Quae in patriarchatu

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search

SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI

PII

DIVINA PROVIDENTIA

PAPAE IX

EPISTOLA ENCYCLICA

AD ARCHIEPISCOPOS EPISCOPOS, CLERICOS, MONACHOS UNIVERSOSQUE FIDELES PATRIARCHATUS BABYLONENSIS CHALDAEORUM

GRATUM ET COMMUNIONEM APOSTOLICAE SEDIS

HABENTES


Ven. Fratribus Archiepiscopis Episcopis, et dilectis Filiis Clericis, Mo¬ nachis, universisque fidelibus Patriarchatus Babylonensis Chaldaeo¬ rum gratiam et communionem Apostolicae Sedis habentibus.

PIUS PP. IX.

Venerabiles Fratres ac dilecti Filii Salui m et Apostolicam Benedictionem,

1. Quae in patriarchatu chaldaici ritus nonnullis abhinc annis gesta sunt et etiam nunc geruntur etsi vos ignorare non credamus, ea tamen recolere iuvat, ut probe sciatis quo¬ nam res devenerint, q a id a nobis fact .i m fuerit, quid modo agendum supersit, ut imminentia cathoi' >ae vestrae fidei et unitati damna propulsentur. Veremur ei/m, ne minus sin¬ cere actum vobiscum fuerit, et captiosis verborum ambagi¬ bus veritas obscurata sit ; facta autem vel calumniose expo¬ sita, vel in pravum omnino sensum fuerint detorta. Quapropter praedecessorum Nostrorum exempla sectantes, qui in simi¬ libus rerum adiunctis Episcopos, Clerum et populum edocere non praetermiserunt quis esset verus status re um, hoc ipsum


apud vos praestare volumus, ne ulla ex parte Apostolatus No¬ stri officio deesse videamur.

2. Tanta est clades a Nestoriana haeresi in vestras re¬ giones invecta, ut dominicam vineam istic olim florentem extermina veri t sicut aper de sylva, atque uti singularis ferus depastus sit eam. Siquidem paulatim evanuit accurata cano¬ num disciplina, periit gravitas Pontificum, hominum Deum non timentium ambitio in ecclesiasticas dignitates insiliit, here¬ ditariae patriarcharum successionis opprobrium invectum fuit: et catholica doctrina, nedum antiquis iam ferme obsoletis, sed etiam novis erroribus adeo infecta est, ut insum etiam Christianum nomen iam iam ferme delendum videretur. Ho¬ rum malorum assiduam curam Romani Pontifices gerere non praetermiserunt, vix dum licuit Apostolicos viros in Orientem mittere; quorum laboribus et curis nonnulli identidem Nesto- riani Praesules, haeresi eiurata, ad catholicam fidem et uni¬ tatem reversi sunt. Quo autem studio quantaque charitate iidem excepti fuerint, sive qui litteras ad Praedecessores No¬ stros dederunt, sive qui posthabitis longae peregrinationis molestiis et laboribus, ad hanc sanctam Urbem venere, ma¬ nifeste apparet ex Apostolicae Sedis actis, eiusque litteris quas in archivis vestris adhuc extare credimus.

3. Exoptata tandem illuxit dies, qua pluribus difficulta¬ tibus e medio sublatis, et praesertim haereditariae patriar¬ charum successionis impedimento amoto, sperare licuit, ut restituto atque composito ordine ecclesiasticae disciplinae, quae fidei repagulum est et custodia, revirescet ac reflorere posset Chaldaici ritus Ecclesia. Id Nos sperabamus futurum opera Ven. Fr. Iosephi Audu tunc episcopi Amediensis, quem hac spe permoti Vicarium Apostolicum patriarchatus Chaldaici constituimus, quando hunc vacare contigit per renuntiatio¬ nem Isaiae Iacobi in manibus Nostris factam: et valde gavisi fuimus cum postea eumdem virum suffragiis Episcoporum ad patriarchalem dignitatem electum seu postulatum fuisse ac¬ cepimus. Hanc proinde electionem seu postulationem in con¬ sistorio diei undecimae Septembris ann. MDCCCXLVIII libens



rissime confirmavimus, eumque patriarcham Babylonensem Chaldeorum auctoritate Nostra Apostolica instituimus, et a multis contradictoribus statim appetitum, strenue defendimus. Praeconceptam spem confirmarunt non solum fides et obe- dientia quam Nobis Nostrisque successoribus, sicuti omnium catholicorum patriarcharum mos est ac debitum, interposita iurisiurandi religione ipse promisit, verum et obsequentissi- simae eius litterae, quibus egregios sensus suae devotae vo¬ luntatis, et animi Nobis atque huic S. Sedi devincti significavit.

4. Verum haud multo post et semel et iterum scripsit ad Nostram Congregationem de Propaganda fide, delatas ad se fuisse Malabarensium litteras, opera et studio haeretici cuiusdam Syro-Iacobitarum Episcopi ibidem commorantis; in quibus iidem Malabarenses, multis querimoniis et accusatio¬ nibus congestis contra Latinos Missionarios et Episcopos, forum curam Nostro nomine gerentes, postulabant sibi darr

Patriarca Episcopum sui ritus. Etsi exploratum esset,

ipsum Patriarcham nulla pollere iurisdictione in Malabaren¬ ses, horum tamen querimonie expendendae erant diligenter, ut spiritualibus illorum necessitatibus eo efficacius et alacrius occurreremus, quo maiorem eorum sollicitudinem Apostolica Sedes habere debet, quos per suos Vicarios regit et guber¬ nat. Quapropter accuratissima veri investigatio instituta est, ut quid demum in eorum utilitatem decernendum esset, tuto iudicaremus. Cum itaque definitivum responsum deferretur , innotuit, quod postea comprobatum est autographis eius lit¬ teris datis die XXI Decembris an. MDCCCLVI ad quemdam Malabarensem presbyterum Emmanuelem nomine, ab ipso Patriarcha Malabarensium desideria excitari , spem foveri, modum quoque insinuari, quo demum voti compotes fierent, eosque moneri, ut querimoniis contra Missionarios crebrisque ac repetitis postulationibus Apostolicam sedem fatigarent. Interea Nos miti ratione rem componere cupientes, Pro-De- legato Nostro in Mesopotamia mandandum curavimus , ut Patriarcham a coeptis removeret, hic autem monitus est ne quid in Malabariam auderet.


5. Ipse vero dicto abiens non fuit, et Malabarensium regionem multo iure suam iam esse contendens, ftustra obni- tente et prohibente etiam sub interminatione censurarum Ven. Fratre Henrico Aman ton Episcopo dum viveret Arca- diopolitano, Nostroque in Mesopotamia Delegato, Thomam Ro- kos e suis familiaribus elegit, et episcopali charactere auctum in Malabariam misit. Qui illuc profectus et falso asserens, se iussu Nostro ab eodem Patriarcha missum fuisse , eccle¬ siasticam iurisdictionem usurpavit, multos licet minus dignos ad ordines promovit, Malabarensem illam Ecclesiam sus de- que vertere non dubitavit. Hisce ausibus permoti et querelis sacerdotum Malabarensium excitati, Ven. Fratri Bernardino Archiepiscopo Phaisaliensi, qui tunc temporis illi Ecclesiae vicaria nostra potestate praeerat, mandavimus, ut praedictum Episcopum Thomam moneret canonice ut illinc abiret, re¬ nuentem vero solemniter excommunicaret ; quod et factum est. Nos interim accitum Romam Patriarcham coram gravi¬ ter reprehendimus de admisso facinore , eique praecepimus*, ut quem in Malabariam temere intru serat Episcopum Rokos ipsemet illico revocaret. Obedienti Patriarchae expetitam ab eo veniam et absolutionem a censuris benigne concessimus.

6. Tum vero rem omnem et cuncta quae gesta fuerant, expendi iussimus a Ven. Fratribus nostris S. R. E. Cardi¬ nalibus Congregationis de Propaganda Fide pro Negotiis Ritus Orientalis, in conventu habito die sexta Martii an. MDCCCLXV: in quo omnibus rite ac mature perpensis, concordibus suffra¬ giis Nobisque probantibus definitum est, non expedire ut Pa¬ triarchae Babylonensis Caldaeorum iurisdictio in Malaba¬ riam extenderetur, et multa simul constituta sunt, tam ad Malabarensium incolumitatem procurandam , quam ad per¬ turbationem animorum sedandam, quae inter Chaldaeos exci¬ tata erat ob ea quae a Patriarcha temere facta fuerant. Hisce Apostolicis mandatis licet dolenter Patriarca acquievit aut saltem acquiescere visus est; quam opinionem confirma¬ runt posteriora eius gesta; etsi enim aliquid minus recte ab eo postmodum factum esse doleremus, se tamen Nobis mo-



rigerum uti par erat praebuit, Nostramque auctoritatem pro suo debito reveritus, praeclarum etiam obedientiae specimen exhibuit, tum evulgato uti iussimus Nostro decreto quo cen¬ suras ab eo temere latas abrogavi mus , tum denegata con¬ secratione episcopali cuidam Malabarensi , quam nonnulli in ea regione no 'arum rerum molitores ab eo flagitabant.

7. Cum ita se res haberent, quod iamdudum Apostolica Sedes et Nos ipsi in votis habueramus, chaldaicae Ecclesiae prospiciendum duximus, ut ecclesiasticam disciplinam, quae incerta prorsus, collapsa , et etiam propter temporum aspe¬ ritatem ferme obliterata erat , instauraremus , salvis tamen eius ritibus, qui a SS. Patribus instituti et ab hac Aposto¬ lica Sede probati fuisse dignoscerentur. Hoc animi Nostri propositum per Nostram Congregationem de Propaganda Fide Patriarchae de mandato Nostro significatum est die tertia Se¬ ptembris an. MDCCCL XVili, atque una simul ad eum missum fuit exemplum Constitutionis Nostrae editae IV idus Iulii an. MDCCCLX VII, qua nonnulla disciplinae capita, praeser¬ tim de episcoporum electione, in Armenio patriarchatu ser¬ vanda sancita fuerant. Quae ubi accepit, primo quidem per Episcopum Eliam Melius, qui Romae tunc aderat, tum per suas litteras (1) ad praefatam Congregationem semel et ite¬ rum datas, significatum nobis voluit, se quoad certas regu¬ las in Episcoporum electione servandas a Nostra voluntate minime dissentire, quam omni studio et obedientia excipien¬ dam profitebatur ; atque ex praemissa episcopalium electio¬ num ordinatione bene sperare , si utilis Nobis et opportuna videretur; velle autem ut quod gaudio et laetitiae Nobis est, semper perficeretur. Inter haec vero, cum viduari contigisset pastoribus suis chaldaici ritus ecclesias Diarbeki ri ensem et Mardensem , aliquot sacerdotum nomina Nobis proposuit, ut quos digniores et magis idoneos in Domino iudicaremus, eos iisdem dioecesibus auctoritate Nostra praeficeremus; quod Apo- stolicis Nostris litteris datis die XXII Martii an. MDCCCLX1X


(1) Lit. dat. die 31 Iulii 1368, aliae dat. die 24 Maii 1869.



factum est. Quibus devotionis et obedientiae significationibus adeo permoti fuimus, ut cum ipse umiliter exposuisset, malle se ut quem Amediensi praefeceramus Ecclesiae, hunc Mar- densi daremus episcopum, et vicissim. Nos eius petitioni an¬ nuendum omnino duxerimus.

8. Post haec non diutius differendam censuimus ordina¬ tionem disciplinae in patriarchatu Chaldaici ritus, in qua ab Episcoporum electione rite peragenda initium ducendum omnino erat; nisi enim spectatissimi viri qui iuxta cor Dei et voluntatem eius faciant, ad onus illud angelicis humeris formidandum assumantur, gravissima damna et ferme imme¬ dicabiles calamitate* Ecclesiae obveniunt; quod omnium tem¬ porum et locorum historia testatur , experientia confirmat. Hunc in finem eoque consilio edita a Nobis est pridie Ka- lendas Septembris anno MDCCCLXIX Apostolica constitutio, cuius inititium Cum ecclesiastica disciplina : in qua circa electionem Episcoporum id ferme servandum constituebatur quod ipse Patriarcha, uti supra diximus, libenter egerat pro dioecesibus Diarbokiriensi et Mardensi; videlicet ut cum ali¬ quam Sedem episcopalem vacare contingeret, tres Nobis spe¬ ctati viri ab Episcoporum synodo proponerentur, ut quem digniorem et magis idoneum iudicaremus, eum vacanti dioe¬ cesi praeficeremus; irritum autem et inane fore decernebatur, si quid contra praemissa contingeret attentari.

9. Indictum iam tum fuerat oecumenicum Ooncilium Va¬ ticanum, atque ad illud convocati cuiusque gentis et ritus Episcopi. Adfuit et inter eos idem Ven. Frater Patriarcha Chaldaeus cum omnibus ferme sui ritus Episcopis; quem ta¬ men brevi valde mutatum ab illo dolentissime sensimus, a quo iampridem plura Nobis exhibita fuerant reverentiae et obedientiae argumenta. Nam diu renuit consecrare episcopos praedictarum Ecclesiarum Diarbeki ri ensis et Mardensi s sa¬ cerdotes Petrum Attar et gabrielem Farso, quos inter ce¬ teros ab eo propositos elegeramus, assignata unicuique quam ille nialuerat Ecclesia. Deinde cum ex Urbe esset discessu- r i, postulari ab eo iussimus declarationem adhaesionis ani-



ruique sui submissionis Constitutioni de Ecclesia Christi edi¬ tae in IV sessione oecumenici concilii Vaticani, cui sessioni ipse non adfuerat; quin et Nos ipsi ad hoc debitum officium praestandum illum hortati atque obtestati fuimus, exemplo proposito aliorum Episcoporum, qui eam declarationem, cum quartae sessioni non interfuissent, edere non dubitarunt. Ille autem primo moras nectere coepit ac tergiversan, tum per¬ vicaciter asserere, id se utilius acturum, postquam in Sedem suam reversus esset, pollicendo simul se nihil omissurum quo Nobis satisfaceret. Hoc factum, non potuit Nobis non afferre magnum dolorem et anxietatem , quae eo magis aucta fuit, cum ille Costantinopoli m advectus , Neoschismaticorum Ar¬ meniorum blanditiis, et fraudibus circumventus ac exemplis incitatus, cum iis etiam aliquando in divinis communicare non dubitavit : et dum suam fidelitatem civilibus legibus solemni quodam actu profiteretur, non obscure insinuavit Apostolicas Nostras constitutiones iisdem adversari. Quo tempore illud etiam accessit, ut ipsi Legato Nostro extraordinario tunc Con- stantinopoli commoranti debita etiam urbanitatis officia exhi¬ bere neglexerit : et litteris a Nostra Congregatione missis, quibus opportuna monita erant concredita, nullum omnino responsum dederit ; ac praeterea in Mesopotamiam reversus, novarum rerum molitoribus studuerit . et multa temere di¬ xerit, quae, uti relatum fuit, non modo cum catholici Epi¬ scopi officio, sed etiam cum ipsa orthodoxa fide componi non poterant.

10. Haec nobis dolentissime audientibus , obversabatur animo dominicum praeceptum B. Petro datum confirmandi fratres, unaque debitum animarum salutis procurandae, et tuendi dominici gregis. Gravissima enim Nobis erat condi¬ tio, ad quam, inimicitia et pravis artibus quorumdam, qui se Patriarchae patrocinio suffultos dicebant, redactus erat Ven. Fr. Timotheus Archiepiscopus Chaldaeorum Diarbeki- riensium : qui infensum in se eiusdem Patriarchae animum sentiens dolentissimas querimonias et preces et semel et ite¬ rum ad Nos dabat, ut eum permitteremus ab episcopali of-




ficio cessare, itaque Nos Ven. Fr. Zachariae Episcopo dum viveret Maroneae mandavimus , ut Mauxilium profectus Pa¬ triarcham conveniret, et admissa a Nobis renunciatione prae fati Ven. Fr. Thimothei, eum auntorit ite Nostra Apostolicum Vicarium dioecesis Diarbekiriensis virum constitueret, quem idem Patriarcha maluisset. Hunc vero efficaciter adduceret ad debitam declarationem adhaesionis et submissionis suae decretis quartae sessionis Concilii Vaticani; quae omnino ipsi necessaria erat, non solum quia adversus illa Neoschismatici Armeni blaterabant, et ipsa quam post reditum suum Patriar¬ cha tenuerat agendi ratio fidelibus admirationi erat, verum etiam ut aeternae suae saluti consuleret, et scandalum amo¬ veret, aut saltem praeverteret quod ex eiusdem silentio iam suboriebatur.

11. Hisce monitis tandem aliquando memoratus Patriar¬ cha acquievit, suamque edidit adhaesionem scriptis consigna¬ tum, adiecta tamen declaratione, qua sibi omnia iura et privi¬ legia patriarchalia reservata et conservata volebat. Qua in re etsi suspicari possemus, minus sincere Nobiscum agi, ta¬ men antiquam eius fidem, cuius in ipsa declaratione memi¬ nerat, et vim ac potestatem quam in eum iam tum exerce¬ bant improbi considerantes, unaque simul Eius exempla prae oculis habentes de quo scriptum est(l), calamum quassatum non conteret, et linum fumigans non extinguet, maluimus in ea declaratione desiderium potius Patriarchae perspicere, quam iniquam conditionem, aut limitationem professionis fidei. Ita¬ que eum adhaesionis actum ita Nos recipiendum duximus, ut manifeste declararemus quo eum sensu excipere intende¬ bamus; ideoque catholicam doctrinam traderemus tam de Pon¬ tificio primatu quam de iurihus patriarcharum. Prohinde has dedimus ad eum Apostolicas litteras die XVI Novembris ann. MDCCCLXX11


(1) Isaiae Xliii. 3. — Matth. XII. 20.



Venerabili Fratri Iosepho Patriarchae Babyloniensi Chaldaeorum

PIUS PP. IX.

Ven. Frater salutem et Apostolicam benedictionem.

13. « Gratias agere bonorum omnium debemus Auctori , qui quod assiduis precibus exorare non omisimus, id benigne concedere dignatus est, uti per tuas litteras die XXIX Iulii huius anni datas, de tuae devotionis pietate gaudentes co¬ gnovimus. Siquidem aperte declarasti adhaerere Te Decretis et Constitutionibus Sacri Concilii Vaticani, et praesertim doiumitic e definitioni de Romani Pontificis infallibili magi¬ sterio in rebus-fidei et morum, quae edita fuit in IV eius¬ dem Concilii sessione. Et gratissimum Nobis accidit a Te ipso accipere, quod Apostolicae huic Sedi ab infantia devo¬ tus, his omnibus firmiter ac semper adhaeseris, quae sancta. Ecclesia Romana docet ac praecipit ; et propterea , quae modo ad salutem ore confessus es, iam antea corde credi¬ disse ad iustitiam.

« Neque profecto aliter fieri potuisset, quandoquidem nihil est manifestius in sacris litteris et in sanctorum Patrum scriptis , in gestis oecumenicorum Conciliorum et in sacris Canonibus, quam ea quae de suprema Romani Pontificis po¬ testate Oecumenicum Concilium Vaticanum decrevit atque sancivit, renovando atque uberius declarando, prout recen- tiores errores postulabant, Oecumenicae Synodi Florentinae eadem super re definitionem, videlicet: Ecclesiam Romanam, disponente Domino , super omnes alias ordinariae potestatis obtinere principatum ; et hanc Romani Pontificis iurisdictio- nis potestatem, quae vere episcopalis est, immediatam esse ; erga quam cuiuscumque ritus et dignitatis pastores atque fideles, tam seorsum singuli quam simul omnes, officio hie- rarchicae subordinationis, veraeque Dbedientiae obstringun¬ tur, non solum in rebus quae ad fidem et mores, sed etiam in iis quae ad disciplinam et regimen Ecclesiae per totum




orbem diffusae pertinent; ita ut custodita cum Romano Pon¬ tifice tam communionis quam eiusdem fidei professionis uni¬ tate, Ecclesia Christi sit unus grex sub uno summo pastore: hanc autem esse catholicae veritatis doctrinam , a qua de¬ viare salva fide atque salute nemo potest. Quae quidem omnia et singula plene ac rite profiteri te voluisse, concilii Vaticani constitutionibus adhaerendo, minime ambigimus.

» Habes hinc Ven. Frater, quid Christus Dominus circa hierarchicum Ecclesiae regimen et ordinationem Ipse consti¬ tuerit Episcoporum vero ( quibus iure divino communis di¬ gnitas est) distinctio et discretio potestatis iure ecclesiastico invecta fuit, ne~o>nnes sibi omnia vindicarent: sed essent in singulis provinciis singuli* quorum inter fratres haberetur prima sententia. , et rursus quidam in maioribus urbibus

constituti sollicitudinem susciperent ampliorem , per quos

ad unam Petri Sedem universalis Ecclesiae cura conflue¬ ret, et nihil usquam a suo capite dissideret (1). Ab ipso

enim quasi quodam capite dona sua voluit Dominus in

corpus omne manare (2): et revera ab Eo eiusve successo¬ ribus maiores Sedes habuere quidquid rite obtinent honoris et potestatis. Quoniam autem Beatus Petrus, qui in propria Sede et vivit et praesidet (3), praestat quaerentibus fidei veritatem , Eiusque dignitas in successoribus non deficit , vides Ven. Frater, horum esse et debitum et ius ea de prae¬ missis decernere, quae Ecclesiae bonum ac utilitas, et vera animarum salus, quae suprema lex est, pro diversis tempo¬ ribus ac locorum adiunctis, in Domino suggesserint.

» Haec porro catholicae fidei documenta dum arrogan¬ ter posthabentur, schismati bus quin et haeresibus latum iter aperitur, quod omnium temporum historia testatur: et etiam nunc ipso rerum monstratur effectu , cum a nonnullis nec iustitiae moderatio , nec fi'lei sit servata religio. Nostri Ve¬ nerabilis Frater , luctuosum schisma quod nuperrime excita-


(1) S. Leo PP. ad Anastas. Thessalonicen, ep. 14. Ed. Baller. Tom. I.

(2) S. Leo PP. ad Uilar. Areluten. ep. 10. Ed. Baller. Tom. 1.

(3) Epist. S Petri Crysolog. ad Eutich. inter Op. S. Leon Tom. 1. edit. cit.




tum est Constantino-poli a nonnullis Armenis; qui etsi catho¬ licos se nuncupare praesumat , ut incautis et imperitis tu- cura faciant, a veritate tamen et unitate catholica miserrime defecerunt, Nostroque iudicio et auctoritate condemnati sunt. Hi quidem pro recepto haereticorum more nihil non moliun¬ tur, nihil non audent, ut abducant discipulos post se, suae- que perditissimae causae undequaque patrocinium conquirant: et eo consilio etiam fidelibus chaldaici ritus insidiati sunt et insidian non praetermittunt. Hinc non dubitamus, quin Tu "Ven. Frater , ad fideles tibi creditos in veritate et unitate catholica continendos, prouti dignitas et officium tuum omnino postulant, novum Armenium schisma a Nobis iam reproba¬ tum fuisse aperte denuncies; atque illos doceas, nullam omnino eis licere communicationem cum iisdem Neoschismaticis prae¬ sertim in divinis. Ipsos quippe ab Ecclesia Catholica prorsus exclusos atque eiectos esse, vel ipsae litterae quae a Romano Pontifice, hoc est a prima et Apostolica Sede manaverunt, satis superque testantur (1).

> Hac autem occasione tacere non possumus, Ven. Frater, de Diarbekiriensi tui patriarchatus Ecclesia, quam non igno¬ ras multis abhinc annis contentionibus et aemulationibus ve¬ xari ac dividi; et propterea multa passum fuisse, qui novis¬ sime illi praefuit. Episcopum Petrum Di-Natale. Quo defun¬ cto cum Te proponente eidem in Episcopum praefecerimus Ven. Fr. Petrum Timotheum Attar, contentiones praedictas non deferbuisse dolentissime accepimus; inimo Neoschismati A co spiritu afflante eo processisse ut, quod adeo improbaba! Apostolus in Corinthiis, alius se dicat esse Pauli, alius vero Cephae : atque ipse Ven. Fr. Timotheus et semel et iterum a Nobis enixe flagitaverit, ut ipsum tanta iactatum tempe¬ state, ab officio quod ei commisimus cessare permitteremus. Huiusmodi schismata et scandala e medio tollere necessarium omnino est. Quapropter Te hortamur et in Domino Nostro

,1; S. Nicephorus adv. Iconumacbos cap. 13 ap. Zoaaram in ean. 28 Cone» Chalced.




Iesu Christo obsecramus, Ven. Frater, ut dissidiis istis com¬ ponendis extinguendis operam omnem efficaciter et quampri¬ mum adhibeas. Qua in re procuranda persuasum tibi esse volumus . consilium , operam atque auctoritatem Nostram nullo pacto tibi defuturam

« Vetus porro est itemque nofissimus haereticorum mos, catholicos quos fraudibus, metu, vi opprimere enituntur, dis¬ sociare primum et in factiones discindere ; tum calumniis et contumeliis etiam apud Reges et Principes urgere , ut hac ratione istorum patrocinium aucupentur, in catholicos vero odium excitent atque indignationem. Nihil autem solicitius agunt, quam ut* ab Apostolicae Sedis unitate et communione eos divellant, quos in factionem suam trahere, et socios proinde sceleris simul ac perditionis habere connituntur. Quam ob rem, dum fideles haeresi vel schismate exagitari contigit, so- lemne semper fuit catholicis, imprimis vero Episcopis, me¬ dicam Romani Pontificis mana m, uti aiebat magnus ille Ba¬ sibus Caesariensis, exposcere, auctoritatemque invocare ; ut in Beati Petri Apostolorum Principis firmitate Orientalis Ec¬ clesiae fundamenta solidarentur.

« Age itaque Ven. Frater, praecepta sectare atque exem¬ pla maiorum, qui loquuti sunt verbum vitae; quorum intuendo exitum conversationis, imitare fidem. Christus heri et hodie, ipse et in saecula : et quod Ipse constituit Ecclesiae funda¬ mentum nemo unquam evellere poterit ; sicuti ab eo , quem universis praeposuit Pastorem , secedere nemini unquam li¬ cebit, qui in grege Dominico manere velit.

« Haec doce et exhortare in Christo Iesu; in his esto, ut nemo accipiat coronam tuam. Consenuimus ambo Ven. Fra¬ ter , et velox est depositio tabernaculi nostri : proinde mini¬ sterium nostrum strenue quam qui maxime implere satagamus; Tu quidem in populum quem tibi Deus per Nos regendum commisit : Nos vero in universam Ecclesiam, quam imper- scrutabili iudicio infirmitati Nostrae pascendam et gubernan¬ dam ipse Domiuus concredidit. Et si quid ea de causa nos pati contingat gaudeamus et exultemus, nos dignos habitos esse pro




nomine Iesu contumeliam pati A et mercedem nostram copio¬ sam fore in coelis.

« Haec Tibi, Ven. Frater, quem sincera charitate pro¬ secuti semper fuimus et prosequimur, non minus quam Nobis a Deo enixe adprecamur: novumque interim pignus et argu¬ mentum dilectionis Nostrae his addere volentes, ac spiritua¬ libus animi tui necessitatibus ob praesentes Orientalis Eccle¬ siae perturbationes occurrere cupientes, illis quantum est opus per Nostras hasce litteras Apostolica Nostra potestate et indulgentia plene consulimus.

« Inter haec novas tuas litteras accepimus datas die XVI Septembris huius anni, atque una simul chirographum a Ven. Fr. Simeone Archiepiscopo Senhanen, die prima eiusdem men¬ sis signatum ad suam adhaesionem Sacri Concilii Vaticani constitutionibus comprobandam : quod et a Ven. Fr. Tho- ma Archiepiscopo Bassoren. die XXIX Iulii huius anni ac¬ tum fuerat. Qua de re iisdem Ven. Fratribus tibique gratu¬ lamur, quod Praesules omnes tui patriarchatus unanimes et cum consensu ambulantes in domo Domini, hanc animorum consensionem non corde tantum foveant, sed solemniter et palam profiteantur : quo nihil est opportunius ad schismata vel impedienda vel etiam extinguenda, et pacem inter fideles conservandam.

« Ipse autem Dominus pacis confirmet Te in omni opere bono, et det Tibi pacem sempiternam ; cuius nomine et au¬ ctoritate Apostolicam Benedictionem Tibi, et universis Epi¬ scopis, clericis, monachis et fideli populo Babylonensis Pa¬ triarchatus, in communione et obedientia Apostolicae Sedis perseverantibus, peramanter impertimus.

Datum Romae apud S. Petrum die XIV Novembris an. MDCCCLXXI1 Pontificatus Nostri an. XXVII. »

14. In responso, quod hisce Nostris litteris dedit Pa¬ triarcha (1), multis verbis suam erga Nos et hanc Aposto¬ licam B. Petri cathedram obedientiam ac devotionem profi¬ tebatur, seque omnino curaturum promittebat, ut fideles sui


(1) Lett. dat. die 12 Maii 1873,



patriarchatus ab erroribus novii Armenii schismatis immune* forent, eosque penitus et ex animo detestarentur. Et profecta rem prospere successisse gavisi fuissemus, nisi timendi occa¬ sionem praebuisset iterata petitio facultatis mittendi Episco¬ pos sui ritus in Malabariam : ad quam obtinendam et gentis illius necessitates, quibus satis provisum non fuisse asserebat; et conscientiae suae anxietatem, nisi praesto esset, obtendere nitebatur. Quae omnia cum a memorata Nostra Congrega¬ tione" Orientalium Rituum negotiis praeposita sedulo expensa fuissent, Nos relatione accepta Patriarchae responderi ius» simus (1), eius postulatis quoad probe nosceremus id in uti¬ litatem animarum minime cessurum: Malabarensium spirituali saluti satis per Nos consultum esse ; ideoque acquiesceret, omnemque hac de causa animi anxietatem deponeret. Plura etiam in eodem responso addita sunt, ut eius animus erige¬ retur, quem sciebamus improborum consiliis tentatum, iniu- riis lacessitum, minis perterritum.

15. At paulo post apparuit quo hominem ceteroquin pro¬ bum adducere valeant pravorum molimina , cum eos tempus iuvat : et profecto nullum opportunius ad suos ausus deside¬ rare potuissent. Iam tum enim novum Armenium schisma conflatum fuerat, iam exarserat, ad persequendos et expolian¬ dos catholicos, iam aliorum rituum orientalium Ecclesias vel invitas in suas partes et perfidiam trahere nitebatur. Itaque die vigesimaquarta Maii anno MDCCCLXXIV in solemni die festo Pentecostes, Ven. Fr. Iosephus Patriarcha non timuit contristare Spiritum Sanctum. Nam eo ipso die duos Sacer¬ dotes sui ritus Eliam alterum, alterum Matthaeum nomine, ad episcopalem dignitatem sacrilege evehere non reformidavit, assistentibus Elia Melius Episcopo Akrensi Chaldaeorum et Eliseo Abbate Generali Monachorum S. Hormisdae ; eorumque alterum Iezirensi, alterum Amediensi Ecclesiis temere et ina¬ niter praefecit : etenim quominus id fieri ab eo posset, im¬ pediebat praedicta Nostra Constitutio edita anno MDCCCLXIX.


(1) Litt. dat. die 30 Septembris 1873.



Tum, spretis aliis Apostolicae Sedis litteris et decretis, Epi¬ scopum Eliam Melius iu Malabariam destinavit: quem a su¬ scipiendo itinere dimovere non valuerunt neque Nostra inter¬ dictio, neque indicta a Nobis suspensionis poena ipso facto incurrenda si illud aggredi ausus fuisset ; quae omnia illi opportune significata fuerant.

16. Horum facinorum serie et gravitate adducti, eumdem Patriarcham graviter admoneri iussimus per dilectum Filium Nostrum Alexandrum Tituli S. Mariae in Transtyberim S. R. E. Cardinalem Franchi, Praefectum memoratae Nostrae Congre¬ gationis de propaganda Fide pro Negotiis Rituum Orientalium. A quo litterae datae sunt ad Patriarcham die XXV11 Augusti eiusdem anni, ac in eius memoriam revocata Apostolicae Se¬ dis mandata et prohibitiones ; argumenta quibus earum vim enervare ipse studuerat sunt dissoluta : improbata est missio memorati Episcopi Melius in Malabariam, improbata illegittima consecratio duorum episcoporum : declaratum est, horum ele¬ ctionem nullam esse omnique effectum carere; interdictum eisdem quodvis episcopalis ordinis exercitium ; ipsique Pa¬ triarchae expresse mandatum, ut Episcopum Melius ex Ma¬ la baria, alios a dioecesibus in quas ab eo intrusi fuerant , ipsemet revocaret , suorumque actorum rationem redderet : id nisi intra statutum temporis spatium faceret, Summum Pon¬ tificem licet invitum canonicis in ipsum poenis omnino usurum esse. Item moniti sunt, mandantibus Nobis, duo presbyteri Matthaeus et Elias ; denunciata eisdem nullitate electionis , interdicto exercitio pontificalium , iniuncto discessu a dioece¬ sibus quas occupaverant, comminatis ni parerent ecclesiasticis poenis. Monendi adhuc erant qui sacrilegae consecrationis par¬ ticipes fuerant. Verum Abbatem Eliseum praeripuit Deus : ille enim haud multo post vita excessit, quin ulla daret poe¬ nitentiae argumenta. Episcopus vero Melius cum in Malaba¬ riam advenisset, a Ven. Fr. Leonardo Archiepiscopo Nico mediensi Vicario Apostolico Verapolitano, auctoritate Nostra, iuxta litteras ad eumdem. Vicarium datas die prima Augusti an. MDCCCLXXIV , quarum initium est Speculatores, so-


Aeia, Tom. X. fase. CIX.



lemniter fuit excommunicatus ; quandoquidem infrusus ille canonice monitus, ut illinc abiret, obedire recusavit.

17. Diu expectatum Patriarchae responsum (1) satis pro¬ bavit, nolle eum acquiescere monitionibus Nostris : totus enim in eo erat ut fidei suae integritatem assereret, suamque erga Apostolicam B. Petri Cathedram devotionem et submissionem profiteretur, simul tamen praetensa sua patriarchalia iura tue¬ retur ; et nos flagitaret, ut iisdem tranquille eum frui per¬ mitteremus, revocando quae circa Malabariam et electionem Episcoporum ab Apostolica Sede decreta sunt : demum suae aetatis canitiem et exantlatos a se labores commemorans, Nos ad sui suaeque gentis commiserationem excitabat. In- terim vero neque a sententia desistebat, neque a temerariis ausibus, quandoquidem altera etiam vice epi copos temere et sacrilege consecrare non reformidavit, duos alios sui ritus presbyteros Cyriacum et Philippum Iacobum, quorum alterum dioecesi Zakuensi. alterum Indis destinavit, assistentibus et cooperantibus nefariae consecrationi Episcopo Thoma Rokos, et Matthaeo antea per eumdem Patriarcham sacrilege conse¬ crato. Profecto Nos vehementissime doluimus considerantes , quo miserrime devenerit pravorum consiliis actus idem Ven. Frater iosephus Patriarcha, qui olim catholicae fidei et unitatis studiosissimum se exhibuit. Ac porro cogitantes, misericor¬ diam non remissam, sed cum iudicio esse debere; ne si inor¬ dinate culpa dimittitur, is qui est culpabilis in reatu gravius a Istringatur ; neque misericordiae esse, sed torporis et so¬ cordiae aliquid indulgere, quod unius vel plurium libito sa¬ tisfaciat, multorum autem saluti damno et exitio futurum sit, alias ad ipsum Patriarcham dandas litteras censuimus , in quibus misericordiam et iudicium pariter servare volentes, summatim recoluimus quae ab eo perperam facta fuerant et fiebant, inanitatem rationum quibus se tueri conabatur pate¬ facere voluimus, illumque rursus monere, ut Apostolicis man¬ datis tandem aliquando pro suo debito obediret ; quod nisi quamprimum faceret, denunciaban)us Nos abstinere non posse

il) Litt. dat. die 20 Februarii 1875




a sectandi? tandem praedecessorum Nostrorum vestigiis, qui veteres quoque patriarchas excommunicatione atque etiam depositiones cum opus fuit, mulctare non omiserunt. Hoc consilio die XV Sept. an. MDCOOLXXV sequentes monito- jas litteras ad eum dedimus.

VEN. FRATRI IOSEPHO PATRIARCHAE BABYLONIEN. CHALDAEORUM

PIUS PP. IX.

Ven. Frater Salutem et Apostolicam Benedictionem

18. « Responsum a te redditum die vigesima Februarii huius anni monitoriis litteris, Nostro iussu et auctoritate ad te datis a nostra Congregatione de Propaganda Fide pro ne¬ gotiis ritus orientalis, multo nos dolore et moerore affecit : ex eo enim intelleximus, adhuc cor tuum a Nobis longe esse , etsi verbis honorem Nobis redderes : quoniam non posse te exequi profitebaris , quae per eas litteras nostro nomine et auctoritate tibi significabantur. Cum itaque mo¬ nitionibus praedictis obedire recusaveris, et hanc inobedien- tiam novis etiam sacrilegis factis confirmaveris , hoc unum superesset, ut ecclesiasticas regulas et sanctorum Patrum in¬ stituta sectantes, canonicis te censuris, uti par est, subiice- remus. Verum recogitantes ; catholicam fidem debitamque erga hanc Apostolicam Sedem reverentiam alias professum fuisse ac modo in tuis litteris profiteri, eamque etiam factis olim comprobasse, existimare maluimus te deceptum fuisse vaferrimis neo-haereticorum cavillationibus, quibus conciliari posse eam reverentiam cum inobedientia contenditur, quam te a catholicis tuis sensibus reapse defecisse.

» Quapropter Illius charitatem , quantum infirmitati No¬ strae licet, imitari studentes, qui patienter agit, nolens aliquos perire, sed omnes ad poenitentiam reverti, a promeritis cen¬ suris contra te ferendis abstinemus , donec tibi haec Nostra reddatur epistola, quam peremptoriae et novissimae admoni¬ tionis loco esse volumus. Futurum enim speramus in Deo



Patre misericordiarum , ut tu gestorum tuorum pravitatem, et causarum quas iis excusandis praetexis futilitatem, nec non gravissimum debitum quo urgens Ecclesiae Dei satisfaciendi agnoscens, redire velis ad cor ; quaeque perperam gessisti , detestari ac retractare non moreris.

» Quae post tuum ab Urbe discessum , Constantinopoli primum , mox in tuo patriarchatu egeris usque ad declara¬ tionem tuae adhaesionis et submissionis decretis Concilii Va¬ ticani editam die XXIX Iulii an, MDCCCLXXII praetermit¬ tere iuvat Quae enim a te . eo temporis spatio, perperam patrata fuerunt, et Apostolicam Nostram sollicitudinem qua spiritualibus tuis necessitatibus consuluimus, probe cognoscis. Nos sperabamus nullam amplius doloris causam te Nobis esse praebiturum. Post hoc tempus litterae a te datae fuerunt die decimasecunda Maii an. MDCCCLXXII ad memoratam no¬ stram Congregationem , quibus postulabas , ut tibi facultas daretur episcopos in Malabaria constituendi; cui petitioni cum Nos annuere non possemus ob causas iam pluries tibi signi¬ ficatas, haud multo post, praestitutos tibi terminos transgredi non dubitasti, posthabitis omnino et despectis tum. Apostolicis Nostris litteris, quarum initium Cum ecclesiastica, queis re¬ gulas circa episcoporum electionem servandas sancivimus, tum aliis quibus et semel et iterum tibi praecepimus, ne in Ma¬ labaria quidquam auderes. Nam duos presbyteros episcopali charactere, augere eosque dioecesibus regendis temere con¬ stituere, et episcopum Eliam Melius in Malabariam destinare contra mandata nostra non es veritus, qui eiusdem regionis metropolitam se nuncupare praesumit.

» Hos tuos ausus quae mala statim consequuta fuerint , et quae damna iidem catholicae ecclesiae tam in Malabaria quam in Mesopotamia intulerint, et quantum dedecus tuae dignitati et fidei irrogarint, satis defiere non possumus. Nam, adnitente praedicto Episcopo Elia, quem violatis Nostris iussis in Malabariam misisti, et solemni excommunicatione, aucto ritate Nostra confixum, illic manere iubes, perturbata ibi est disciplina ecclesiastica ; ad ordines etiam sacros promoti iu-




venes vel minus idonei vel prorsus indigni ; ecclesiae catho¬ licis fraudulenter, vel etiam violenter ereptae; contumeliis et calumniis lacessiti non solum missionarii apostolici, sed et ipse Ven. Frater Leonardus Archiepiscopus Nicomedien, qui vicaria Nostra potestate in ea regione fungitur: et luctuosum schisma invectum est et fovetur. Hinc dissidia et contentiones excitatae inter fideles Malabaricos, aliis legitimo suo Praesuli firmiter adhaerentibus, aliis intruso Eliae studentibus ; qui omnes sub¬ dolas et nequissimas artes ad decipiendos incautos et simpli- plices adhibere non destitit. Quandoquidem filius iste perdi¬ tionis, non solum Apostolicas Nostras litteras, quarum initium Speculatores, datas ad Malabarenses die prima Augusti elapsi anni coni meri ti cias esse publice affirmare ausus est ; verum eo devenit, ut Breve quoddam apostolicum, cui diem inscripsit vicesimam Augusti ann. LDOOCLXX11, effinxerit omnino et commentus sit ; illudque publice et solemniter tamquam no¬ stras litteras promulgaverit. In quo ab isto falsario Apostoli- carum litterarum calumniose dicitur, actum fuisse in oecu- menico Concilio Vaticano de prae tenso tuo iure in Malaba- riam , illudque a Patribus agnitum, et a Nobis probatum fuisse ; non metuente huius sui mendacii tot testes , quot Patres oecumenico Concilio Vaticano interfuerunt. Interea per vos huiusmodi fallaciis effunditur animis error et caligo , et veritas in malitia adulteratur ; fluctuant fideles in diversa abstracti, et nonnulli ex iis, schismatico invasori adhaerentes, putant se Apostolicae Beatissimi Petri cathedrae adherere.

» Si vero spectemus quae in Mesopotamia facta sunt, ibi cum gravi dolore respicimus , dioecesibus praeesse episcopos nullam cum hac Beatissimi Petri cathedra communionem habentes, quin contra apostolica mandata per te temere et irrito electos, sacrilege consecratos, perperam institutos. An poteras ignorare tu, qui ab infantia te in fide catholica stu¬ diose eruditum fuisse saepius commemoras, nullum posse, con¬ tradicente Apostolica Sede, legitimum episcopum institui ; nullamque illi potestatem inesse, quem eadem Apostolica Sedes, omni iurisdictione carere declaraverit ? An parum tibi vide-



tur subversio ecclesiastici ordinis tua opera excitata, fidelium perturbatio , contentiones et aemulationes , et gravissimum scandalum quod fidelibus illatum est , et infertur per tuam inobedientiam Apostolicis mandatis ; ob quam exultant infi¬ deles et haeretici, ancipites haerent qui debiles sunt in fide, firmiores autem dolent ac lugent ; et non vident qua ratione Patriarchae subesse possint, qui debitam Romano Pontifici obedientiam detrectat ?

» Haec te ipsum intelligere ac timere satis ostendunt lit¬ terae, quibus ven. Fratres episcopos tui patriarchatus contra ipsas constitutiones et mandata Nostra commovere, et in tuas partes trahere voluisti. Istud confirmant dicteria calumniose contra missionarios apostolicos ipsumque Delegatum Nostrum Ven. Fratrem Ludo vicum Archiepiscopum Damiaten. in vulgus sparsa ; confirmat cura quam a te adhiberi accepimus , ne fideles et imprimis clerus cum missionariis versentur, eorum- que ope, consilio, ministerio fruantur, intentato etiam per te censurarum metu pro iis qui ad eos accesserint ; confirmat demum concitata in ipsos invidia civilis potestatis, cuius prae¬ sidium adversum Apostolicae Sedis mandata et censuras, quas te promeruisse sentis, diceris invocasse. His veluti cumulus accessit altera episcoporum nefaria consecratio, quorum unum Zakuensi dioecesi, alterum Indis destinasti: per quem eo maius scandalum fidelibus datum est, quo maiori illam apparatu et solemnitate in contemptum huius Apostolicae Sedis factam perspexerunt.

» Haec sunt Ven. Frater, ut alia omittamus , quae te auctore in Malabaria et in Mesopotamia evenerunt et eve¬ niunt: quorum pro Nostro munere a te rationem exigere co¬ gimur, qui longe graviorem redditurus es aeterno pastorum Principi. Verum te ista non recogitare, forte etiam contemne¬ re, timere iubent memoratae tuae litterae ad Nostram Con¬ gregationem de Propaganda Fide, quibus innocentiam tuam de¬ monstrare contendis, fidem tuam de postificio primatu asserens, et argumenta adducens ad praetensa tua iura circa electionem episcoporum, et circa regiones Malabaricas comprobanda.




» Frustra autem primatum Romani Pontificis agnoscere te ac revereri in tuis litteris profitens, nisi de eo ita ex omni parte sentias, sicuti oecumenicum concilium Florentinum de¬ finivit, et oecumenicum Vaticanum enucleatius explicavit et confirmavit. Primatum vero iurisdictionis admittere iure di¬ vino contitutum, eique patriarchalia, uti ais iura, ecclesiastica ordinatione instituta opponere, queis Romanus Pontifex pro temporum , locorum causarumque ratione derogare nequeat , catholicum certe non est : et catholico episcopo indigna pror¬ sus est quaelibet iurium seu privilegiorum suorum reservatio, qua intendat eadem ipsa supremae, plenae ac legitimae B. Petri eiusque successorum ordinationi et potestati subducere.

» Iam vero Nos semper existimavimus, catholicam in te fidem in sua integritate vigere , et a totius Ecclesiae sensu ac doctrina te numquam dissentire voluisse. Quare cum in litteris adhaesionis tuae decretis Concilii Vaticani quas de¬ disti die XXIX Iulii an. MDCCCLXXII. declarabas tibi iura omnia, ut aiebas, et privilegia patriarchalia te velle reservata et conservata, existimare non potuimus, voluisse te limita¬ tionem vel conditionem catholicae illis professioni a te editae statuere : neutrum enim cum catholica veritate vel unitate componi potuisset. Quoniam vero durior et anceps haec tua dicendi ratio videbatur, Nos hanc ad sanam doctrinam, quam te profiteri velle affirmabas , perfecte exigendam putavimus, uti deprehendere potuisti in litteris quas occasione supradi- ctae adhaesionis tuae, die XVI , ad te dedimus ; atque ita declarationem Nostram in iis expressam recepisti, ut ex his quae Nobis rescripsisti plane illi et cumulate acquiescere vi¬ dereris.

» Post haec tamen non dubitasti tuam illam professionem apud tuos Episcopos propagare ad praetensa tua iura susti¬ nenda. Ad quos si etiam misisses exemplum memoratae No¬ strae epistolae, ipsi profecto intellexissent, tuam reservatio- nem Nobis probatam non fuisse, traditamque a Nobis de pa¬ triarcharum privilegiis veram catholicam doctrinam ex iisdem Nostris litteris hausissent ; et demirati etiam essent benigni-



tatem erga te Nostram, quod cum Apostolicae Sedis indul¬ gentia et absolutione indigeres ob ea quae a te perperam facta fuerant in illis orientalis Ecclesiae perturbationibus, eam tibi extraordinaria prorsum ratione et maxima verborum le¬ nitate in eadem Nostra epistola impertivimus.

» Dissimulare autem non possumus , magnam Nobis af¬ ferri tristitiam et grave scandalum fidelibus, cum ad excu¬ sandam tuam inobedientiam Apostolicae Nostrae constitutioni, quae incipit Cum ecclesiastica, huius vim et efficaciam in¬ firmare conaris asserendo a te acceptam non fuisse ; id vero citra fidei dispendium fieri potuisse eo quod eadem constitutio non dogmaticis" sed mere disciplinaribus accensenda sit. Quo¬ modo vero admitti potest salva divina Ecclesiae constitutione, vim et efficaciam Apostolicarum Constitutionum ab accepta¬ tione Episcoporum vel aliorum quorumcumque pendere ; eas vero quae disciplinam , non fidem respiciant , impune reiici posse ? Hoc certe non sentiebas tu, Ven. Frater, cum ele¬ ctionis tuae confirmationem postulans promittebas in tuis lit¬ teris (1), te Nobis obedientem et subiectum toto vitae tuae tempore futurum, et hanc subiectionem tua agendi ratione comprobabas. Hoc non senseruut qui ante te fuerunt cathc* liei Chaldaeorum patriarchae. Hoc demum non sensit Simon ille Sulaka. quo praedecessore gloriaris, is enim primatum iurisdictionis Romani Pontificis ita professus est, ut idcirco promitteret se « tamquam obedientiae filium ordinationibus , » praeceptis, censuris ac iussionibus Papae lulii 111 moderni » et successorum suorum Rom. Pontificum canonice intran- » tium, et. Sedi Apostolicae fideliter et semper obtemperatu- » rum. » Porro hanc fidei professionem in tuis archivis as¬ servari existimamus , cum integre inscripta fuerit in Apo- stolicis litteris eiusdem lulii praedecessoris Nostri datis ad eumdem Sulakam X Kalendas Martii an. MDL1II quibus eius¬ dem electio in patriarcham confiimata fuit.

» Quid vero dicendum de excusatione quam petis ex ti¬ more malorum , quae tibi tuisque impendere dicis ab civili

(1) Epist. 15 Decembris lb47.




potestate, si memoratae constitutioni Nostrae obedias, exem¬ plum malorum afferens quae Ven. Fratri Armenio patriarchae, et catholicis eiusdem ritus Ecclesiis contigerunt? En quo de¬ veniunt vel fortissimi Ecclesiae Praesules, cum recedere in¬ cipiunt ab hac Sede Bmi. Petri Apostolorum Principis , in cuius soliditate firmatur omnium fortitudo sacerdotum ! Qbe- diendum esse saeculi Principibus, iisque tributa solvenda do¬ cuerunt sancti Dei Apostoli: et m ecclesia catholica , quae hanc doctrinam constantissime tenuit ac tenet, improbata ac damnata semper fuit rebellio contra legitimas potestates. Non tamen licebit a debita divinis et ecclesiasticis legibus obe- dientia et fide deficere, si quid eis contrarium civilis potestas quandoque iuberet. Qui enim dixit reddenda esse Caesari quae sunt Caesaris, idem praecepit reddenda esse Deo, quae Dei sunt : et cum de Christi Domini nostri praeceptis servandis ageretur, Apostoli intrepide pronunciarunt coram publicis po¬ testatibus : obedire oportet Deo magis quam hominibus. Si tot sanctissimorum virorum et veterum martyrum exempla, qui asperrima quaeque passi sunt a potestatibus huius saeculi, ne a divinae vel ecclesiasticae legis custodia recederent, mente recolere et recogitare non vacat, circumspice catholicas, Ec¬ clesias, tam quae in Oriente sunt praesertim Armeniam, quam quae in Occidente, potissimum Germanicam et Helveticam ; ibi episcopi, clerus, et primores etiam ex laicis, debitam ple- namque fidem et subiectionem legitimis potestatibus servantes, earum minas non reformidant, cum reddenda sunt Deo quae Dei sunt ; neque poenarum metu veritatem aut officium suum produnt, vel ab Apostolica Sede recedunt ; sed rapinam bo¬ norum, carceres, exilium libentissime ferunt, scientes opti¬ mam se habere repositam gratiam et mercedem in coelis.

» Quo autem praetensa tua iura in Malabariam tuearis, asseris eiusdem regionis fideles eo ipso tibi subiectos esse de¬ bere, quod chaldaicum ritum teneant, et quod chaldaeis pa¬ triarchis quondam obnoxii fuerint. Nostrum non est historicas quaestiones ingredi, de quibus diversi diversa sentiunt. Etsi autem ita se res haberent, uti ipse dicis, non tamen propo-



situm assequereris. Ex quo enim alicui episcopo, cuiusvis dignitatis et ordinis ille sit, aliqua regio subdita olim fuerit, non sequitur hanc perpetuo eiusdem sedis episcopo subditam esse debere, ac non posse, legitima auctoritate, et causa in¬ terveniente, in alterius episcopi potestatem venire : qua de re plura exempla ab Ecclesiae annalibus, et veterum conci¬ liorum actis suppeditantur. Ooecumenicam vero et universa¬ lem potestatem in omnes, ubivis terrarum sint, eiusdem ritus fideles, consueverunt sibi arrogare Nestoriani aliique schisma¬ tici patriarchae, qui disruptis vinculis queis huic Apostolicae Sedi coniuncti erant, superiorem non agnoscunt. Catholicis autem Praesulibus id numquam concessum aut permissum fuit a legitimis canonibus , neque a pontificiis constitutionibus.

» Praeterea contendisti iurisdictionem in Malabaricas oras tibi fuisse promissam, affirmans id tibi Ven. Fratrem Zacha- riam Episcopum Maroneae nuper evivis ereptum spopondisse. Atqui is cum multa retulerit quae istic ab eo facta fuerunt, nihil tamen de huiusmodi sponsione ad nostram Congregatio¬ nem scripsit ; neque Nos illius peragendae ullam umquam ei dedimus potestatem. Nec porro apparet valida ulla ratio quae illum potuisset ad eam promissionem faciendam addu¬ cere ; non enim admittere possumus eum id fecisse, ut adhae¬ sionem tuam Vaticani Concilii constitutionibus haberet, cum Concilii auctoritas hac adhaesione non indigeret, et haec agendi ratio non solum in tuae, sed in eius etiam conscientiae ac honoris labem cessisset.

» Concessiones praeterea Apostolicae Sedis probaturus , litteras protulisti fel rec.Iulii 111 praedecessoris Nostri datas IV Kalendas Maii an. MDLII1 quibus memorato Sulakae Chal¬ daici ritus patriarchae sacrum pallium et nonnullae facultates concedebantur. Quarum litterarum arabicam versionem, eam- que non satis fidelem, in ecclesiis vulgari iussisti, ut nostris mandatis et constitutionibus decreta opponeres et litteras prae¬ decessorum Nostrorum ; quos dicis et potestatem confirmasse patriarcharum Chaldaeorum in Indicas regiones, et episcopos eligendi arbitrium iisdem concessisse. Iulius III , ut tu ipse



cognoscis, in memoratis litteris patriarchae Sulakae faculta¬ tem concessit confirmandi episcoporum et archiepiscoporum ipsi iure suo patriarchali subditorum electiones, rite et recte factas secundum Romanae Ecclesiae ritum et morem, ac eis sic electis episcopis et archiepiscopis , postquam eorum ele¬ ctiones confirmatae fuissent, munus consecrationis impen¬ dendi iuxta ritum et morem praedictos, recepto prius ab eis, Romani Pontificis et dicta Romanae Ecclesiae nomine, fidelitatis debitae solito iuramento. Verum animadvertere debes, ut patet cuique eas litteras legenti, nihil ipsum sanxisse aut constituisse, quoad loca ad quae patriarchicum ius illud Su¬ lakae extendi deberet : concessaeque potestatis usum expresse interdixisse his in locis, in quibus praesules a Romano Pon¬ tifice instituuntur. Quapropter nil tibi suffragantur litterae illae ad protendendam iurisdictionem tuam extra fines quibus in praesentia continetur ; et ausibus tuis aperte contradicunt quoad Malabariam, ubi praesules a Romano Pontifice insti¬ tuuntur, ex quo Christiani illi, eiurata in synodo Diamperi- tana anno MDXCIX haeresi Nestoriana, catholicae Ecclesiae aggregati sunt. In qua synodo ipsi formaliter spoponderunt, et iurarunt, nullum unquam episcopum, archiepiscopum, prae¬ latum , pastorem vel gubernatorem se admissure* , praeter illum qui a sancta Sede Apostolica per Papam et Pontifi¬ cem Romanum foret immediate constitutus. Quod Clemen¬ tis VIII ac Pauli V praedecessorum Nostrorum auctoritate sancitum et confirmatum, ad hanc usque diem servandum est.

» Habes, Ven. Frater, in hac monitoria epistola argu¬ mentum singularis Nostrae erga te longanimitatis et chari- tatis ; qua urgente curavimus sophismatum, quibus decipe¬ ris, inanitatem ostendere, teque ad salubria consilia revocare; sperantes fore ut opitulante Dei gratia vocem Nostram tan¬ dem aliquando audiens resipiscas, teque et ecclesias ritus chal- daici tibi concreditas ab imminenti schismatis periculo eripias. Quapropter auctoritate Nostra apostolica, in virtute sanctae obedientiae et sub interminatione divini iudicii , tibi Ven. Frater districte praecipimus, ut Episcopum Eliam Melius et



alios quoscumque tui ritus presbyteros , monachos vel forte etiam episcopos a Malabaria quamprimum revoces; eamque regionem, in qua nullam tibi inesse potestatem iam declara¬ vimus et rursus declaramus , in pace et catholica tranquilli¬ tate legitimo suo Praesuli gubernandam relinquas.

» Praecipimus insuper, et presbyteros Eliam Matthaeum aliosque quos contra Nostram constitutionem nuper episco¬ pali charactere auxisti, revoces a dioecesibus quibus eos te¬ mere, sacrilege et inaniter praefecisti: earumque tui patriar- chatus dioecesium, quae legitimo carent pastore, regimen et administrationem committas aliis dignis et idoneis tui ritus presbyteris, donec de legitimis et rite electis episcopis iisdem dioecesibus provideatur. Quod Nostrum mandatum si adim¬ plere neglexeris, Nos ipsi pro debito Nostri Apostolatus offi¬ cio, illis dioecesibus consulemus.

» Praeterea te admonemus, ut omnino abstineas a censura¬ rum ecclesiasticarum abusu, quas temere et sine iusta causa te frequenter comminatum esse et irrogasse accepimus. Si enim eas, ob causas non iustas et graves adhibeas, facere non poterimus quin fideles indignis poenis subiectos , et ad Nos iam confugientes, auctoritate Nostra , uti alias in eam Nos necessitatem adduxisti, absolvamus. Volumus denique ut omnia quae a supradicta Nostra Congregatione tibi mandata fuerunt, litteris datis die XXVII Augusti elapsi anni, omnino exequaris.

» Confidimus te religiose impleturum quae tibi in Do¬ mino praecipimus ; et in hunc finem in plenitudinem divi- ninarum gratiarum tibi adprecamur. Quod si peremptoriae huic Nostrae admonitione quod absit, parere detrectes, et in contumacia persistas, noveris Nos praedecessorum Nostrorum vestigiis inhaerentes, qui veteres etiam patriarchas, licet po- tentum patrocinio quandoque suffultos, ecclesiasticis poenis et censuris cum opus fuit coercere non praetermiserunt, et non solum excommunicationis sed etiam depositionis poena mul- ctarunt, hanc eamdem agendi rationem, dolentissime quidem at necessario tecum esse servaturos ; ne ministerium Nostrum



prodidisse, ac fidei, et saluti tot animarum, quae in gravis¬ simum discrimen adductae sunt, non prospexisse ab aeterno pastorum Principe arguamur.

« Caeterum rogamus te, Ven. Fraier, et in Domino No¬ stro Iesu Christo obsecramus, ut coram Domino tuam pra¬ vam agendi rationem, tuae dignitatis gradum, aetatem tuam, et gravissimum tuae aeternae salutis periculum serio reco¬ gites: atque implorato humilibus precibus divino lumine, ea tandem consilia capias, quae tuum erga Apostolicam Sedem obsequium, verbis saepe declaratum, facto ipso probent; quae¬ que eam ruinam avertant, in quam dum iniquis consiliariis aurem praebes, te ipsum, commissumque tibi auctoritate No¬ stra populum, te praecipitem agere deploramus. Quod ut di¬ vina misericordia benigne largiatur, Apostolicam benedictio¬ nem tibi Ven. Frater, nec non episcopis, clero, monachis et fidelibus, in communione et obedientia Apostolicae Sedis ma¬ nentibus amanter in Domino impertimus.

« Datum Romae apud S. Petrum die XV Soptembris Anno MDCCCLXXV Pontificatus Nostri anno Tricesimo».

19. Responsio Nostris hisce litteris diu dilata est; quod quidem primum ex adversa eius valetudine contigisse acce¬ pimus, postquam vero con valuit nihil excusare poterat. In- terim vero facta eius, quae potissimum spectabamus, eloquen¬ tius quam litterae responsum reddebant. Etenim neque ex Malabarensi regione, qui illuc missi fuerant, revocabantur; neque a dioecesibus queis incubuerunt avocati sunt presbyteri episcopali charactere temere insigniti. Quin intrusus Ame- diensis aliquot monachos ad ordines promovere praesumpsit, quos paulo post ipsemet Patriarcha sacerdotio initiare non timuit. Porro sacerdotes pravae eius, agendi rationi consen¬ tire nolentes, minis vel censuris vexati, interdum traducti uti perturbatores populi 'et Patriarchae rebelles, interdum etiam civilis potestatis praesidio coerciti. Neque dissimulare possumus responsum ab eo datum die septima Februarii huius vertentis anni quorumdam Mauxiliensium epistolae. Etenim in eo perspicue declarabat, se neque cessisse, neque unquam



cessurum praetensis iuribus suis; idque satis probari suis acti¬ bus, ad instar solis, uti aiebat, perspicuis: seque patriarchali munere fungi, sicut sui praedecessores catholici patriarchae functi fuerant, et sicut illos cohaerere in fide et disciplina cum Summo Pontifice: qua super re eos iubebat nullum du¬ bium, nullam suspicionem habere. Claram vero hanc decla¬ rationem, clariorem etiam reddiderunt litterae ab iisdem Mauxiliensibus ad Patriarcham datae die XX eiusdem men¬ sis Februarii, isti enim dum illi gratias agerent sibique ani¬ mos et robur per eam declarationem augeri profiterentur, asserebant se idcirco unanimes esse et fore usque ad extre¬ mum vitae spiritu m cum eodem Patriarcha, in reiicienda Apostolica constitutione, in tuendis eius iuribus, atque con¬ tinenter expediendis Episcopis in Malabariam.

20 . Dum haec passim et palam fierent, mirari fideles, virum hunc suae prorsus dignitatis immemorem totumque mutatum ab illo, qui fidem et obedientiam suam Aposto- licae Sedi alias probaverat, adhuc impune abire: Chaldaeos Ma- labariae invasores hinc argumentum sumere ad tuendum schisma, quod illuc invexerunt, et ad negandam impudentis¬ sime veritatem vel iustitiam litterarum Apostolicarum, quibus in Episcopum Melius eiusque sectatores animadverti iussimus: alios demum eo usque impudentiae devenisse relatum est, ut negarent posse a nobis excommunicari Patriarcham.

21. Eo itaque ventum erat, ut iam non liceret Nobis diutius abstinere a canonicis poenis adversus Patriarcham ferendis, qui semel et iterum monitus obedire detrectaverat, suamque inobedientiam et factis et scriptis palam profiteri non reformidabat. Inter haec autem diu expectatum eius re¬ sponsum, die XIX Martii huius anni datum, ad Nos dela¬ tum est; quo contumaciam eius satis superque confirmari non sine multo animi nostri dolore cognovimus. Quid enim Ineptius, vel iniuriosius excogitan potest, quam dubium, unde Patriarcha responsum exorditur, circa nostrarum litterarum authenticitatem, quae ad eum per Nostrum in Mesopotamia Delegatum de more missae fuerant? Totum autem respon-



sum in eo est, ut suam catholicam fidem, suamque erga Nos obedientiam et semel et iterum, magno verborum apparatu ac lenocinio, profiteatur. Tum iura sua tueri ac vindicare conatur, tam quoad episcoporum electionem, quam circa Ma- labariam; ea rursus repetendo, quae pluries iisdem de rebus ad Nos scripserat; dissimulatis tamen et omnino neglectis responsionibus quae, ut omnem iustitiam impleremus, in mo¬ nitoriis Nostris litteris ei datae fuerant. His multas addit, eadem semper iterando, querimonias contra Missionarios Apo- stolicos; in quos non minus calumniose quam inverecunde, cbaldaicae perturbationis causam confert. Deinde Nos obse¬ crare non veretur, ut approbationem Nostram manifestemus ad hoc, ut Episcopi chaldaici, ritus ab eo in Malabariam suc¬ cessive mittantur. Demum affirmat propositum sibi esse, ali quos e suis Episcopis post hyemale tempus convocare, et communicatis cum iisdem Nostris mandatis unanimiter decer¬ nere quid facto opus sit; id autem Nobis se quamprimum significaturum.

22. Videte, Ven. Fratres ac dilecti Filii, utrum post ea quae in praecedentibus Nostris litteris diximus , aliquod re¬ sponsum huic postremae eius epistolae reddere possimus : monet enim divina Sapientia (1), ibi effundendum non esse sermonem, ubi auditus non est. Ipse quidem Patriarcha multa se passum commemorat ob tuendam ac propagandam catho¬ licam fidem ; et ideo maiori cum eo usi sumus patientia. Me¬ minerit autem, eum qui etsi totam legem servaverit, offen¬ dat autem in uno, factum esse omnium reum (2) : neque eum qui inceperit , sed qui perseveraverit usque in finem , hunc salvum fore. Quid de his dicendum quae adversus Mis¬ sionarios congerit ? Exploratum Nobis est , eos suis mune¬ ribus religiose fungi : si quid autem ab eis prave fieri con¬ tingat, deferatur ad Nos , tota rei serie diligenter et accu¬ rate exposita ; neque debito deerimus reddendi unicuique ius suum. Vagis autem accusationibus faciles aures accommo-

(1) Eccl i. X XX it 6.

(2) lacob. II. 10.




dandae non sani, praesertim cum sciamus Missionarios male¬ volorum obtrectationes et invidiam sustinere, quin "et gravis¬ simis iniuriis iaterdum lacessitos fuisse, ipso Patriarcha ne¬ dum connivente ac dissimulante, sed ipsa etiam sua agendi ratione provocante.

23. Quae cum ita sint, manifestum est , Ven. Fratrem Iosephum Patriarcham licet pluries monitum, Nobis et Apo- stolicae huic Sedi neque satisfecisse neque velle satisfacere. Quid enim iuvat catholicum dogma de Primatu B. Petri eius- que successorum profiteri, catholicae fidei et obedientiae erga Apostolicam Sedem toties declarationes edidisse, cum reipsa verbis opera eius aperte refragentur ? Nonne immo eo inexcu¬ sabilior fit contumacia , quo magis debitum obedientiae offi¬ cium agnoscitur? Num praeterea vel ad ea decernenda quae a Nobis mandata sunt Apostolicae Sedis auctoritas non pro¬ tenditur, aut sufficit communionem fidei habere cum easine obedientiae subiectione quae quidem salva catholica fide, dici non possunt ? Nos tamen hactenus cum eodem Patriarcha mitissime egimus , tantaque patientia erga eum usi sumus , quantam a Nobis expectare minime debuisset. Verum et pa¬ tientia et longanimitas modum habeant necesse est : ne, sicut monet B. Gregorius Magnus (1) predecessor Noster , nimia resolutione lenitatis, ultra quam necesse est vigor districtionis emolliatur. Et ipse Christus Dominus docuit eum qui semel et iterum inutiliter monitus, neque ipsam Ecclesiam audierit, sicut ethnicum et publicanum habendum esse. Quam ob rem Romani Pontifices, potestate divinitus accepta in universos cuiusque ordinis et dignitatis saepe usi sunt ad Catholicae Fidei et unitatis integritatem servandam, et ad rebellium con¬ tumaciam confringendam, ipsos etiam Patriarchas excommu¬ nicando vel etiam cum opus fuit deponendo, uti plura in Orientali Ecclesiarum annalibus exempla praesto sunt, quae vos ignorare minime potestis.

24. Necesse igitur est, ut Nos licet inviti et moerentes eamdem agendi rationem cum praefato Ven. Fratre Iosepho

(1) Ilegal. Pastor, part. 3. admon. 17.



teneamus, ne ulterius Apostolicae huic Sedi populoque Chri¬ stiano illudat blandimentis verborum ; ne catholica nobis- cum communione se tueri velit, qui contra Nos est, et man¬ data Patrum transgreditur. Idcirco has encyclicas litteras ad vos, Venerabiles Fratres, et ad universos et singulos vestri ritus fideles dandas existimavimus, ut verum reruirT statum edocti sciatis, qnaecumque a vestro Patriarcha hactenus uti supra gesta sunt et geruntur contraria prorsus esse Nostris et huius Apostolicae Sedis decretis et costitutionibus; eaque omnia a Nobis reiici ac reprobari: proinde vos neque debere, immo ne posse quidem, eidem obedire in his, quae contra Nostras et eiusdem Apostolicae Sedis ordinationes contigerit vel contingat ab eo mandari. Cavete ne decipiamini falsis nar¬ rationibus et calumniosis dicteriis quae invidiose circumfe¬ runtur ; perinde ac si de ritualibus vel nationalibus, uti aiunt, quaestionibus tractetur. Agitur enim, Ven. Fratres ac di¬ lecti filii, agitur de obedientia Apostolicae Sedis praestanda vel neganda, agitur de agnoscenda suprema eius potestate in vestris etiam Ecclesiis nedum quoad fidem, verum et quoad disci¬ plinam: quam qui negaverit, haereticus est; qui v-ro agno¬ verit, eique obedire contumaciter detrectet, anathemate di¬ gnus est. Si quis itaque rerum statum aliter se habere exi¬ stimans, a recto tramite aberraverit, resipiscere festinet: omnes vero si ea, qua uti debent, erga suum Patriarcham afficiun¬ tur sincera charitate, illum ad bonam frugem revocare co- nentur sive monitis, sive hortationibus sive assiduis ad Deum fusis precibus, prout unicuique Dominus dederit. Haec omnia ut fiant, adhuc quadraginta dies expectabimus, rogantes et Nos Deum cum gemitibus, ne induretur cor eius, sed audiat nunc demum vocem Nostram, et ad sana consilia convertatur, eaque ratione suam suaeque gentis veram u" Uitatem, verumque bonum procuret. Quod si elapsis quadraginta diebus, postquam hae litterae in eius marius devenerint, ipse perseveret, quod Deus avertat, in sua contumacia et inobedientia, et cuncta quae a Nobis mandata sunt, opere non impleat, nulla amplius interposita mora ferre cogemur in eum sententiam, vi cuius


Acta Tom. X, fase. CIX.



a Nostra, hoc est ab Ecclesiae catholicae communione omni¬ no divelletur, et maioris excommunicationis vinculo innodatus, eo ipso privabitur omni et quavis spirituali iurisdictione erga fideles sui patriarchatus.

25. Tanta vero in eum miseratione et patientia uti non possemus, nisi simul animarum saluti efficaciter hoc eodem tempore consuleremus, iam nunc decernendo quidquid neces¬ sarium est ad illarum incolumitatem procurandam, easque eripiendas a gravissimis periculis, in quae ob Patriarchae inobedientiam adductae sunt et quotidie magis adducuntur. Quomodo enim ferre possumus, fideles dioecesium Iezirensis, Arnediensis, Zakuensis adhuc pseudopastorum arbitrio com¬ missos, quorum sacrilega consecratio illegittima missio, nulla iurisdictio A Qui toti in eo sunt, ut simplicioribus illudant, incautos decipiant, infirmiores terreant, omnesque a commu¬ nionis catholicae centro, licet expresse contrarium dictitent, dimovere conentur? Et cum in Patriarchali potestate prae¬ sidium et malitiae suae velamen se habere glorientur, eoque ad illaqueandas conscientias abutantur; nonne debemus hoc eos prae idio omnino privare, et Fideles dioecesium quibus incubuerunt, ab eorum tirannide eripere? Quapropter de con¬ silio Ven. Fratrum Nostrorum S. R. E. Cardinalium Ne¬ gotiis orientalis ritus praepositorum, auctoritate Nostra Apo- stolica Venerabilem Fratrem Iosephum Audu Patriarcham Babylonensem Chaldaeorum suspendimus ab omni et quavis iurisdictione in memoratas dioeces lezirensem, Amediensem, Zakuensem, et in alias quascumque sui ritus, quae legitimo Pastore iam carent, vel in posterum carere contigerit. Earum vero regimen et administrationem, quoadusque legitimi Epi¬ scopi iisdem rite praeficiantur. Nobis et Apostolicae huic Sedi reservamus.

26. Intrusos Episcopos Matthaeum, Cyriacum, atque Eliam, quos temeraria et sacrilega consecratio Episcopali charactere adauxit, et qui nullam omnino habent iurisdictionem, a prae¬ dictis dioecesibus statim recedere volumus atque edicimus, eaque omnia adimplere, quae per epistolas memoratae No-



strae Congregationis iisdem praecepimus. Haec omnia nisi infra quadraginta dies, uti supra, supputandos efficiant, et praesertim nisi a supradictis dioecesibus recesserint earumque prave usurpatam administrationem omnino et reapse depo¬ suerit, ad maioris excommunicationis sententiam etiam con¬ tra ipsos procedemus.

27. Episcopum Thomam Rokos, qui in secunda sacrilega consecratione astitit Patriarchae Iosepho, alterum tenens lo¬ cum consecrantium Episcoporum, quique licet semel et ite¬ rum monitus, contumacem tamen adhuc sese misere exhibet, excommunicationis poena similiter plectemus, nisi et ipse infra quadraginta dierum terminum, uti supra supputandum, facinus suum et cuncta quae a Patriarcha illegitime et contra Nostras constitutiones et mandata facta sunt, scripto reprobaverit.

28. Regimini autem dioecesium legitimo Pastore caren¬ tium Nos ipsi consulemus, earum administrationem commit¬ tentes idoneis Sacerdotibus eisdem ritus Chaldaici cum op¬ portunis et necessariis facultatibus ad earum regimen obeun¬ dum, independenter nedum ab intrusis pseudoepiscopis, quibus nulla potestas est vel esse potest, sed ab ipso etiam Patriarcha, cuius in easdem dioeceses quaevis iurisdictio per praesentes Nostras litteras sublata est.

29. Quoniam vero non ignoramus, ecclesiasticis censuris et poenis temere animadversum fuisse etiam a Patriarcha in sacerdotes, clericos, aliosque forte etiam fideles, eo quod pravis eius consiliis assentiri recusaverint, Nos declaramus, factam iampridem a Nobis fuisse specialem facultatem Ven. Fr. Ludovico Archiepiscopo Damiatensi, Nostro in Mesopo¬ tamia Delegato, earumdem censurarum ac poenarum, quas uti latas a legitimo Praesule nemo spernere potest, vi ac iustitia cognoscendi; et ab iisdem eos relevandi, quos iniuste damnatos fuisse in Domino iudicaverit. Hanc vero specialem et extraordinariam potestatem eidem Delegato Apostolico confirmamus, donec ipse Patriarcha Nobis et Apostolicae huic Sedi plene et cumulate non satisfecerit, vel aliter eadem fa¬ cultas revocata non fuerit.



30. Dum haec omnia necessario decernentes, gravissi¬ mum Apostolatus Nostri munus adimplemus, non dubitamus, Venerabiles Fratres, quin officio vestro tam erga fideles vobis commissos, quam erga Apostolicam Sedem eo diligentius sa¬ tisfactum sitis, quo difficiliora sunt rerum adiuncta, in quibus versamini. Dolebitis forte et aegre feretis in vestrum Pa¬ triarcham iam nunc graviter animadverti, gravius forte animad¬ versum iri. Dolemus et Nos , qui eum semper dileximus , et licet reluctantem et inofeedientem a Nostra charitate uon repulinus, Vosque testes appellamus, quanta cum eo chari¬ tate, patientia, et longanimitatis usi fuerimus. Verum dum idem Patriarcha mandatis ac monitionibus Nostris pervica¬ citer parere detrectat, aliisque inobedientiae exemplum prae¬ bet, Nobis non licet adhuc esse patientibus, et a ferendis in eum promeritis poenis adhuc abstinere. Metuimus enim et contremiscimus damnationem illam, quam Sacerdos Heli accipere meruit, eo quod negligenter filios suos castigasset, quos post primam et secundam monitionem in nequitia per¬ severantes (1) a templi aditu expellere oportebat. Quo fa¬ ctum est, ut et ipsi filii una die occisi fuerint, et triginta mil¬ lia de populo interfecti, arca testamenti capta sit, et ipse sacerdos retrocadens fractis cervicibus misere obierit. Interim Vos eadem qua Nos charitate agite cum vestro Patriarcha, satagentes ne hoc poenitentiae spatium quod illi concessimus, vacuum ac irritum elabi patiatur. Instate apud eum, ne hanc longaevae suae aetati et excellentiori dignitati notam inurere velit, ut qui olim ad Fidei catholicae tutelam et incrementum adlaboravit, qui olim Nobis et Apostolicae huic Sedi obediens et devotus fuit, modo ab eadem Apostolica Sede coercendus, et ipsa, quam ab Ea accepit, potestate merito privandus sit. Hoc ipsum pro vestro modulo praestare vos oportet, Sacer¬ dotes et Monachi, et quotquot in sortem Domini vocati estis; unaque simul et verbo et exemplo vestro populum edocere quae recta sunt; ne contingat hunc pravis doctrinis, falsisque sermonibus deceptum a firmis-i na petra vel inscium aut in-


(1) Theodoret. Cyren. Lib. 1. Rete. int. 7.


vitum seiungi, supra quam Christus Deus Ecclesiam suam aedificavit.

31. Demum Vos, universumque populum Chaldaici Ritus hortamur, ut lumen et potentem gratiae opem Patriarchae vestro aliisque misere errantibus apud Deum aeternumque Pastorum principem Christum Iesum, Beatissimae Dei Geni¬ tricis Mariae interventione adhibita, fervidis precibus imple¬ retis; ac in auspicium caelestis praesidii et in pignus Nostrae dilectionis Apostolicam Benedictionem Vobis, Ven. Fratres ac Dilecti Filii, in communione et obedientia Apostolicae Sedis perseverantibus peramanter impertimus.

Datum Romae apud S. Petrum die prima Septembris ann. MDCCCLXXVI Pontificatus Nostri ann. XXXI.


</poem>