Ubi Primum (Pio IX/1)

E Wikisource
Jump to navigation Jump to search

DIE XVII DECEMBRIS ANNI MDCCCXLVII.


VENERABILES FRATRES


Ubi primum nullis certe Nostris meritis, sed inscru tabili Dei judicio in hac Principis Apostolorum Ca thedra collocati catholicae Ecclesiae gubernacula tra ctanda suscepimus, Apostolicae Nostrae sollicitudinis curas in Hispaniam convertimus, quemadmodum opti me noscitis. Venerabiles Fratres. Hinc intimo Nostri cordis dolore considerantes gravissima damna, qui bus ob tristes rerum vicissitudines magna illa et in clyta Dominici gregis portio premebatur, divitem in misericordia Deum assiduis enixisque precibus humi liter obsecrare numquam destitimus, ut afflictis illis Ecclesiis opem afferre, easque a misero in quo ver sabantur statu revocare dignaretur Atque pro Apo stolici Nostri ministerii debito, et singulari paternae caritatis affectu, quo illustrem illam nationem prose quimur, nihil certe Nobis potius fuit, quam ut san ctissimae nostrae Religionis negotia ibi componere studeremus. Cum autem felicis recordationis Grego rius XVI Praedecessor Noster incepisset suis instruere Pastoribus nonnullas illius Regni Dioeceses in dis sitis transmarinis regionibus sitas, in id peculiares Nostras curas intendimus, ut aliis pluribus ipsius Re gni vacantibus Ecclesiis in continenti etiam positis


00*00 valeremus dare Antistites eo numere dignos* atque ita perficere quod idem Decessor Noster morte praeventus absolvere minimo potuerat. Quamobrem VoMnkikai Fratrem Joannem Arduepisoopum Thes salonicensem virum integritate, doetrino, prodeatis» se renum gerendarum peritia praestante» cum No stris ad Carissimam ia Christo, Filiam Nostram Me nam Elkabetb Reginam GittotioMn littam, atque opportunis Jbeultatihn» «I instructionibus ia Hsfepe niam miaimoa, ut quidquid ad sanandas «ibi contri tiones Israel, atque ad eathoKcae Retigtanta bonum promovendum conduceret, omni studio «araret, at que ustor ab» efficeret ut viduatas fflie Ecclesias ido sia Fsatori)ma coaccederemus. Itaque etemeniireiare» minericocdkrun Patre votis, studiisque Nostris «pfc» fallant» evenit, ut summa animi Nostri consolatieue nonnullo», vekiti nostis, in Ulis regionibus Antistites jtre constituere patuerimus» atque io praesentia mul tae aliae Hispanarum Gathedreles et Metropolitanus Eedeaias <fiu vacantes canonico, suorum Pastorum regimina et procurationi tradere, atque ita divini No minis gloriae, catholicae Religionis, bono, ae spifituaR ifiarom dilectarum ovium saluti consulere, valeamus. Quod quidem futurum ocafidimus, eum ex rotatione commemorati Venerabitis. Fratria Delegati Nostri, at que en actis creturo «narem» ab ipsa confecti» «pa verimus, viro* ipsis Diaeresibus, regendi», m modo randi» destinatos eas. bebem dotes, qua» ad paeto alo unum» rite utUtamque obeundum requiruntur. Ia eam autem apem erigimur fore, ut quamprimum altar sura illius Regni Eoeieaferum viduitati prospicere pos simus, atque rebus jam nunc ia metiorem conditio

nem vergentibus, et favente etiam Catholica Maje state Sua in aliis porro atque aliis religionis negotiis, in quae idem Venerabilis Frater Delegatus Noster studiosissime incumbit, vota et consilia Nostra feli cem dante Domino exitum assequantur.

Alia etiam longe amplissima sub alio magno Principe regio est, in qua catholicae Religionis res diuturnis gravioribusque calamitatibus afflictae ipsum recolendae memoriae Decessorem Nostrum multos per annos sollicitum habuerant, et praecipuas Nostras curas sibi pariter vindicarunt. Equidem optavissemus hoc ipso die Vos certiores facere de bono exitu, quem aliqua ex parte Nostras ipsas curas habuisse confi debamus. Non defuere autem quidam ephemeridum scriptores, qui id ipsum feliciter evenisse affirmarint. Nos tamen nihil adhuc annuntiare Vobis possumus nisi firmam spem, qua sustentamur fore, ut omni potens et misericors Deus propitius respiciat super Ecclesiae suae filios tantis inibi tribulationibus con flictatos, et sollicitudini benedicat, qua statum ca tholicae Religionis in meliorem illic conditionem ad ducere connitimur.

Nunc porro Vobiscum communicamus, Venerabi les Fratres, summam admirationem, qua intime affecti fuimus, ubi scriptum a quodam viro ecclesiastica Dignitate insignito elucubratum, typisque editum ad Nos pervenit. Namque idem vir in hujusmodi scripto de quibusdam loquens doctrinis, quas Ecclesiarum regionis suae traditiones appellat, et quibus hujus Apostolicae Sedis jura coarctare intenditur, haud erubuit asserere, traditiones ipsas a Nobis in pretio haberi. Absit enimvero, Venerabiles Fratres, ut mens


aut cogitatio Nobis unquam fuerit vel minimum dc'* elinare a Majorum institutis, aut abstinere ab hujus Sanctae Sedis auctoritate sarta tecta conservanda, atque tuenda. Habemus equidem in pretio peculiares traditiones; sed eas tantum, quae a Catholicae Eo clesiae sensu non discrepent, praesertim vero illas reveremur ac firmissime tuemur, quae cum aliarum Ecclesiarum traditione, atque in primis cum hac san cta Romana Ecclesia plane congruant, ad quam, ut S. Irenaei verbis utamtlr, proptet poliorerh principw titatem necesse est amnem convenire Ecclesiath, hoc est eos, qui «urit undique. fideles, in qua semper ab his, qui sunt undique, conservata est ea, quae est ab Apo • A stolis traditio (1).

At aliud insuper est; quod atlimum Nostrum ve hementer angit et urget. Ignotum certe Yobis non est. Venerabile* Fratres, multos hostium Catholica* veritatis in id praesertim nostris temporibus conatus suos intendere, ut monstruosa quaeque opinionum' poi^ tenta aequiparar* doctrinae Christi, aut cum ea'com miscere vellent, atque ita impium illud de Cujuslibet religionis indifferentia systema magis magisque pro pagare commoliuntur. Novissime autem, horrendum dictu! inventi aliqui sunt qui eam nomini, et Apo 1 stolicae dignitati Nostrae contumeliam imposuerunt; ut Nos vehrti participes stultitiae suae, et memorati nequissimi systematis fautores traducere non dubita* riot. Hi nimirum ex consiliis, !a Religionis Catholica* sanctitate haud certe alienis, quae in negotiis qui busdam ad civilem pohtificiae Ditionis'procurationem

\i) S. Ire ii. contra haereses. Lib. 3. Cap. 3.



speqtaqtibus benigne ineunda duximus publicae com moditati et, prosperitati ampliandae, atque ex venia nonnullis ejusdem Ditionis hominibus initio ipse Pon ti fica tus, Nostri clementer impertita, conjicere voluo rnnU.Nps ita bqnevole sentire de quocumque horni* nw 1 genere, nt pedum Ecclesiae fides, sed ceteros etjam utut p Cathodea upitptc alieni permaneant, epse ptfiter .ip salntjfi via, atque pd; aeternam vitam pervepjre posse arbitremur. Pcsnpt Nebis prae hor rore verba pd novarp banc cqntra Nop,,et tam atro cem injuriam detestandam. Amamus equidem'intimo cordis affectu botpmes universos, non alito?, tamen quam in caritate Dei» et Dpiuioi Npetpi 4eau Quisti, qui venit quaerere, et salvum facere quod perierat, qni pro omnibus mertups,cpt, qqi umnee homines vult palvos fieri» et a<j, agnitionem velitatis yenuie^qui misit proinde discipulos puos in qif ndqm upiferguin praedicare evangelium omni creaturae, dmnfltiaw» eos» qui credjderiut et baptizati fuerint,, splvop, fine, qui vero pop crediderint condemnatum iri.Venipnt. igitur qpi sglvi fipri volupt ad columnam et ( firmamentum yprjtatis* quod Ecclepia est, veniant scilicet ad verum flhetati Ecclesiam, quae in suis Episcopia summeque omnium capite Romano Pontifice successionem habet jVppstolicae auctoritatis nuUo : tempore interruptam, quae nibil unquam potius habuit, quam ut praedica* rpt, atque pmui ope oustpdiret ac tueretur dectampm ex Christi mandato, ab Apnstcfia annnucwta»; qnaiu inde ab Apqstylorum actpte in mediis o*mti genMft difficuRatibus crevit* et per totum, orbem uiWmIo* rum splendore inclyta, martyrum sanguine amplifi cata, Confessorum et Virginum nphijjtoptp, virtutibus.



Patrum testimoniis seriptisque sapientissimis corrd borata viguit, vigetque in cunctis terrae plagis, et per scta fidei, sacramentorum, sacrique regiminis uni tate refulget. Nos qui licet indigni, praesidemus in suprema hae Petri Apostoli Cathedra, in qua Christus Dominus ejusdem Ecclesiae suae fendamenttam posuit; nullis ullo unquam tempore curis InborihuSque a beti bimus, ut per ipsius Christi gratiam eoa qui igtMr rant, et errant ad unicam hanc, veritatis et salutis viam adducamus^ Meminerint autem quicumque e** adverso sunt, transiturum quidem cdelum et terram; sed nihil praeterire unquam posse ex verbis Christi, neque in doctrina commutari, quam a Christo Ec clesia Catholica custodiendam, toehdam, et praedi candam accepit.

Post haec haud posBumas, quin Vobis, Venerabo les Fratres, loqH*rhur de doloris acerbitate, qua con fecti fluimus , prapteveaquod paucis ante diebus in : hac alma Urbe Nostra catholicaeRefigienis arce et ! centro nonnulli paucissimi dii quidem homines prope delirantes reperiri potuerint, qui vel ipsum humani tatis seiisum abjicientes cum maarihrio aliorum ipsius < Urbis civium fremitu et indignqtidne < e&hos*

ruerunt palam publ^ecqae triumpharem luctueriSri^ : mo intestino bello nuper inter Helvetios excitato. ' Quod fatale sane bellum Nos intimo eebde ingemi 1 i scimus, tum ob effusam illiusnationis sanguinem, ’ fratqrnamque eaedeiri, et atroces* diuturnas, funestas* que discordias, odia, dimidia, quae er civifibospC tisrimttm bellis in i populos reduridasesolent, tumob detrimenta, quae inde catholicae rei obvenisse acce^*' prinis , et obvoatenra adhuc tiraemosv tum deniqo&'


ob deploranda sacrilegia in primo conflictu commis sa, quae commemorare animus refugit.

Ceterum dum haec lamentamur, humillimas Deo totius consolationis agimus gratias, qui in multitu dine misericordiae suae non desinit Nos consolari in omni tribulatione Nostra. Etenim inter tantas angu stias non leve certe Nobis solatium afferunt et pro speri sacrarum Missionum eventus, et strenui evan gelicorum Ministrorum labores, qui apostolico zelo incensi, gravissima quaeque pericula atque discrimina invicte despicientes, in remotissimis regionibus po pulos ab errorum tenebris, morumque feritate ad catholicae veritatis lumen, omnemque virtutis et hu manitatis cultum traducere, ac pro Dei gloria et ani marum salute fortiter pugnare non desinunt, et pien tissima ac plane eximia catholicorum populorum stu dia, qui Nostris desideriis mirifice obsecundantes non levia afflictae pauperum Hibernorum genti subsidia praebere haud intermiserunt, quique tum largitioni bus ad Nos etiam missis, tum assiduis ad Deum precibus omnem opem conferre non cessant, ut san ctissima Christi fides atque doctrina longe lateque ubique gentium, ubique terrarum felici faustoque progressu magis magisque propagetur. Quae prae clara opera omni certe laudum praeconio digna dum peculiari gratissimi .animi Nostri testificatione prose quimur, a clementissimo bonorum omnium largitore Deo humiliter poscimus, ut fidelibus suis uberem pro illis retribuat in aeternitate mfercedem.

Habetis, Venerabiles Fratres, quae Vobis hodierno die significanda judicavimus. Cum autem hanc No stram Allocutionem in publicum emittere censueri


mus, hac occasione sermonem Nostrum ad alios quo que Venerabiles Fratres, universi catholici Orbis Patriarchas, Archiepiscopos, Episcopos, toto cordis, affectu convertimus, eosque omnes et singulos obse cramus, atque hortamur in Domino ut stabili inter se concordia et caritate conjuncti, atque arctissimo fidei et observantiae vinculo Nobis et huic Petri Ca thedrae obstricti, perfecti sint in eodem sensu et in eadem sententia, atque humanis quibusque sepositis rationibus, et solum Deum ob oculos habentes, Ejus que auxilium jugibus, fervidisque precibus imploran tes, nihil vigilantiae, nihil laboris unquam praeter mittant, ut episcopali fortitudine, constantia, pruden tia praebentur praelia Domini, et majori usque ala critate dilectas oves eorum curae commissas ab ve nenatis pascuis avertant, ad salutaria propellant, easque nunquam patiantur decipi doctrinis variis et peregrinis, sed strenue a rapacium luporum insidiis; et impetu defendant, itemque errantes ia omni bo nitate, patientia, et doctrina ad veritatis et justitiae semitam reducere contendant, ut et illi divina auxi liante gratia occurrant in unitatem fidei, et agnitio nem Fihi Dei, atque ita fiant nobiscum unum ovile et unus pastor.