Sí malas imitábo, tum tu prétium pro noxá dabis.
Non. 365, 25 ‘pretium, poenae exitum.’ 473, 22 ‘imitat …’ cf. Hom. Iliad. I 384 sqq. Adde inc. fab. V. ni 𝑥 males ψ praeter Ba p. 473 malos ed. pr. tu om. ω 365 dabit ω 365
I
nam ut Pérgama
Accénsa et praeda pér participes aéquiter
Partíta est
Non. 512, 32 ‘aequiter …’ praeda Junius praedam ω.
Tum autém lasciuum Nérei simúm pecus5
Ludéns ad cantum clássem lustratúr . .
Non. 335, 21 ‘lustrare est circumire …’ 158, 29 ‘pecus … non solum quadrupes animal, verum omnia animalia pecudes dicuntur … [5]’ 1 autem om. ω 335 Nerei simum Bentinus nereis simum ω 335 rei simum ω 158 2 cantem ψ classem G H classum φ lustratur choro versum explebit: cf. Senecae Agam. v. 475 classum lustratur <uias> 𝑥
Iamne óculos specie laétauisti optábili?
Non. 132, 32 ‘laetare … laetificare.’ 386, 23 ‘species dicitur effigies, facies. L. Egisthi …’ laetaviri ψ 386, unde laetavere 𝑥
Nemo haéc uostrorum rúminetur múlieri.
Non. 166, 29 ‘ruminare’ (ruminari Vossius) ‘dictum in memoriam revocare …’ vostrorum Onions voster (voster ⁎ ⁎ E) ω vostrum D. Heinsius
Sollémnitusque †adeo ditali laudét lubens.
Non. 176, 13 ‘sollemnitus pro sollemniter. Lucilius Aegistho …’ (Livius ed. 1526 accius Urbin. 308.) adeo] adcon F deo litat conieci d. dicat v. doctus adoret ac Bue dubitanter laudem vel laudes coni.
.. in sedes cónlocat se régias:10
Clyteméstra iuxtim, tértias natae óccupant.
Non. 127, 30 ‘iuxtim pro iuxta …’
Ipsús se in terram saúcius fligít cadens.
Non. 110, 29 ‘fligi, adfligi’. ipsus Bothius ipse ω
Quin quód parere <míhi> uos maiestás mea
Procát, toleratis témploque hanc dedúcitis?
Non. 23, 25 ‘procacitas a procando vel poscendo …’ 1 mea vos maiestas procat Bothius (vos maiestas mea procat Havet), quae qui probet, initio v. 14 velut ultro suppleverit. secutus v. 13 Havetum v. 14 toleratis (i. e. amovetis) templo <leto>que h. d. conl. Sen. Agam. 951. 986 sq. Leo Plaut. Forsch. 82 2 topper properatis Havet
I
Mirúm uidetur, quód sit factum iám diu—?15
Non. 127, 16 ‘iamdiu pro olim … Livius Aiace: mirum’ e. q. s.
Praestátur laus uirtúti, sed multo ócius
Vernó gelu tabéscit.
Non. 207, 23 ‘gelu neutri generis [Titus] Livius in aiace mastigho foro’ (sic Urbinas 308. pisi — corr. ex ipsi W — adtacematico foro φ) ‘praestatur’ e. q. s. Cf. Sophoclis Ai. 1266 D. p. virtuti laus gelu set m. o. venio tabescit ω, nisi quod genu W: verno debetur Buechelero.
Schol. ad Plauti Capt. 615 ‘hortamenta, flagella quibus aurigae utuntur cum equos hortantur. Aiax mastigophorus.’ Cf Bentl. ad Ter. hautont. IV 7, 8.
Cónfluges ubí conuentu cámpum totum inúmigant
Non. 62, 20 ‘confluges’ (confluge vel conflugae partim e corr. ψ) ‘loca, in quae rivi diversi confluant.’ confluges F H (cf. Solmsen Stud. z. lat. Lautgesch. 129) confluge vel conflugae φ, def. Bue ind. lectt. Gryph. 1868/9 p. 11 sq.: hiatum cubi tollat. conflugae subito Havet confluges rivi olim ci. conventu Junius conventum ω
.. etiam mínitas? mitte ea quaé tua sunt magis quám mea.
Non. 473, 31 ‘minitas pro minaris. L. Danae …’ (sic Leid. danea ψ dariae Bamb. Naevius Danae Aldina). Mutua opprobria iacta esse apertum: latere in ea vocabulum quo septenarii ante diaeresin lacuna explicetur, velut uitia, Bue arbitratur
Dá mihi hasce opes,20
Quás peto, quás precor:
Pórrige, opitula!
Non. 475, 10 ‘opitula.’ porrige ms. Fabri, Vatic. corrige φ
Óbsecro te, Ancíale, matri né quid tuae aduorsús fuas.
Non. 111, 12 ‘fuam sim vel fiam …’ obsecra L W sed o suprascr.
I
Rarénter uenio.
Non. 515,29 ‘rarenter …’ venito H vento L, fort. recte
Nímis pol inpudénter: seruis praéstolaras?25
Non. 475, 32 ‘prestolat pro prestolatur …’ inpudenter: cf. Plauti Rud. 393. inprudenter ω servis Junius in mg. servus ω praestolabas olim ci.
. ego puerum intérea ancillae súbdam lactantém meae,
Né fame perbítat.
Non. 153, 26 ‘pervitere, perire …’ at praem. Bue puerulum 𝑥 puellum Onions cf. cor. com. CVIII interead olim ci. lactantem E F laetantem φ lactentem Bongarsius lactanti Vossius lactandum Heinsius
crédito,
Cum illoc olli meá uoluntate númquam limauít caput.
Non. 334, 7 ‘limare etiam dicitur coniungere …’ Deridetur limavit caput locutio in Plauti Poenulo 292. illoc olli: cf. coroll. X illos olim B illos solim G H illos soli φ mea] ex B G H limavi Mercerus
Terentianus Maurus 1931:
Liuius ille uetus Graio cognomine suae
inserit Inoni uersus, puto, tale docimen:
praemisso heroo subiungit namque miuron,
hymnum quando chorus festo canit ore Triuiae.
‘set iam purpureo suras include cothurno,
balteus et reuocet uolucres in pectore sinus,
pressaque iam grauida crepitent tibi terga pharetra.
derige odorisequos ad certa cubilia canes.’
Cf. Marius Victorinus GL VI p. 68 K. ‘at cum Livius Andronicus praemisso hexametro huiusmodi subnectat versus per ordinem iambo terminatos, novam potius hanc speciem’ e. q. s. ‘nam in hymno Dianae apud eundem ita inveniuntur in fabula Inone: sed iam’ e. q. s. (sed Victorinus et Terentianus). Transformavit veteris poetae versus in suum usum Caesius Bassus: cf. Hermanni epit. d. m. 127², Hauptii observ. crit. p. 43. Laevio tribuit Scaliger: cf. mea hist. trag. Rom. p. 34 adn.
I
Florem ánculabant Líberi ex carchésiis.30
Pauli Festus p. 11 M. ‘anclare haurire a Graeco descendit.’ anculabant Scaliger anclabant ω
.. sed qui sunt hí, qui ascendunt áltum ocrim?
II–V Festus p. 181 M. ‘ocrem antiqui, ut Ateius Philologus in libro Glossematorum refert, montem confragosum vocabant, ut aput Livium [II] et [III. IV] et [V].’ senarium sic expleas: sed qui sunt hice, quis a. a. o.?
celsósque <in> ocris
... Aruáque putria et mare mágnum.
... namque Taénari celsós ocris
Haut út quem Chiro in Pélio docuít ocri.35
Múlier, quisquis és, te uolumus.
Non. 197, 31 ‘cuis et generi feminino attribui posse veterum auctoritas voluit.’
Quó Castalia pér struices sáxeas lapsu áccidit
Fest. p. 310 M. ‘struices antiqui dicebant extructiones omnium rerum.’
Quem ego néfrendem alui lácteam inmulgéns opem
Pauli Festus p. 163 M. ‘alii dicunt nefrendes infantes esse nondum frendentes, id est frangentes. Livius …’ Festus p. 162 M. ‘… ri quem ego n̄…………s opem.’ Obscurissimas scripturae reliquias Thewrek de Ponor expressit ‘t. quem ego n̄’ e. q. s. cf. Reitzenstein Verrin. Forsch. 91. Thes. nov. lat. in Mai auct. class. VIII p. 378 sq. ‘alii autem dicunt nefrendes infantes, quasi nondum frendentes … unde Naevius: quem …’ e. q. s. Idem p. 214 ‘hic nefrens, dis, i. e. infans quasi nondum frendens … unde Livius: quem …’ e. q. s. Cf. Placidus CGl. V 33, 39 ‘nefredem’ e. q. s. De ne particula in symbolis grammaticis (Beiträge z. Lehre von d. latein. Partikeln) p. 12 sq. 46 sq. disserui. Fortasse septenarius fuit: quem égo nefrendem alui <éducavi> l. i. o.
dusmo ín loco
Pauli Festus p. 67 M. ‘dusmo in loco apud Livium significat dumosum locum: antiqui enim interserebant S litteram …’ cf. Placidus in CGl. V 63 G.
Puerárum manibus cónfectum pulcérrime40
Priscianus p. 697 P. ‘puera dicebant antiquissimi … Livius in Odissia: mea puera, quid verbi ex tuo ore supera fugit. idem alibi: puerarum’ e. q. s. senarium, non Saturnium esse probavit Bue ann. philoll. 1863 p. 331. pulcerrime Caroliruh. pulcherrime φ
Quinquértiones praéco in medium <pró>uocat.
Festus p. 257 M. ‘quinquertium … Livius quoque ipsos athletas sic nominat: quinquertiones’ e. q. s. Paulus p. 256 ‘ipsos quoque athletas Livius quinquertiones appellat.’ provocat] vocat cod., tuetur Bue praeco trisyllabum (praevoco) metiens
Varro de l. l. VII 3 ‘nec mirum cum non modo Epimenides … sed etiam Teucer Liuii post XV annos ab suis qui sit ignoretur.’