibus, obfirmato quidem animo diu obluctatus sum, at tandem perpulsus. Quid enim non efficias, si pertendas? Vt multis ictibus deiicitur quercus, ita multis quoque precibus expugnatur animus. Ne igitur, quemadmodum Antiochus ille dicitur pecuniarum temere, quantum elargiri volebat, effudisse, et in publico stans dixisse, τίνι ἡ τύχη δίδωσι, λαβέτω, ita et ipse videar facere, te mihi prospexi, patrone integerrime, te ex amicorum albo delegi, cui has pueriles bullas nuncuparem, non vt tuis hospitalibus in me beneficiis hoc modo par essem sed vt animum duntaxat meum hoc munusculo leuidensae memorer et gratum testarer. Dixeris forte: At quo more pyris vesci Calaber iubert hospes, Tu me fecisti locupletem. Tam teneor dono quam si dimittar onustus. Fateor equidem non tibi esse vsui, qui ad literarum culmen me prouectus es longe altius. At nepotibus tuis ex fratribus aut sororibus credidero, non infrugiferum fore, quod damus. Dixeris praeterea: Quid noctuas Athenas, aut in siluam quid ligna feram, cum hoc genus nugarum sat superque nuper in lucem exierit? Quis praeter vnum Deum est ita affluens, vt si plurium bonorum spes affulgeat, non sit admissurus plura? Imo licet diuites plurimi victimis opimis Iouem placent, aut Herculi offertissimam polluceant hostiam: continuo ne vel mola salsa litent, si qui thura non habeant? Vt taceam exiisse nonnulla, et manibus studiosorum teri, quae praestiterit nunquam in lucem venisse, latinissima quidem illa, et ad linguam expoliendam accommodatissima, caeterum piis moribus valde noxia. At nostra temperauimus ita, vt pariter et linguam et mentem sint exornatura. Accipe igitur hoc quicquid est munusculi, et tibi persuade, si quid nunc praestantius habuissem, me lubentem oblaturum fuisse. Vale.
Guormariae octauo Calend. Maias. Anno LII.
| Index |
De Ratione Vitae Instituendae Confabulatio |