(e Selectis Frederici Schiller carminibus)
Spicis aureis cyano junctis
Nectite serta odorifera!
Gaudio fulgeant oculi cunctis;
Ceres en advenit sceptrifera,
Morum benigna ferorum expultrix,
Socians homines hominibus,
Quae domos posuit stabiles cultrix
Scythae pro vagis mapalibus!
Horridus in specû vastâ
Troglodytes latuit,
Scytha profugus depasta
Prata mox deseruit,
Sylvis insectatus feras
Jaculo letifero.
Vaeh, inhospitas in terras
Qui adpellit, misero!
Ceres, quaeritans incerta
Filiae vestigia,
Orâ non videt desertâ
Gramina virentia.
Nulla fessam vocat sedes,
Nullum tectum hospitum;
Nusquam sacra nitet aedes
Cultûs testans Coelitum.
Almas nemo fruges torret,
Cibum rite placitum,
Aris at combusta horret
Dea ossa hospitum,
Terrâ passim spatiosâ
Cultum videt efferum,
Hominumque generosa
Statum dolet miserum:
«Ita— ne degenerarunt
Brevi jam terricolae,
Quos ad instar conformarunt
Proprium Coelicolae?
Nonne homini habendum
Terrae orbem dedimus?
Exsulem cur, heus! pudendum
Sede sua visimus?
Tanta clades anne movet
Prorsus nullum Superûm?
Nullus Divom suâ fovet
Ope genus miserum?
Ah! beatos nulla cura
Choros tangit Coelitum;
Mihi luctû sors tam dura
Pectus angit percitum.
Gens humana ut mitescat
Priva sensû arduo,
Terrae matri coalescat
Foedere perpetuo.
Temporum veretor leges
Siderumque semitas,
Et astrorum inter greges
Certas lunae orbitas». —
Dea nebulis dimotis,
Quibus tecta latuit,
Coram barbaris conmotis
Subito adparuit.
Triumphantes adcubabant
Crudis feri epulis,
Hostis sanguinem litabant
Vastis Deae poculis.
Quae libamen hoc detrectat
Hasque dapes horridas:
«Nos non epulum delectat,
Quale decet tigridas.
Fructûs, quales fert Pomona,
Culti foetus jugeris,
Sancta sanctis placent dona;
His litandum Superis».
Venatori Dea demit
Aspero venabulum,
Feris tum letali premit
Leve telo sabulum,
Spiceo tum granum serto
Genitale sumpserat,
Sulco quod conmissum certo
Illico protuberat.
Tellus calamos foecundat
Viridante germine,
Seges auro splendens undat
Leni mota flamine.
Terram rite auspicata,
Primum Dea mergitem
Ponit, dona Diis grata,
Proximum in cespitem:
«Haec sint dona tibi grata,
Summe coeli domine!
Mea vota esse rata,
Dextro proba omine!
Mentibus caliginosam
Velis noctem pellere,
Doce turbam aerumnosam
Deos rite colere!» —
His sororis rector coeli
Precibus adnuerat,
Nam sereno die teli
Vim trisulci miserat.
Coeli flammâ merges tactus
Altum ardens crepitat,
Super aram nube actus
Jovis ales volitat.
Turbae reginae ad pedes volvuntur,
Mentibus cedit inmanitas,
Dura furoris vincla solvuntur,
Animos mollit humanitas;
Procul abjecto sanguineo telo
Cupidis audiunt auribus,
Quae de Superûm arce, de coelo
Domina praecipit rudibus.
Dii veniunt supremi
Suo quisque solio,
Adsunt almâ duce Themi,
Cujus jura scipio
Sua, terminumque statum
Cuique signat jugeri,
Styga testem, Dîs juratum,
Sancto vocat foederi.
Adest Mulciber peritus,
Jovis natus tardipes,
Artifex vasorum scitus,
Qui versare forcipes,
Folle agitato fusum
Aes qui docet coquere,
Ferrum malleo retusum
Vomeri inflectere.
Pallas Coelites procera
Hastâ nixa superans,
Divom agmini severâ
Voce dea imperans,
Urbium tutamen, muros
Altos curat struere,
Sancto homines securos
Conjunctura foedere.
Campum Dea per patentem
Innuba praegreditur,
Pone Terminus potentem
Dominam insequitur.
Collem perticâ signatum
Urbi jungit herbidum,
Fluvium circumvallatum
Intercludit rapidum.
Nymphae fontium procaces,
Nitidae Oreades,
Quaeque Cynthiam sequaces
Stipant, Hamadryades
Operae se cum fervore
Laetis jungunt plausibus,
Jamque pini cum fragore
Crebris cadunt ictibus.
Ulvâ caput redimitus,
Suo deus flumine
Ratis molem volvit citus,
Magnae parens Dominae.
Horae celeres accitae,
Veniunt in operas,
Trabibus succisas scitae
Quercûs laevant asperas.
Adest Nereus, qui tridente
Terrae latus impulit,
Et columnas tremiscente
Sinû ejus protulit,
Ludens pilae instar tortat,
Saxaque inmania
Cum Cyllenio conportat,
Alta fingens moenia.
Chordas aureo sonoras
Plectro Phoebus feriit;
Voces fidibus canoras
Rhythmo suavi exciit.
Voces fidibus novenas
Sociant Castalides,
Et canentes ad Camoenas
Se conpingunt lapides.
Portas Cybele ferratas
Addit propugnaculis,
Foriumque valvas latas
Obserat repagulis.
Sic praesignis labor Divûm
Subito emicuit,
Templum nitide festivum
Arte mirâ splenduit.
Quaeque consors Jovis torum
Divom tenet Domini,
Formosissimum pastorum
Bellae jungit virgini.
Sponsos Venus cum Amore.
Laetis ornat nuptiis,
Quos benigno Dî favore
Ornant beneficiis.
Cives oppidi recentes,
Quibus Dii praeeunt,
Portas, laetum concinentes,
Hospitales subeunt.
Ipsa Jovi operatur
Sacra Ceres debita,
Atque populos adfatur
Circumstantes percita:
«Exlex saltûs colit fera,
Exlex Deus aethera,
Queis naturae lex severa
Corda domat aspera.
Homo, medius amborum,
Homini conjungitor,
Et justorum tenax morum
Libertate fruitor».
Spicis aureis cyano junctis
Nectite serta odorifera,
Oculi gaudio fulgeant cunctis,
Ceres en advenit sceptrifera,
Almam quae nobis patriam fundat,
Hominem sociat hominibus,
Largaque populis bona foecundat,
Gratis dicitor carminibus!
Eques de Toggenburg