Qui pluribus

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search
EPUB silk icon.svg EPUB  Mobi icon.svg MOBI  Pdf by mimooh.svg PDF  Farm-Fresh file extension rtf.png RTF  Text-txt.svg TXT
Qui pluribus
1846
editio: incognita
fons: incognitus

EPISTOLA ENCYCLICA

AD OMNES PATRIARCHAS PRIMATES ARCHEPISCOPOS ET EPISCOPOS.


VENERABILES FRATRES SALVTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM

Qui pluribus jam abhinc annis una Vobiscum, Ve nerabiles Fratres, episcopale munus plenum laboris, plenum sollicitudinis pro viribus obire, ac Dominici gregis partem curae Nostrae commissam pascere ni tebamur in montibus Israel, in rivis, et pascuis u berrimis, ecce ob mortem clarissimi Praedecessoris Nostri Gregorii XVI, cujus certe memoriam, atque illustria, et gloriosa facta aureis notis inscripta in Ecclesiae fastis semper admirabitur posteritas, prae ter omnem opinionem, cogitationemque Nostram, ar cano divinae Providentiae consilio, ad Summum Pon tificatum non sine maxima animi Nostri perturba tione ac trepidatione evecti fuimus. Etenim si sem per grave admodum et periculosum Apostolici mini sterii onus merito est habitum, atque habendum, hi sce quidem difficillimis Christianae reipublicae tem poribus vel maxime formidandum. Itaque infirmita tis Nostrae probe conscii, et gravissima supremi Apostolatus officia in tanta praesertim rerum vicis situdine considerantes, tristitiae et lacrimis Nos pla ne tradidissemus, nisi omnem spem poneremus in Deo salutari Nostro, qui numquam derelinquit spe


nutes in Eo, quique, ut potentiae suae virtutem ostendat, ad suam regendam Ecclesiam infirmiora identidem adbibet, quo magis magisque omnes co gnoscant Deum ipsum esse, qui Ecclesiam admira bili sua providentia gubernat, atque tuetur. Illa etiam consolatio Nos vehementer sustentat, quod in anima rum salute procuranda Vos socios et adjutores ha beamus, Venerabiles Fratres, qui in sollicitudinis No strae partem vocati, Qinni cura et studio ministe rium vestnun implere, ac bonum certamen certare contenditis. Hinc ubi primum in sublimi hac Prin cipis Apostolorum Cathedra, licet immerentes, collo cati in persona Beati Petri gravissimum munus ab ipso asterno Postorum Principe divinitus tributum accepi mus pascendi, ac regendi non solum agnos, universum scilicet Christianum populum, verum etiam oves, boc est Antistites,, nihU certe Nobis potius, nihil optabilius fuit, quam ut intimo caritatis affectu Vos omnes alloqueremur. Quamobrem vix dum ex more institutoque Decessorum Nostrorum in nostra Late ranensi Basilica Summi Pontificatus possessionem suscepimus, nulla interposita mora has ad Vos Lit teras damus, ut eximiam vestram excitemus pieta tem, quo majore usque alacritate, vigilantia, con tentione custodientes vigilias nectis super gregem curae vestrae commissum, atque episcopali robore et eoastontja adversus teterrimum humani generis bastera dimicantes, velati boni milites Christi Jesu, strenue opponatis murum pro Domo Israel.

Neminem vestrum latet, Venerabiles Fratres, hac nostra deploranda aetate acerrimum ac formidolosissi mum contra catholicam rem universam bellum ah


iis hominibus conflari, qui nefaria inter se Societate conjuncti sanam non sustinentes doctrinam, atque a veritate auditum avertentes, omnigena opinionum portenta e tenebris eruere, eaque totis viribus exag gerare, atque in vulgus prodere, et disseminare con tendunt. Horrescimus quidem animo, et acerbissimo dolore conficimur, cum omnia errorum monstra, et varias multiplicesque nocendi artes, insidias, machi nationes mente recogitamus, quibus hi veritatis et lucis osores, et peritissimi fraudis artifices omne pie tatis, justitiae, honestatis studium in omnium ani mis restinguere, mores corrumpere, jura quaeque di vina et humana perturbare, catholicam religionem, civilemque societatem convellere, labefactare, immo, si fieri umquam posset, funditus evertere commo liuntur. Noscitis enim, Venerabiles Fratres, hos in fensissimos christiani nominis hostes, caeco quodam insanientis impietatis impetu misere raptos, eo opi nandi temeritate progredi, ut inaudita prorsus audacia aperientes os suum in blasphemias ad Deum (1) pa lam publiceque edocere non erubescant, commenti tia esse, et hominum inventa sacrosancta nostrae re ligionis mysteria, catholicae Ecclesiae doctrinam hu manae societatis bono et commodis adversari , ac vel ipsum Christum et Deum ejurare non extimescant. Et quo facilius populis illudant, atque incautos prae sertim et imperitos decipiant, et in errores secum abripiant, sibi unis prosperitatis vias notas esse com miniscuntur, sibique philosophorum nomen arrogare non dubitant, perinde quasi philosophia, quae tota


(1) Apotjalyps». XIII. 6.


io naturae veritate investiganda versatur, ea respuere debeat, quae, supremus et clementissimus ipse totius naturae auctor Deus singulari beneficio et misericor dia hominibus manifestare est dignatus, ut vetam ipsi felicitatem .et salutem assequantur. Hinc prae postero sane et fallacissimo argumentandi genere numquam desinunt humanae rationis vim et excel lentiam appellare, extollere contra sanctissimam Chri sti fidem, atque audacissime blaterant, eam huma nae refragari rationi. Quo certe nihil dementius, ni hil magis impium, nihil contra ipsam rationem ma gis repugnans fingi, vel excogitari potest. Etsi enim fides sit supra rationem,. nulla tamen vera dissen sio, nullumque dissidium inter ipsas inveniri umquam potest, cum ambae ab uno eodemque immutabilis aeternaeque veritatis fonte Deo Optimo Maximo oriantur, atque ita sibi mutuam opem ferant, ut re eta ratio fidei veritatem demonstret, tueatur, defen dat; fides vero rationem ab omnibus erroribus libe 1 ret, eamque divinarum rerum cognitione mirifice il lustret, confirmet atque perficiat. Neque minori certe fallacia. Venerabiles Fratres, isti divinae revelationis inimici humanum progressum summis laudibus ef ferentes, in catholicam religionem temerario plane, ac sacrilego ausu illum inducere vellent, perinde ac si ipsa religio non Dei, sed hominum opus esset, aut philosophicum aliquod inventum, quod humanis modis perfici queat. In istos tam misere delirantes percommode quidem cadit, quod Tertullianus sui tem poris philosophis merito exprobrabat, qui Stoicum , et Platonicum , et Dialecticum Christianismum protu


Ierunt (1). Et sane cum sanctissima nostra religio non ab humana ratione luerit inventa, sed a Deo hominibus clementissime patefocta, tum quisque vel focile intelligit, religionem ipsam ex ejusdem Dei lo> quentis auctoritate omnem suam vim acquirere, ne que ab humana ratione deduci, aut perfici umquam posse. Humana quidem ratio, ne in tanti momenti negotio decipiatur et erret, divinae revelationis fo etum diligenter inquirat oportet, ut certo sibi con stet Deum esse loquutum, ac Eidem quemadmodum sapientissime docet Apostolus, rationabile obsequium exhibeat (2). Quis enim ignorat vel ignorare potest, omnem Deo loquenti fidem esse habendam, uihilque rationi ipsi magis consentaneum esse, quam iis acquiesceret finaiterque adhatrere, quae a Deo, qui neo falli nec follere potest, revelata rase consistent ? . Sed quam multa» quam mira, quam splendida praesto sunt argumenta, quibus humana ratio lucu lentissime evinci omnino debet, divinam esse Chri sti religionem, et omne dogmatum nostrorum princi pium radicem desuper ex caelorum Domina accepis se (3), ac propterea nihil fide nostra certius, nihil securius, nihil sanctius exstare, et quod fir mioribus innitatur principiis,. Hanc scilicet fides vitae magistra» salutis index» vitiorum omnium ex pultrix , ac virtutum fecunda parens altrix, di vini sui auctoris et consummatoris Christi Jesu na tivitate, vita, morte, resurrectione, sapientis, pro


(1) Tertull. de Praescript. cap. VHF.

(2) Ad Rom. XIII. i.

(3) S. Joaan. Chrysost. Homil. I. in Iui.


digiis, vaticinationibus confirmata, supernae doctrinae hice undique refulgens, ac coelestium divitiarum di tata thesauris, tot Prophetarum praedictionibus, tot* miraculorum splendore, tot Martyrum constantia» tot Sanctorum gloria vel maxime clara et insignis' salutares proferens Christi leges, ac majores in dies ex crudelissimis ipsis persecutionibus vires acquirens, universum orbem terra marique, a solis ortu usque ad occasum, uno Crucis vexillo pervasit, atque ido lorum profligata fallacia, errorum depulsa caligine, triumphatisque cujusque generis hostibus omnes po pulos, gentes, nationes utcumque immanitate barba' ras, ac indole, moribus, legibus, institutis diversas divinae cognitionis lumine illustravit, atque suavissi mo ipsius Christi jugo subjecit, annuntians omnibus pacem, annuntians bona. Quae certe omnia tanto divinae sapientiae, ac potentiae fulgore undique col lucent, ut cujusque mens et cogitatio vel facile in lelligat cbristianam fidem Dei opus esse. Itaque hu mana ratio ex splendidissimis hisce, aeque ac firmis simis argumentis clare aperteque cognoscens Deum ejusdem fidei auctorem existere, ulterius progredi nequit, sed quavis difficultate ac dubitatione penitus abjecta, atque remota, omne eidem fidei obsequium praebeat oportet, cum pro certo habeat a Deo tra ditum esse quidquid fides ipsa hominibus meden dum, et agendum .proponit.

Atque hinc plane apparqt in qptaiito errore illi etiam versentur, qui ratione abutentes, ae Dei elo quia tamquam humanum opus existimantes, proprio arbitrio illa explicare, interpretari temere audent, cum Deus ipse vivam constituerit auctoritatem, quae ve^


rum legitimumque coelestis suae revelationis sensum doceret, constabiliret, omneaque controversias in ro bus fidei, et morum infallibili judicio dirimeret, ne fideles circumferantur omni vento doctrinae in ne quitia hominum ad circumventionem erroris. Quae quidem viva, et infallibilis auctoritas in ea tantum viget Ecclesia, quae a Christo Domino supra Petrum totius Ecclesiae Caput, Principem et Pastorem, cu jus fidem numquam defecturam promisit, aedificata suos legitimos semper habet Pontifices sine inter missione ab ipso Petro ducentes originem in ejus Cathedra collocatos, et ejusdem etiam doctrinae, di gnitatis, honoris ac potestatis heredes et vindices. Et quoniam ubi Petrus ibi Ecclesia (1), ae Petrus per Romanum Pontificem loquitur (2), et semper in suis successoribus vivit, et judicium exercet (3), ac praestat quaerentibus fidei veritatem (4), idcirco di vina eloquia eo plane sensu sunt accipienda, quem tenuit ae tenet haec Romana Beatissimi Petri Ca thedra, quae omnium Ecclesiarum mater et magi stra (5) fidem a Christo Domino traditam, integram inviolatamque semper servavit, eamque fideles edo cuit, omnibus ostendens salutis semitam, et incor ruptae veritatis doctrinam Haec siquidem principa lis Ecclesia, unde unitas Sacerdotalis exorta (fi), haec pietatis metropolis, in qua est integra cbristianae re


(1) 8. Ambros. in Psal. 40.

(2) Concit. Chalced. Aci. 2.

(3) Synod. Epbes. AcL 3.

(4) S. Petr. Chryso!. Epist. ad Eutich.

(5) Conci!. Trid. Sess. VII. de Baptis.

(6) S. Cyptian* Epist, 83. ad Cornei. Ponlif.


ligionis ac pcrfeeta soliditas (1), in qua semper Apo stoli cae Cathedrae viguit Principatus (2), ad quam propter potiorem principalitatem necesse est omnem convenire Ecclesiam, hoe est qui sunt undique fide les (3), eam qua quieumque non colligit, spargit (4). Nos igitur, qui inscrutabili Dei judicio in bac veri tatis Cathedra collocati sumus, egregiam vestram pietatem vehementer in Domino excitamus, Venera biles Fratres, ut omni sollicitudine et studio fideles curae vestrae concreditos assidue monere, exhortari connitaraini, ut hisee principiis firmiter adhaerentes numquam se ah iis decipi, et in errorem induci pa tiantur , qui abominabiles facti in studiis suis hu mani progressus obtentu fidem destruere, eamque rationi impie subjicere ac Dei eloquia invertere con tendunt, summamque Deo ipsi injuriam inferre non reformidant, qui eaelesti sua religione hominum bono atque saluti dementissime consulere est dignatus.

Jam vero probe noscitis, Venerabiles Fratres, alia errorum monstra et fraudes, quibus hujus saeculi filii catholicam religionem, et divinam Ecclesiae aucto ritatem, ejusque leges acerrime oppugnare, et tum sacrae, tum eivilis potestatis jura coneulcare conan tur. Huc spectant nefariae molitiones contra hanc Romanam Beatissimi Petri Cathedram, in qua Chri stus posuit inexpugnabile Ecclesiae suae fundamen tum. Huc clandestinae illae seetae e tenebris ad rei


(1) LiUer. Syn<xk Joan. Conata uti nop. ad Horuuad. Pontif. et Soxom. Hiator. Lib. 3. Cap. 8.

(2) S. August. Epist, 102.

(3) 3. Irenaena Lib. 3. contra hoeresea cap. 3.

(4) S. Hieronym. Epiat. ad Danaa. Pontif.


tumsacrae, tum publicae exitium et vastitatem emer sae, atque a Romanis Pontificibus Decessoribus No stris iterato anathemate damnatae suis Apostolicis Litteris (1), quas Nos Apostolicae Nostrae potesta tis plenitudine confirmamus, et diligentissime ser vari mandamus. Hoc volunt vaferrimae Biblicae So cietates, quae veterem haereticorum artem renovan tes, divinarum Scripturarum libros contra sanctissi mas Ecclesiae regulas vulgaribus quibusque linguis translatos, ac perversis saepe explicationibus inter pretatos, maximo exemplarium numero, ingentique expensa omnibus cujusque generis hominibus etiam rudioribus gratuito impertiri, obtrudere non cessant, ut divina traditione, Patrum doctrina, et catholicae Ecclesiae auctoritate rejecta, omnes eloquia Domini privato suo judicio interpretentur, eorumque sensum pervertant, atque ita in maximos elabantur errores. Quas Societates Suorum Decessorum exempla aemu lans recol. mem. Gregorius XVI, in cujus locum me ritis licet imparibus suffecti sumus, suis Apostolicis Litteris reprobavit (2), et Nos pariter damnatas esse volumus. Hac spectat horrendum, ac vel ipsi natu rali rationis lumini maxime repugnans de cujusli bet religionis indifferentia systema, quo isti vetera tores, omni virtutis et vitii, veritatis et erroris, ho nestatis et turpitudinis sublato discrimine, homines in cujusvis religionis cultu aeternam salutem assequi


(ft) Clemens XII Const. /n eminenti, Beaed. XIV Const. Pro vidas, Pius VI! Const. Ecclesiam a Jesu Christo, Leo XII Const. Quo graviora .

(2) Gregor. XVI In Litteris Encyciicis ad omnes Episcopos, quarum initium Inter praecipuas machinationes .


posse comminiscuntur, perinde ac si ulla umqtiam esse posset participatio justitiae cum iniquitate, aut societas lucis ad tenebras, et conventio Christi ad Belial. Huc spectat foedissima contra sacrum cleri corum caelibatum conspiratio, quae a nonnullis etiam, proh dolor! ecclesiasticis viris fovetur, qui propriae dignitatis misere obliti, se voluptatum, blanditiis et illecebris vinci et deliniri patiuntur; huc perversa in philosophicis praesertim disciplinis docendi ratio, quae improvidam juventutem miserandum in modum de cipit, corrumpit , eique fel draconis in calice Baby lonis propinat; huc infanda, ac vel ipsi naturali juri maxime adversa de Communismo, uti vocant, doctri na, qua semel admissa, omnium, jura, res, proprie tates, ac vel ipsa humana societas funditus everte rentur; huc tenebricosissimae eorum insidiae, qui in vestitu ovium, cum intus sint lupi rapaces, mentita ac fraudulenta purioris pietatis, et severioris virtu tis, ac disciplinae specie humiliter irrepunt, blande capiunt, molliter ligant, latenter occidunt, homines que ab omni religionis cultu absterrent, et domini cas oves mactant atque discerpunt. Huc denique, ut cetera, quae Vobis apprime notk ac perspecta sunt, omittamus, teterrima tot undique volantium, et pec care docentium voluminum ac libellorum contagio, qui apte compositi,, ac fallaciae et artificii pleni, im manibusque sumptibus per omnia loca in Christia nae plebis interitum dissipati, pestiferas doctrinas ubique disseminant, incautorum potissimum mentes, animosque depravant , et maxima religioni inferunt detrimenta. Ex hac undique serpentium errorum col luvie, atque effrenata cogitandi, loquendi, scriben


dique licentia mores in deterius prolapsi, sanctissi ma Christi spreta religio, divini cultus improbata ma jestas, hujus Apostolicae Sedis divexata potestas* Eo* elesiae oppugnata atque in turpem servitutem reda cta auctoritas* Episcoporum jura conculcata* matri monii sanctitas violata* cujusque potestatis regimen labefactatum, ac tot alia tum christianae* tum civilis reipublicae damna * quae communibus lacrimis ana Vobiscum flere cogimur, Venerabiles Fratres.

In tanta igitur religionis, rerum ac temporum vicissitudine de universi Dominici gregis salute No bis divinitus commissa vehementer solliciti, pro Apo stolici Nostri ministerii officio nihil certe inausum * nihilque intentatum relinquemus, quo cunctae chri stianae familiae bono totis viribus consulamus. Ve rum praeclaram quoque vestram pietatem, virtutem, prudentiam summopere in Domino excitamus * Ve nerabiles Fratres, ut caelesti ope freti una Nobiscum Dei * Ejusque Sanctae Ecclesiae causam pro loco , quem tenetis* pro dignitate, qua insigniti estis, im pavide defendatis. Vobis acriter pugnandum esse in telligitis, cum minime ignoretis quibus quantisque intemerata Christi Jesu Sponsa vulneribus afficiatur, quantoque acerrimorum hostium impetu divexetur. Atque in primis optime noscitis, vestri muneris esse catholicam fidem episcopali robore tueri, defendere* ac summa cura vigilare * ut grex Vobis commissus in ea stabilis et immotus persistat, quam nisi quis que integram , mviolatamque servaverit , absque dubio in aeternum peribit (1). In hanc igitur fidem tuen


ti) Ex Symbolo Quicumque.



dam, atque serrandam pro paBtorali vestra sollici tudine diligenter incumbite, neque uinquam desinite omnes in ea instruere, confirmare nutantes, contra dicentes arguere, infirmos in fide corroborare, nihfl omquam omnino dissimulantes ac ferentes , quod ejusdem fidei puritatem rei minimum violare posse videatur. Neque minori animi firmitate m omnibus fovete unionem cum Catholica Ecclesia, extra quam nulla est salus, et obedientiam erga hanc Petri Ca thedram , cui tamquam firmissimo fundamento tota sanctissimae nostrae religionis moles innititur. Pari vero constantia sanctissimas Ecclesiae leges custo diendas cnrate, quibus profecto virtus, religio, pie tas summopere vigent et florent. Cum autem ma gna sit pietas prodere latebras impiarum , et ipsum in eis , cui serviunt, diabolum debellare (1), illud obse crantes monemus , ut omni ope et opera multifor mes inimicorum hominum insidias, fallacias, erro res, fraudes, machinationes fideli popnlo detegere , eumque a pestiferis libris diligenter avertere, atque assidue exhortari velitis, ut impiorum sectas, et so cietates fugiens tamquam a lacie colubri, ea omnia studiosissime devitet, quae fidei, religionis, morum que integritati adversantur. Qua de re numquarh omnino sit, ut cessetis praedicare Evangelium, quo christiana plebs magis in dies sanctissimis christia nae legis praeceptionibus erudita crescat in scientia Dei, declinet a malo, et factat bonum , atque am bulet in viis Domini. Et quoniam nostis Vos pro Christo legatione fungi, qui se mitem et humilem

t

(1) S. Leo Seno. VIU. cap. 4. '


corde est professus, quique non venit vocare justos, $ed peccatores, relinquens nobis exemplum; ut se quamur vestigia ejus; quos in mandatis Domini de linquentes, atque a veritatis et justitiae semita aber rantes. inveneritis, haud omittite eos in spiritu le nitatis. et mansuetudinis paternis monitis, et consi liis corripere atqjue arguere, obsecrare, increpare in qmni bonitate, patientia et doctrina, cum saepe plus er ga corrigendos agat benevolentia , quam austeritas, plus exhortatio, quam comminatio, plus caritas, quam pote stas (1). Illud etiam totis viribus praestare contendite. Venerabiles Fratres, ut fideles caritatem sectentur, pa cem inquirant, et quae caritatis et pacis sunt se dulo exequaqtur, qqo cunctis dissensionibus, inimi citiis, aemulationibus, simultatibus penitus extinctis, omnes se mutua caritate diligant, atque in eodem sensu, in eadem sententia perfecti sint, et idem unanimes sentiant, idem dicant, idem sapiant in Chri sto Jesu Domino Nostro. Debitam erga Principes, et potestates obedientiam ac subjectionem christiano populo inculcare satagite, edocentes juxta Apostoli pipnitum (2) non esse potestatem nisi a Deo, eosque Dpi, qrdinationi resistere, adeoque sibi damnationem acquirere, quj potestati resistunt, atque idcirco prae— ceptupi potestati ipsi obediendi a nemine umquam citra piaculum posse viqlari, nisi, forte aliquid im peretur, quod. Dei et Ecclesiae legibus adversetur.

Verum cum nihil sit, quod ,. alios magis ad pie tatem, et Dei cultum assidue instruat, quam eorum


(ft) Concil. Trident. S ens. XIII. Cap. i. de Reformat. (2) Ad Roman. XII. I. 2.


vita el exemplum , qui se divino ministerio dedica runt (1), et cujusmodi sunt Sacerdotes, ejusmodi ple rumque esse soleat et populus, pro vestra singulari sapientia perspicitis, Venerabiles Fratres, summa cura et studio Vobis esse elaborandum, ut in Clero morum gravitas, vitae integritas, sanctitas, atque doctrina eluceat, et ecclesiastica disciplina ex Sacro rum Canonum praescripto diligentissime servetur, et ubi collapsa fuerit, in pristinum splendorem re stituatur. Quapropter, veluti praeclare scitis, Vobis summopere cavendum, ne cuipiam, juxta Apostoli praeceptum, cito manus imponatis, sed eos tantum sacris initietis ordinibus, ac sanctis tractandis ad moveatis mysteriis, qui accurate exquisiteque explo rati, ac virtutum omnium ornatu, et sapientiae laude spectati, vestris dioecesibus usui et ornamento esse possint, atque ab iis omnibus declinantes, quae Cle ricis vetita, et attendentes lectioni, exhortationi, do. ctrinae, exemplum sint fidelium in verbo , in conver> satione , in caritate , in fide, in castitate (2), cunctis que afferant venerationem, et populum ad Christia nae religionis institutionem fingant, excitent, atque inflamment. Melius enim profecto est, ut sapientissi me monet immortalis memoriae Benedictus XIV De cessor Noster, pauciores habere ministros , sed pro bos, sed idoneos, atque utiles, quam plures qui in aedificationem Corporis Christi, quod est Ecclesia, nequidquam sint valituri (3). Neque vero ignoratis,

(J) Concil, Triti. Sess. XXII. 1. de Reform..

(2) Ad Timoth 4. 12.

(3) Bened. XIV. in Epist. Encycl. ad omnes Episcopos cujus, initium » Ubi primum .


majori diligentia Vobis in illoram praecipuo mores» et scientiam esse inquirendum, quibus animaram cura et regimen committitur» ut ipsi tamquam fide* les multiformis gratiae Dei dispensatores plebem sibi concreditam sacramentorum administratione, divini verbi praedicatione ac bonorum operum exemplo con tinenter pascere» juvare, eamque ad omnia religio nis instituta, ac documenta informare, atque ad sa lutis semitam perducere studeant. Intelligitis nimi rum Parochis officii sui ignaris, vel negligentibus, continuo et populorum mores prolabi, et Christia nam laxari disciplinam, et religionis cultum exBolvi, atque convelli, ac vitia omnia et corruptelas in Ec clesiam facile invehi. Ne autem Dei sermo, qtd vi vus , et efficax, et penetrabilior omni gladio andpiti (1) ad animarum salutem est institutus, ministrorum vi tio infructuosus evadat, ejusdem divini verbi prae conibus inculcare, praecipere numquam desinite. Ve nerabiles Fratres, ut gravissimum sui muneris offi cium animo reputantes, evangelicum ministerium non in persuasibilibus humanae sapientiae verbis, non m profano inanis et ambitiosae eloquentiae apparatu et lenocinio, sed in ostensione spiritus et virtutis reli giosissime exerceant, ut recte tractantes verbum ve ritatis, et non semetipsos, sed Christum Crucifixura praedicantes, sanctissimae nostrae religionis dogmata, praecepta juxta catholicae Ecclesiae et Patrum do ctrinam gravi ac splendido orationis genere populis clare aperteque annuncient, peculiaria singulorum of ficia accurate explicent, omnesque a flagitiis deter—


(1) Ad Hebr. 4. V. IS.


reant, ad pietatem inflamment, quo fideles Dei ver bo salubriter imbuti atque refecti vitia omnia decli nent, virtutes sectentur, atque ita aeternas poenas evadere, et caelestem gloriam consequi valeant. Uni versos ecclesiasticos viros pro pastorali vestra solli citudine et prudentia assidue monete, excitate, ut serio cogitantes ministerium, quod acceperunt in Do mino , omnes proprii muneris partes diligentissime impleant, domus Dei decorem summopere diligant, atque intimo pietatis sensu sine intermissione instent obsecrationibus et precibus, et Canonicas horas ex Ecclesiae praecepto persolvant, quo et divina sibi auxilia ad gravissima officii sui munera obeunda im petrare, et Deum Christiano populo placatum ac pro pitium reddere possint.

Cum autem, Venerabiles Fratres, vestram sapien tiam minime fugiat, idoneos Ecclesiae ministros non nisi ex optime institutis clericis fleri posse, magnam que vim in recta horum institutione ad reliquum vitae cursum inesse, pergite omnes episcopalis vestri zeli nervos in id potissimum intendere, ut adolescen tes clerici vel a teneris annis tum ad pietatem so lidamque virtutem, tum ad litteras severioresque di sciplinas, praesertim sacras, rite informentur. Quare Vobis nihil antiquius, nihil potius esse debet, quam omni opera, sollertia, industria clericorum Seminaria ex Tridentinorum Patrum praescripto (1) instituere, si nondum existunt, atque instituta, si opus fuerit, amplificare, eaque optimis moderatoribus, et magi stris instruere, ac intentissimo studio continenter ad

(i) CodcH. Trid. Sm XXIII. Gap. 18 de Befonn.


vigilare, ut inibi juniores clerici in timore Domini, et ecclesiastica disciplina sancte, religioseque edu centur, et sacris potissimum scientiis juxta catholi cam doctrinam ab omni prorsus cujusque erroris pe riculo alienis, et Ecclesiae traditionibus, et sancto rum Patrum scriptis, sacrisque caeremoniis, ritibus sedulo, ac penitus excolantur, quo habere possitis navos atque industrios operarios , qui ecclesiastico spiritu praediti, ac studiis recte instituti valeant in tempore dominicum agrum diligenter excolere, ac strenue proeliari proelia Domini. Porro cum Vobis compertum sit ad ecclesiastici ordinis dignitatem, et sanctimoniam retinendam et conservandam pium spi ritualium exercitiorum institutum vel maxime condu cere , pro episcopali vestro zelo tam salutare opus urgere, omnesque in sortem Domini vocatos mone re, hortari ne intermittatis, ut saepe in opportunum aliquem locum iisdem peragendis exercitiis secedant, quo, exterioribus curis sepositis, ac vehementiori stu dio aeternarum divinarumque rerum meditationi va .cantes, et contractas de mundano pulvere sordes de tergere,. et ecclesiasticum spiritum renovare 'possint* atque expoliantes veterem hominem cum actibus suis, novum induant, qui creatus est in justitia, et san ctitate. Neque Vos pigeat si in Cleri institutione qt disciplina paulo diutius immorati sumus. Etenim mi nime ignoratis multos existere, qui errorum varie tatem, inconstantiam, mutabilitatemque pertaesi, ac sanctissimam nostram religionem profitendi necessi tatem sentientes, ad ipsius religionis doctrinam, prae cepta, instituta eo facilius, Deo bene juvante, ample ctenda colenda adducentur, quo majori Clerum, pie—


tolis, integritatis, sapientiae laude, ac virtutum omnium exemplo, et Splendore ceteris antecellere con spexerint.

Ceterum, Fratres Carissimi, non dubitamus, quin Vos omnes ardenti erga Deum et homines caritate incensi, summo in Ecclesiam amore inflammati, an gelicis pene virtutibus instructi, episcopali fortitudi ne, prudentia muniti, uno eodemque sanctae volun tatis desiderio animati, Apostolorum vestigia sectan tes, et Christum Jesum Pastorum omnium exemplar, pro quo legatione fungimini, imitantes, quemadmo dum decet Episcopos, concordissimis studiis facti forma gregis ex animo , sanctitatis vestrae splen dore clerum populumque fidelem illuminantes, atque induti viscera misericordiae, et condolentes iis, qui ignorant et errant, devias ac pereuntes oves evan gelici Pastoris exemplo amanter quaerere, persequi, ac paterno affectu vestris humeris imponere, ad ovile reducere, ac nullis neque curis, neque consiliis, ne que laboribus parcere umquam velitis ,. quo omnia pastoralis muneris officia religiosissime obire, ac omnes dilectas Nobis oves pretiosissimo Christi sanguine redemptas, et curae vestrae commissas a rapacium luporum rabie, impetu, insidiis defendere, easque ab venenatis pascuis arcere, ad salutaria propellere, et qua opere, qua verbo, qua exemplo ad aeternae sa lutis portum deducere valeatis. In majori igitur Dei et Ecclesiae gloria procuranda viriliter agite, Vene rabiles Fratres, et omni alacritate, sollicitudine, vi gilantia in hoc simul elaborate, ut omnibus errori bus penitus depulsis, vitiisque radicitus evulsis, fides, religio, pietas, virtus majora in dies ubique incre



menta suscipiant, cunctique fideles abjicientes opera tenebrarum, sicut filii lucis ambulent digne Deo per omnia placentes, et in omni opere bono fructifican tes. Atque ititer maximas angustias, difficultates , pericula, quae a gravissimo episcopali vestro mini sterio hisce praesertim temporibus abesse non pos sunt, nolite umquam terreri, sed confortamini in Domino, et in potentia virtutis Ejus, qui nos in con gressione nominis sui constitutos desuper spectans, vo lentes comprobat , adjuvat dimicantes, vincentes coro nat (1). Cum autem Nobis nihil gratius, nihil jucun dius, nihil optabilius quam Vos omnes,quos diligimus in visceribus Christi Jesu, omni affectu, consilio, opera juvare, atque una Vobiseum in Dei gloriam et ca tholicam fidem tuendam, propagandam toto pectore incumbere, et animas salvas facere, pro quibus vitam ipsam, si opus fuerit, profundere parati sumus, ve nite, Fratres, obtestamur, et obsecramus, venite ma gno animo, magnaque fiducia ad hanc Beatissimi Apostolorum Principis Sedem, Catholicae unitatis cen trum, atque Episcopatus apicem, unde ipse Episco patus, ac tota ejusdem nominis auctoritas emersit, venite ad Nos quotiescumque Nostrae, et ejusdem Sedis auctoritatis ope, auxilio, praesidio Vos indi gere noveritis.

fn eam porro spem erigimur fore, at Carissimi in Christo Filii Nostri Viri Principes pro eorum pie tate, et religione m memoriam revocantes regiam potestatem sibi non sohtm ad mundi regimen, sed ma xime ad Ecclesiae praesidium esse collatum (2), et Nos

(1) S. Cyprian. Epist. 77 ad Nemesianum et cetero» martyres.

(2) S. Leo Epist. 136 alias 1S3 ad Leonem Aognstom.


cum Ecclesiae camam, tum eorum regni agere , et sa lutis, ut provinciarum suarum quieto jure potiantur (1), communibus nostris votis, consiliis, studiis sua ope et auctoritate faveant, atque ipsius Ecclesiae liber tatem incolumitatemque defendant, ut et Christi dextera eorum defendatur imperium (2).

Quae omnia ut prospere, f&ie iterque ex senten tia succedant, adeamus cum fiducia, Venerabiles Fra tres, ad thronum gratiae, atque unanimes in humi litate cordis nostri Patrem misericordiarum, et Deum totius consolationis enixis precibus sine intermissione obsecremus, ut per merita Unigeniti Filii Sui infir mitatem nostram omnium caelestium Charismatum copia cumulare dignetur, atque omnipotenti sua vir tute expugnet impugnantes nos, et ubique augeat fidem, pietatem, devotionem, pacem, quo Ecclesia sua sancta, omnibus adversitatibus et erroribus pe nitus sublatis, optatissima tranquillitate frualur, ac fiat unum ovile, et unus pastor. Ut aurem clemen tissimus Dominus facilius indiuet aurem suam in pre ces nostras, et. nostris annuat votis, deprecatricem apud Ipsum semper adhibeamus sanctissimam Dei Genitricem Immaculatam Virginem Mariam, quae no strum omnium dulcissima mater, mediatrix, advo cata, et spes fidissima ac maxima fiducia est, cujus patrocinio nihil apud Deum validius, nihil praesen tius. Invocemus quoque Apostolorum Principem, cui Christus ipse tradidit claves regni caelorum, quem que Ecclesiae suae petram constituit, adversus quam portae inferi praevalere numquam poterunt, et Coa

(1) S. Leo Epist. 43 alias 34 ad Theodosium Augustum.

(2) Idem ibid.



postolum ejus Paulum, atque omnes Sanctos Coeli 1 tes, qui jam coronati possident palmam, ut deside^ ratam divinae propitiationis abundantiam universo christiano populo impetrent.

Denique coelestium omnium munerum auspicem, et potissimae Nostrae in Vos caritatis testem, acci pite Apostolicam Benedictionem, quam ex intimo corde depromptam Vobis ipsis, Venerabiles Fratres, et omnibus Clericis, Laicisque Fidelibus curae ve strae concreditis amantissime impertimur.

Datum Romae apud Sanctam Mariam Majorem die IX Novembris Anno MDCCCXLVI Pontificatus Nostri Anno Primo.